جميع فصول : الفصل -الفصل 20

เขาดันร่างของเธอชิดไปกับขอบอ่างอีกด้าน กายชายบดเบียดเข้าหาเรือนร่างเปลือยเปล่าของสาวน้อยความเป็นชายของเขากำลังแข็งแกร่ง เสียดสีอยู่กับหน้าท้องนวลเนียน เธอพร้อมที่จะต้อนรับการบุกรุกอันแสนเร่าร้อนจากเขาเขาแยกขาของเธอออกจากกัน ใช้มือลูบไล้เล้าโลมทำความสะอาดเนื้อตัวของเธอด้วยสัมผัสบางเบา เธอครางออกมาด้วยความรู้สึกสบายเนื้อสบายตัวเป็นอันมากน้ำสบู่เหลวหอมกรุ่นถูกแทนที่ด้วยน้ำสะอาดอุณหภูมิกำลังดี ธีรวัชรสอดแทรกนิ้วแกร่งสัมผัสกับกลีบกายสาว ก่อนที่จะแทรกลึกฝากฝังเข้าไปภายในกายของเธอ ริมฝีปากน้อยร้องครางออกมาเสียงสั่นสะท้านด้วยความวาบหวามเมื่อเขาเริ่มสอดแทรกในกายสาวเป็นจังหวะจะโคนสาวน้อยกัดปากของตัวเอง หลุดเสียงครวญครางออกมาแทบไม่เป็นภาษา เขาโอบอุ้มช้อนสะโพกผายของเธอขึ้นแล้วสอดเสียบแก่นกายของเขาขยับอยู่ในร่องเสียวครั้งแล้วครั้งเล่ายิ้มใสกอดบ่ากว้างของเขาเอาไว้แน่น เธอโยกกายสอดรับเขาเป็นจังหวะอันแสนเร่าร้อน จนน้ำในอ่างกระเพื่อมจากอ่างด้วยจังหวะการกระแทกที่รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ตามอารมณ์เสน่หาเขาพาเธอจับจูงไปสู่สวรรค์อีกครั้ง เสียงครวญครางของคนทั้งคู่ดังระงมทั่วห้องน้ำกว้างก่อนที่จะเสร็จสมอาร

“ค่ะคุณแม่” เธอเข้าใจความรู้สึกของมารดาดี ท่านพึ่งพาตัวเองมาตลอด หลังจากบิดาเสีย จึงไม่อยากให้ใครครหานินทาเอาได้ว่ามาอยู่กับธีรกรเพื่อหวังเกาะอีกฝ่าย เพราะว่าอีกฝ่ายรวย“วันนี้พี่ธีร์จะพาหนูยิ้มไปเรียนว่ายน้ำเหรอคะ”“ครับ”“ครูสอนว่ายน้ำใจดีไหมคะ”“ใจดีครับ”“เหรอคะ”“ทำไมเหรอ กังวลอะไร” เขาเอ่ยถามเมื่อสังเกตสีหน้าของเด็กสาวตรงหน้าที่เดินมาด้วยกัน“เปล่าค่ะ”“กลัวน้ำเหรอ”“ก็กลัวนะคะ”“พี่อยู่ทั้งคน แค่เคยจมน้ำ แต่พี่จะไม่ยอมให้เราจมน้ำอีก หนูยิ้ม” เขาวางมือบนศีรษะเล็กๆ ของเธอ ก่อนจะโยกเบาๆ ด้วยท่าทีเอ็นดู เธอวางมือทาบทับบนมือของเขา ก่อนจะยิ้มให้เขา“ไปขึ้นรถกันเถอะ” ชายหนุ่มเปิดประตูรถให้เด็กสาวขึ้นไปนั่ง ก่อนที่เขาจะขึ้นตามไปนั่งประจำที่คนขับ“รัดเข็มขัดด้วย” คนบอกขยับตัวมาหา ก่อนจะช่วยรัดเข็มขัดนิรภัยให้เธอยิ้มใสมองเขาแล้วเผยยิ้ม พอเขาเงยขึ้นมาสบตาในระยะกระชั้นชิด ก็ทำเอาเธอรู้สึกเขินอายที่แอบมองเขาแล้วยิ้ม“ก่อนไปว่ายน้ำ จะพาไปซื้อชุดว่ายน้ำก่อน” เขาเอ่ยบอกเธอในระยะกระชั้นชิด มองสาวน้อยที่เอาแต่หน้าแดงไม่วาง“ค่ะ” เธอรับคำอย่างแผ่วเบา แทบกลั้นหายใจเพราะเขาใกล้ชิดเสียจนเธอตกประหม่

เขาพูดอะไรเธอก็ทำตามเขาอย่างว่าง่าย เพราะใจจริงแล้วก็อยากว่ายน้ำเป็นเหมือนกัน จะได้เอาตัวเองรอดเวลาตกน้ำตกท่าไป เพราะเวลามีโอกาสไปเที่ยว ถ้าหากต้องลงน้ำ นั่งเรือเธอก็จะนั่งเกร็งอยู่แต่บนฝั่งหรือบนเรือ ไม่กล้าแม้แต่จะเหยียบย่างลงไปในน้ำ“พี่ธีร์คะ” เอาเข้าจริงพอธีรพัชรจะพาเธอลงน้ำ เธอก็บังเกิดความรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา“ทำไม กลัวเหรอ” เขามองมือน้อยของเธอที่จับมือหนาของเขาเอาไว้ด้วยท่าทีหวาดๆ“กลัวค่ะ”“ไม่ต้องกลัว นับหนึ่งถึงสิบในใจ กอดพี่เอาไว้ เดี๋ยวพี่พาลงน้ำเอง” เขาสัมผัสได้ถึงอาการสั่นของเธอ จึงเข้าใจว่าเธอกลัวขนาดไหน ถ้าจะเรียกให้ถูกก็คือ เธออาจจะเป็นโรคกลัวน้ำเลยก็ว่าได้ยิ้มใสสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ ลึกๆ ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนออกมา ในขณะที่ให้ธีรวัชรโอบรัดร่างของเธอลงไปในน้ำคนกลัวน้ำรีบกอดรัดร่างของเขาเอาไว้ ความเย็นของน้ำทำให้เธอตัวสั่นมากขึ้นกว่าเดิม“นี่สั่นเพราะกลัวหรือเพราะว่าน้ำค่อนข้างเย็นครับ”“กลัวด้วยค่ะ น้ำเย็นด้วยค่ะ” เธอเอ่ยตอบเขาธีรวัชรคอยเอ่ยถามโน่นถามนี่ ทำให้เธอหันมาจดจ่อกับคำถามของเขาแทนการหวาดกลัวที่ตัวเองลงมาในสระน้ำ“ตอนเด็กๆ ทำไมถึงจมน้ำครับ” เขาวกกลับมาเรื่องที่

เมื่อเช้าเขามาส่งเธอหน้าโรงเรียน แต่ไม่ได้ปริปากบอกว่าเขามาเป็นครูสอนวิชาพละศึกษาที่นี่เสียงนักเรียนสาวดังเกรียวกราวกันใหญ่ที่เห็นคุณครูคนใหม่ออกมาปรากฏกายให้เห็นธีรวัชรเป็นคุณครูหนุ่มรูปงาม รูปร่างสูงเพรียวแข็งแรง ผิวขาวจัด ปากแดงบ่งบอกถึงความเป็นคนสุขภาพดี คิ้วเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน ปากกว้างหยักหนาโค้งเหมือนคันศร ดวงตาของเขาคมเข้มหล่อเหงาเขาหล่อยิ่งกว่าพระเอกหรือนายแบบคนดังบางคนเสียอีกเสียงว้าวดังขึ้นเมื่อธีรวัชรแนะนำตัวเองกับเด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกของโรงเรียนดัง“ครูชื่อครูธีรวัชรนะครับ เรียกว่าครูธีร์ก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะครับ”หลังจากมีเสียงฮือฮาของเด็กนักเรียนผู้หญิงเด็กนักเรียนผู้ชายก็หันไปเบ้ปากในทันที นึกไม่ชอบใจครูคนใหม่ที่เรียกเรตติ้งไปจากสาวๆ ในห้องได้ในเวลาอันรวดเร็ว โดยเฉพาะนิติหัวโจกประจำโรงเรียน ที่ไม่ชอบให้ใครเกินหน้าเกินตาตัวเอง เขาเป็นลูกนักการเมืองดัง บริจาคเงินให้โรงเรียนปีหนึ่งล้านสิบล้านบาท ดังนั้นผู้อำนวยการและครูในโรงเรียนจึงค่อนข้างเกรงใจนิติพอสมควร“ครูธีรวัชรจะมาสอนว่ายน้ำให้ทุกคนในภาคเรียนนี้นะ” ครูพีรพลเอ่ยกับนักเรียนชั้นมอหกทุกคน“ครู

นิยาเล่าว่ามีนักเขียนทำหนังสือหายกันบ่อย ทางโรงเรียนจึงมีหนังสือวางขายให้นักเรียนมาซื้อหากันได้ตลอดเทอม ซึ่งแปลกจากที่เธอเคยเรียนโรงเรียนเก่า เพราะว่าหนังสือหากหายไปแล้ว กว่าจะหาซื้อได้ใหม่ก็ต้องเข้าเมืองไปซื้อ ทางโรงเรียนไม่มีขายให้เหมือนโรงเรียนใหม่ของเธอ“ฝีมือของพี่ธีร์อร่อยที่สุดเลยค่ะ” เธอเอ่ยชม“ฝีมือของหนูยิ้มด้วยนะครับ” เขาตักอาหารให้เธอ“พี่ธีร์อ้าปากสิคะ เดี๋ยวหนูยิ้มป้อน” ธีรวัชรทำตามอย่างว่าง่าย อ้าปากรับอาหารที่เธอป้อนจนถึงปากรอยยิ้มของเธอทำให้เขายิ้มตาม หัวใจของเขาอบอวลไปด้วยไออุ่นแห่งความรักหลังจากรับประทานอาหารเสร็จ เขาก็สอนการบ้านให้เธอ“การบ้านเยอะมากเลยค่ะ ดีที่พี่ธีร์ช่วย” เธอพูดแล้วหาวหวอดๆ“ง่วงแล้วเหรอ”“นิดหน่อยค่ะ เหลือข้อสุดท้ายก็เสร็จแล้วค่ะ” เธอเขียนคำตอบข้อสุดท้ายเสร็จก็ถึงกับบิดตัวไปมาด้วยความเมื่อยขบ“เมื่อยจัง” ยิ้มใสนอนหนุนตักของธีรวัชรอย่างอ่อนล้า โรงเรียนเก่าของเธอไม่เห็นมีการบ้านเยอะขนาดนี้เลยแถมการบ้านบางวิชาก็ต้องพิมพ์คำตอบลงในคอมพิวเตอร์แล้วส่งงานทางอีเมล์ ดีที่มีธีรวัชรคอยช่วย ไม่งั้นเธอคงแย่แน่ ๆธีรวัชรลูบผมนุ่มสลวยของสาวน้อยไปมาด้วยความเ