جميع فصول : الفصل -الفصل 40

ได้ยินเช่นนั้น มาลีก็เริ่มคิดว่าเรื่องรตีอีกครั้ง สิ่งนางเข้าใจมาตลอด อาจจะไม่ใช่เรื่องจริงก็เป็นได้ หลานสาวอาจจะไม่ได้ทำตัวเหลวแหลก มั่วผู้ชายจนท้อง แต่อาจจะถูกหลอก หรือถูกวางยาก็เป็นได้“ถ้าอย่างนั้น ป้าจะขึ้นไปดูข้าวของของรตีดีไหม”“จริงเหรอคุณป้า” นิยาเอ่ยถามอย่างดีใจ“ป้าไม่ได้เอาอะไรของรตีไปทิ้งหรอก เพราะจริงๆ แล้ว ป้ารักรตีเหมือนลูกในอก เลี้ยงกันมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย หลังจากรตีจากไป ป้าก็ปิดตายห้องนั้นไปเลย ไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับข้าวของในห้องอีกเลย ของทุกชิ้นจึงยังคงอยู่” ประโยคนั้นของมาลีทำให้ธีรวัชรและนิยาหันไปยิ้มให้แก่กัน“งั้นพวกเราขอขึ้นไปสำรวจห้องของรตีนะคะ” นิยาเอ่ยขออนุญาต“เอาเถอะ ตามสบาย” มาลีเอ่ยอนุญาตเพราะคิดว่าอาจจะเจอหลักฐานอะไร ทั้งสองเดินตามมาลีขึ้นไปสำรวจห้องของรตีธีรวัชรและนิยาได้หลักฐานเด็ดคือสมุดบันทึกของรตี ก่อนตายรตีได้อัดเสียง เล่าเรื่องทุกอย่างเอาไว้ก่อนตาย รตีได้ออกไปหาเลอลักษณ์ โดยนัดเจอกันที่ดาดฟ้าของโรงเรียน บันทึกจบลงแค่นั้น ทำให้ธีรวัชรกับนิยามองหน้ากัน“เราต้องค้นหาข้อมูลของคดีค่ะ” นิยาเอ่ยขึ้น“ป้าคะ วันนี้พวกเราขอตัวก่อนนะคะ คืบหน้ายังไ

ครอบครัวของประภัสสรและกมลเนตรสองคนไม่ได้ร่ำรวยอะไร ฐานะปานกลาง ที่ได้เรียนที่นี่เพราะบิดามารดาอยากให้เรียนโรงเรียนดีๆ เธอรักครอบครัวของพวกเธอมาก จึงไม่อยากทำให้บิดามารดาต้องผิดหวัง พวกท่านทำงานเหนื่อย กลับมาจากที่ทำงานก็ถามว่าเรียนเป็นยังไงบ้าง หลายครั้งที่ต้องฝืนตอบว่าทุกอย่างโอเค ไม่ต้องเป็นห่วง แม้จะกล้ำกลืนฝืนทนเพียงใดก็ตาม การหลุดพ้นจากเงื้อมือของนังแม่มดอย่างเลอลักษณ์ จึงจะทำให้ความลับอันแสนเลวร้ายของพวกเธอถูกกลบฝังไปด้วย กอดคอร้องไห้กันอยู่หลายรอบ ประภัสสรกับกมลเนตรเคยคิดจะฆ่าตัวตายด้วย แต่เพราะหากตายไป ก็จะไม่ได้แก้แค้นเลอลักษณ์ นังอสรพิษที่พ่นพิษทำร้ายคนอื่นไปทั่ว พวกเธอเลยยังยืนหยัดเพื่อรอโอกาสที่จะจัดการนังเพื่อนใจทรามคนนั้นให้จมดิน“เรามีหลักฐานแบบนี้แล้ว เอาผิดเลอลักษณ์ได้แล้ว ทำไมต้องแกล้งหลอกผีอีกล่ะคะ” สองสาวเอ่ยถามด้วยความสงสัย“ตอนนี้น้องชายของเราเหมือนจะถูก ผอ. ล่อลวง เราอยากให้เลอลักษณ์สารภาพน่ะ เผื่อจะได้ข้อมูลอะไรบ้าง” นิยาเอ่ยขึ้น“ถือว่าเราขอร้องเธอสองคนด้วยนะ ไม่ใช่แค่พวกเธอที่ตกเป็นเหยื่อ ยังมีอีกหลายคนที่ตกเป็นเหยื่อ โดยเฉพาะน้องชายของฉันด้วย”“โอเค แต่เราสอ

“หวงเรื่องอะไร”“ฮะแฮ่ม” ธีรวัชรกระแอมกระไอเมื่อได้ยินเลอลักษณ์พูดเช่นนั้น“หมายความว่ายังไงจ๊ะลักษณ์” ยิ้มใสเอ่ยถาม ไม่สนใจเสียงกระแอมของธีรวัชร“เราแค่คิดว่าถ้าได้คนแบบพี่ธีร์ พี่ชายของยิ้มใสมาเป็นแฟน คงจะมีความสุขและโชคดีมากๆ เลยน่ะจ้ะ”“เหรอจ๊ะ”“ยิ้มคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม ที่จะสนับสนุนพี่ชายตัวเองให้มีแฟนน่ะ”“ยิ้มไม่ว่าอะไรใครหรอกจ้ะ เพราะว่าความรักมันบังคับกันไม่ได้”“ยิ้มนี่ช่างเข้าใจโลกเสียจริง”“ยิ้มก็พูดไปตามเนื้อผ้าน่ะจ้ะ เพราะความรักมันบังคับกันไม่ได้ ถ้าเขาไม่รักเรา ทำยังไงเขาก็ไม่รักเราจ้ะ”“ยิ้มหมายความว่ายังไง” เลอลักษณ์เอ่ยถามเหมือนไม่พอใจอยู่มาก สงครามหย่อมๆ ระหว่างสองเพื่อนร่วมชั้นจึงเกิดขึ้นในทันที“ไม่ได้หมายความว่ายังไงหรอกจ้ะ เพราะยิ้มเคยเห็นผู้หญิงบางคน ตามตื้อผู้ชายแต่ผู้ชายไม่เอา ถ้าเป็นยิ้ม ยิ้มไม่ทำแบบนั้นหรอกจ้ะ ถ้าเขาไม่เอาเราก็ควรที่จะมีศักดิ์ศรี ลักษณ์ว่าจริงไหมจ๊ะ” ประโยคของยิ้มใสเรียบ ๆ ใบหน้ายิ้มๆ แต่แฝงไปด้วยการเชือดเฉือนและที่สำคัญก็คือ เหมือนเป็นการด่าทางอ้อมว่าหน้าด้านเขาไม่เอายังจะตามตื้อเขาอีก!!!เลอลักษณ์คิดว่ายิ้มใสด่าตนเอง เธอกำมือแน่น จนเล็บจิ

เว็บไซต์ต่างๆ ที่นำคลิปไปลงถูกปิด ใครอยากดูก็ต้องจ่ายเงิน สมัครเมมเบอร์ ตำรวจไซเบอร์เข้ากวาดล้าง ก่อนที่จะโหลดดูก็ต้องทำตามขั้นตอนหลายอย่าง จนทำให้หลายคนติดไวรัสจากคอมพิวเตอร์บ้าง โทรศัพท์บ้าง พ่อแม่ของนักเรียนหรือครูหลายคนที่มีเงินก็ทุ่มเงินจัดการเว็บไซต์ต่างๆ ไม่นานทุกอย่างก็ค่อยๆ จางหายไป เมื่อนักข่าวหันไปเล่นข่าวใหม่ๆ ที่เร้าใจกว่ายิ้มใสและนิยาสอบเข้าเรียนต่อมหาวิทยาลัยชื่อดังได้เป็นผลสำเร็จ หลังจากที่จบมัธยมศึกษาปีที่หก สร้างความดีใจให้แก่ธีรวัชรเป็นอันมาก“วันนี้พี่ขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงฉลองให้เราสองคนที่เราสองคนสอบเขาเรียนต่อมหาวิทยาลัยได้”ธีรวัชรบอกสองสาว เมื่อสองสาวมาเยี่ยมที่ไร่ เขาผันตัวเองมาทำไร่ทำสวน โดยซื้อที่ดินจากเพื่อนที่แบ่งขายให้เกือบร้อยไร่“อากาศที่นี่ดีจังเลยค่ะพี่ธีร์” ยิ้มใสมองบรรยากาศรอบกายอย่างตื่นตาตื่นใจ“ใช่ครับ อากาศดี เย็นสบายมากๆ เลย พี่คิดว่าบางทีตัวเองอาจจะเหมาะกับการเป็นชาวสวนก็ได้” เขายิ้มให้สองสาว“ปิดเทอมพวกเราจะมาเที่ยวนะคะพี่ธีร์” ยิ้มใสบอกชายอันเป็นที่รัก ในตอนนี้เขาดูแลเธอดีทุกอย่าง ทำหน้าที่เป็นทั้งพี่ ทั้งพ่อแม่ในเวลาเดียวกัน“ถ้ามีวันหยุดยาว

“พี่วินคะ”“ครับ”“ถามอะไรหน่อยสิคะ” เธอหาเรื่องชวนคุยเพราะไม่อยากให้ตัวเองฟุ้งซ่าน ตอนนี้หวาดกลัวว่าตนเองจะมีอันตราย หรืออาจจะไม่รอดไปจากป่า มาวินอาจจะบอกว่าเคยเดินป่า เคยใช้ชีวิตในป่า แต่อะไรก็เกิดขึ้นได้ เธอไม่อยากประมาทเพราะตัวเองไม่เคยใช้ชีวิตอยู่ในป่าเลย ไม่รู้จักเอาตัวรอดจากงูเงี้ยวเขี้ยวขอหรือสัตว์ดุร้ายพวกสัตว์ป่ามาก่อน“เราจะรอดไปจากป่านี้ไหมคะ” มาวินชะงักเมื่อได้ยินประโยคคำถามนั้นของสาวน้อยข้างกาย เขาสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวของเธอ จึงหยุดเดินและหันมาคุยกับเธออย่างจริงจัง คล้ายกับการปลอบโยนไม่ให้เธอวิตกกังวลมากเกินไป“พี่สัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชายว่าพี่จะพายาออกไปจากป่านี้ให้ได้ เชื่อใจพี่นะ” มาวินดึงมือของเธอมากุมเอาไว้ สายตาของเขาดูจริงจังและจริงใจ แถมยังมั่นใจในตัวเองอีก นั่นทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายและลืมความหวาดกลัวไปเสียสิ้น“ยามั่นใจในตัวของพี่วินค่ะ” เธอตอบรับเขาออกไป ทำให้เขาพยักหน้ายิ้มกว้าง“การใช้ชีวิตอยู่ในป่าไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดหรอกครับ แค่เราต้องทำตัวให้กลมกลืนกับธรรมชาติ” เขาเอ่ยบอกเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ให้เธอค่อยๆ คุ้นชินกับธรรมชาติรอบกาย“มองรอบกายสิครั