สมรสเมียแสนชัง のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 29

เธอได้รับการขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่จากโรงพยาบาลเรื่องท้อง ซึ่งจริงๆ แล้วเธอเป็นแค่โรคกระเพาะอาหารเท่านั้น ไม่ได้ท้องอย่างที่เข้าใจ แต่เจ้าหน้าที่สลับฉี่ของเธอตอนตรวจกับคนไข้อีกคนที่ตั้งท้อง นั่นทำให้กนกวดีแทบจะกรีดร้องกับเรื่องราวที่ได้รับรู้ เธอดีใจจนแทบร้องไห้ เพราะถ้าเธอท้องจริง กว่าพันทัพจะแต่งงานกับเธอก็ต้องหลังจากทำบุญร้อยวันไปแล้ว ท้องเธอคงป่องออกมาประจานให้ใครๆ ได้รับรู้ แล้วจะให้เธอไปทำแท้ง เธอก็ไม่กล้าตอนนี้เธอยั่วยวนพันทัพยังไงเขาก็ไม่สนใจ บ่ายเบี่ยงเมินเฉย ไม่ได้มีท่าทีพิศวาสเธออีก มันทำให้เธอเครียดสะสมว่ากำลังจะเสียเขาไปหลังจากการทำบุญร้อยวันผ่านพ้นไป วันเกิดของพันทัพก็เวียนมาบรรจบอีกครั้ง เขาทำบุญในช่วงเช้าและเชิญเพื่อนมาปาร์ตี้เล็กๆ ที่บ้าน ไม่ได้จัดงานใหญ่โตเหมือนทุกๆ ปีที่ผ่านมา ปีนี้จึงเหลือแค่เพียงเพื่อนสนิทเพียงไม่กี่คนเท่านั้นนั่นรวมถึงกนกวดีแฟนสาวของเขาด้วย กนกวดีนั่งคลอเคลียอยู่ข้างกาย เขาค่อนข้างรำคาญกนกวดี แต่ที่เขายอมให้เธอคลอเคลียอยู่ใกล้ๆ เพราะอยากจะทำให้ใครบางคนหึงหวง ใครบางคนนั่นก็คือภรรยาของเขาที่แสดงสีหน้าเรียบเฉยอยู่ตลอดเวลา เธอทำเหมือนไม่ยินดียินร้

เขาเลยรู้สึกโกรธ โกรธที่เธอนั่นแหละทำให้เขาสับสนวุ่นวายใจ หงุดหงิดงุ่นง่านขนาดไหนเวลาไม่มีเธออยู่ใกล้ๆ เขาเลยต้องจับเธอทำโทษให้หนัก โทษฐานที่ทำให้หัวใจของเขาว้าวุ่นได้ขนาดนี้กังวานทำให้เขาว้าวุ่นใจ คิดถึง อยากอยู่ใกล้ อยากเห็นหน้า อยากแกล้งให้เธอมีอารมณ์โต้ตอบกับเขา มากกว่านิ่งเฉย เย็นชา ทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนเขาอยากเรียกร้องความสนใจ อาละวาด ติโน่นตินี่ ให้เธอมาทำโน่นทำนี่ให้ ให้เธออยู่ใกล้ๆ อยู่ในสายตา ไม่มีใครทำอาหารถูกใจเขาเท่าเธอ ไม่มีใครจัดการกับเสื้อผ้าข้าวของเขาถูกใจเท่าเธอ คนอื่นเข้าหน้าไม่ติดหากไม่ใช่เธอเป็นคนทำ เขาพร้อมเกรี้ยวกราดกับทุกคนที่เข้ามายุ่งวุ่นวายกับพื้นที่ส่วนตัวที่กังวานต้องจัดการให้เขาในทุก ๆ วันเขามีความสุขทุกครั้งที่เห็นเธอทำโน่นทำนี่ให้ อยากนอนกอด บดเบียดร่างกายเข้าไปแทรกลึกในเรือนร่างของเธอ ให้ความอุ่นซ่านของเธอโอบอุ้มเขาเอาไว้ตลอดค่ำคืนเขาก้มลงไปหา บดจูบเธออย่างดูดดื่ม สอดแทรกลิ้นเข้าไปพัวพันอย่างเร่าร้อน กดมือน้อยของเธอไปกับเตียงนอนกว้างกังวานร้องครางออกมา เธอไม่เคยต่อต้านความปรารถนาอันร้อนแรงของเขาได้เลยสักครั้ง และครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน เธอยอมตกเป็น

แท้ที่จริงแล้วกนกวดีแค่ชวนพันทัพมาเลือกแหวนเพชร เพราะอยากได้วงใหม่ โดยการซื้อเพชรในครั้งนี้ไม่เกี่ยวกับการแต่งงานใดๆ ทั้งสิ้น แต่นักข่าวที่แอบมาถ่ายรูปได้รับแจ้งมาอีกที เลยตามมาทำข่าว ในความคิดของกังวาน การไม่อยากเจอใครแต่ต้องเจอมันช่างอึดอัด“โลกช่างกลมอะไรแบบนี้” วิรัญญาเบ้หน้า ก่อนจะดึงมือเพื่อนรักเขาไปในร้าน แล้วก็ตามคาด เพื่อนรักของเธอนั่งเขี่ยอาหารไปมาสีหน้าอมทุกข์ แม้ต่อหน้าใครๆ จะปั้นยิ้มเพียงใดก็ตาม แต่เธอรู้ว่าภายในใจของกังวานนั้นเจ็บปวดเพียงใดกลับไปในเย็นนั้น กังวานตัดสินใจเซ็นใบหย่าให้สามี เพื่อให้เขาได้ไปอยู่กับคนรักของเขาโดยไม่มีปัญหาและอุปสรรคอะไรอีกก่อนที่กังวานจะนำเครื่องเพชรที่มารดาของเขาให้ไปคืน เธอจัดกระเป๋าใบเล็กๆ ของตัวเองอย่าเงียบเชียบ กังวานไม่ได้เอาสิ่งใดนอกเหนือจากเสื้อผ้าเครื่องแต่งตัวที่มีมาแต่ดั้งเดิมของเธอ“โอ๊ย!” กังวานร้องอย่างตกใจเมื่อโดนสามีกระชากแขนขึ้น ในขณะที่เธอพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าอย่างเหม่อลอย“คุณพันมีอะไรคะ ทำไมต้องทำรุนแรงแบบนี้ด้วย”เธอเอ่ยถาม เห็นสายตาและสีหน้าขึ้งโกรธของเขาอย่างชัดเจน“เธอกำลังทำอะไรของเธออยู่” พันทัพเอ่ยถาม“กังวานกำล

“วดีเคยเป็นคนที่พี่คบหาดูใจด้วย” เขาเลี่ยงคำว่ารัก เพราะเขารู้ใจตัวเองว่าไม่ได้รักเธอ“แล้วพี่พาวดีมาดูชุดแต่งงานทำไม”“เธอเป็นคนชวน รบเร้าจะมาดูชุดแต่งงาน พี่ก็พามาแล้วไง”“นี่พี่พัน พูดแบบนี้ได้ยังไงกัน!”“เธอรบเร้าจะไปดูแหวนเพชร บอกว่าอยากซื้อเพชร พี่ก็พาไปดูแล้วไง เธอจะเอาอะไรอีก”“ไอ้คนสารเลว ทำไมต้องมาหลอกให้วดีรักด้วย”เธอเกรี้ยวกราด โมโหที่เขากำลังจะทิ้งเธอไปคว้าเด็กในบ้านที่เขาบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนามายกย่องเชิดชู“เธอรักพี่จริงๆ เหรอวดี”พันทัพเอ่ยถามอย่างจริงจัง เขาไม่เคยเห็นความรักใคร่ไยดีในตัวของกนกวดีที่มีให้แก่เขาเลย เขาเห็นแต่สิ่งที่เธออยากได้จากเขา ปรารถนาจากเขา แต่ไม่เคยดูแลใส่ใจอะไรเขาเลย เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ไม่เคย แตกต่างจากผู้หญิงอีกคนที่ทำอะไรๆ ให้เขาหลายอย่าง ตั้งแต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ จนถึงเรื่องสำคัญในชีวิต เขาจำได้ว่าเคยลืมเอกสารสำคัญเอาไว้ที่บ้าน คนที่นั่งมอเตอร์ไซค์ฝ่าไฟแดงเอาไปให้เขาเพราะกลัวจะประชุมไม่ทันก็คือคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเมีย คือเด็กในบ้านที่เขาตั้งป้อมรังเกียจอย่างกังวาน “รักสิคะ ทำไมวดีถึงจะไม่รักพี่ พี่รักมันไง พี่รักนังเด็กนั่น พี่เลยมองไม่เห็น

“กังวานให้อภัยคุณค่ะ ถ้าคุณจะรีบหาย แล้วแข็งแรงไว ๆ” เธอยิ้มให้เขา โล่งใจที่เขาไม่ได้เป็นอะไรมาก“เธอท้องจริง ๆ เหรอ” เขาเอ่ยถามด้วยท่าทีตื่นเต้น นี่ถือว่าเป็นข่าวดีของครอบครัว ถ้ามารดายังอยู่ก็คงจะดีใจเหมือนเขา“จริงๆ ค่ะ” เธอจับมือของเขามากดที่หน้าท้องของเธอ“ในนี้มีลูกของเราอยู่นะคะ เรากำลังจะมีลูกด้วยกันค่ะ” เธอบอกเขาด้วยรอยยิ้ม“ฉันดีใจที่เธอให้อภัยฉัน”“กังวานให้อภัยคุณได้เสมอค่ะ ถึงแม้ว่าคุณจะร้ายกับกังวานมากแค่ไหน แต่ยามหน้าสิ่วหน้าขวาน คุณกลับกระโดดมารับทางปืนเพื่อปกป้องกังวานเอาไว้ เท่ากับกังวานเป็นหนี้ชีวิตของคุณ ถ้าไม่มีคุณกังวานกับลูกก็คงตายไปแล้ว เรื่องที่มันผ่านไปแล้ว ก็ขอให้ผ่านไปเถอะค่ะ” เธออยากปลดล็อกความเสียใจ ความทุกข์ออกไปจากใจให้หมด ไม่อยากเก็บอะไรเอาไว้อีกแล้วพันทัพออกจากโรงพยาบาลเพื่อพักฟื้นอยู่กับบ้าน เขาหาฤกษ์ยามที่จะแต่งงานได้แล้ว จึงประกาศแต่งงานกับเธอในทันทีเพื่อนๆ ของพันทัพต่างอึ้งไปตามๆ กัน ยกเว้นดลชาติที่หัวเราะชอบใจ เขาคิดเอาไว้แล้วเชียวว่าต้องมีอะไรในกอไผ่ เพราะสังเกตตลอดว่าสายตาที่เพื่อนมองเด็กในบ้านมันไม่ได้ปกติเหมือนชาวบ้านเขาทำกัน“แกหัวเราะอะไ