All Chapters of บ่วงรักคุณหมอสุดสวาท: Chapter 11 - Chapter 20

ในเมื่อไม่มีใครช่วย เธอก็จะพยายามหาหลักฐานมาเอาผิดคนร้ายให้ได้ เรื่องที่เธอรับปากว่าจะไปเรียนต่อเพื่อให้ป้าปรานีสบายใจเท่านั้น เธอจะทิ้งทุกอย่างที่นี่ ไปเรียนต่ออย่างสบายใจได้ยังไง หากไม่รู้ว่าใครทำร้ายแม่ของเธอจนตายเรื่องเรียน เรียนเมื่อไหร่ก็ได้ เธออาจจะพลาดทุนการศึกษา แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา เธอพอจะรู้จักเพื่อนฝูงที่ดีๆ อยู่บ้าง อาจจะติดต่อเพื่อนไปหางานพิเศษทำในระหว่างเรียน ซึ่งเธอคิดว่าน่าจะไม่มีปัญหา เธอไม่ใช่คนขี้เกียจ หนักเอาเบาสู้ ใช้ชีวิตลำบากมาตั้งแต่เล็กๆ จึงไม่เคยย่อท้อกับการทำงาน มีนักศึกษาหลายคนเรียนไปทำงานไป เขายังเรียนจบกันได้เลย แล้วนับประสาอะไรกับเธอ คนอื่นทำได้เธอก็ต้องทำได้ และจะทำให้ดียิ่งกว่า ดอกแก้วมั่นใจในตัวเองเสมอ ไม่ว่าจะทำอะไร เธอจะตั้งใจทำมันให้ดีทุกครั้งดอกแก้วเดินลงไปอาบน้ำริมลำธารหลังบ้านของเธอ เพราะกลัวจะมืดค่ำ สลัดความเสียใจทิ้งไป มีหลายอย่างที่ต้องทำในเวลานี้“นั่นใครน่ะ” เสียงเดินย่ำใบไม้ทำให้เธอหันขวับไปมอง เห็นชายแปลกหน้าคนหนึ่งสวมแว่นตากำลังยืนมองเธออยู่“ไอ้คนลามก นี่มาแอบมองฉันอาบน้ำอย่างนั้นเหรอ อย่าอยู่เลย” เธอหยิบก้อนหินเขวี้ยงเข้าใส่เต็มแรง“โ

“พี่หมอกินอาหารบ้านๆ แบบนี้ได้ไหมคะ” พิมพ์แก้วตักอาหารให้ดรัณภพ ยิ้มหวานส่งไปให้เขา“อาหารอร่อยมากครับ”“เอาไว้พี่หมอไปรับประทานอาหารที่บ้านของพิมพ์บ้างสิคะ” พิมพ์แก้วเอ่ยชวน“ขอบคุณครับ แต่ผมเกรงใจน่ะครับ”“ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ ที่บ้านของเรายินดีต้อนรับค่ะ” พิกุลรีบเอ่ยสนับสนุนประโยคของบุตรสาว“งั้นผมคงต้องขอรบกวนนะครับ” ดรัณภพแบ่งรับแบ่งสู้ จะตัดรอนไมตรีจิตก็ดูกระไรอยู่“ด้วยความยินดีค่ะ” สองแม่ลูกยิ้มให้กัน การสนับสนุนให้บุตรสาวได้สามีดีๆ มีอนาคตแบบดรัณภพถือว่าดีกว่าให้ไปคบกับพวกเด็กแว๊นเกเรไร้การศึกษา พิกุลจึงสนับสนุนเต็มที่“คุณกับลูกจะออกนอกหน้าเกินไปไหม” กล้าเอ่ยกับภรรยาเมื่อกลับมาถึงบ้าน“เกินไปยังไงคะ”“เราเป็นหญิงไปแสดงออกว่าอยากได้เขามาเป็นผัวลูก มันน่าเกลียด”“หึ! ฉันก็ไม่เห็นว่าจะน่าเกลียดอะไรตรงไหน ด้านได้อายอด เคยได้ยินไหมคะ”“คุณจะสอนให้ลูกมีผัวแต่เด็กหรือไง”“ฉันไม่ได้สอน แต่ถ้าได้คนดีๆ คุณไม่เอาหรือไง ดีกว่าพวก...” พิกุลยั้งปากเอาไว้“ดีกว่าอะไร” กล้าเอ่ยถาม“ไม่มีอะไรหรอก”“อย่านึกว่าผมไม่รู้นะ แต่ที่ผมไม่พูดเพราะผมไม่อยากทำให้คุณพ่อช็อกกับสิ่งที่คุณทำ”“ฉันทำอะไร”

พอไปถึงห้องพัก เธอก็พยายามกอดปล้ำเขา เขาก็พยายามดึงมือของเธอออก ทำท่าจะเดินไปหาผ้ามาเช็ดเนื้อเช็ดตัว ทำให้เธอมีสติ แต่แรงของเธอมหาศาลอย่างเหลือเชื่อ เธอกระชากเขาเข้าไปหา ก่อนจะกดไปใต้ร่าง“ชะ... ช่วยหน่อย ช่วยดอกแก้วหน่อย” เขาทำท่าจะปฏิเสธอีกรอบเธอก็กดปากร้อนรุ่มลงจุมพิตเขาอย่างดูดดื่ม ทั้งกอด ทั้งจูบ ทั้งลูบ ทั้งคลำ ยิ่งเห็นใบหน้าสวยๆ ของเธอ เขาก็ยิ่งหวั่นไหว พยายามจะหักห้ามใจตัวเองแต่ก็ทำไม่ได้ สุดท้ายเขาก็ถูกเธอเปลื้องผ้าออกได้เป็นผลสำเร็จร่างของเธอกับเขาเปลือยเปล่าเสมอกัน คราวนี้คุณหมอหนุ่มสุดจะหักห้ามใจ เขาขึ้นคร่อมทับ บดจูบเธออย่างดูดดื่ม และบดเบียดร่างกายเข้าหา มือหนาลูบไล้ไปทั่วเนื้อตัวเปลือยเปล่า กลิ่นกายของเธอช่างหอมหวานจรุงใจ ทำให้เขาต้องบดเบียดเข้าหาซ้ำๆ อย่างสนิทเสน่หา ในค่ำคืนนี้เธอกับเขาจึงตกเป็นของกันและกันอย่างแสนวาบหวามดรัณภพสัมผัสเนื้อตัวเปลือยเปล่าของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า มันไม่เพียงพอสำหรับเธอ มีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งต่อไป และเขาก็ยินดีที่จะตอบสนองเธอทุกครั้งที่เธอต้องการร่างกายของเขาโยกคลอนอยู่เหนือร่างน้อย ร่องฉ่ำเยิ้มบีบรัดแก่นกายของเขาจนเสียวซ่านใบหน้าของเข

“พี่หมอ!” เธออุทานตาโตใส่เขา ในขณะที่ดรัณภพยิ้มใส่ตาของเธอ สาวน้อยหนีหน้าเขาตลอด ไปหาที่บ้านก็เงียบกริบ ไปดักเจอที่ไหนก็ไม่เจอ เพิ่งจะมาเจอกันที่นี่ เขาจึงอยากจะคุยกับเธอให้รู้เรื่องรู้ราว“พี่หมอขา ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน คิดถึงจังเลยค่ะ”ร่างของพิมพ์แก้วที่แทรกเข้ามาตรงกลางของคนทั้งสอง พร้อมกอดแขนของดรัณภพเอาไว้ ทำให้ร่างของดอกแก้วถึงกับกระเด็น“นี่พิมพ์แก้ว เธอไม่เห็นหรือไงว่าฉันยืนอยู่ตรงนี้” ดอกแก้วเอ่ยถาม มองท่าทีสนิทสนมของพิมพ์แก้วที่มีต่อดรัณภพแล้วรู้สึกหงุดหงิดใจไม่น้อยเธอบอกตัวเองว่าไม่ได้หึงเขา แต่ไม่ชอบใจที่เห็นว่าพิมพ์แก้วสนิทกับเขาต่างหากล่ะ“อุ๊ย! ขอโทษจ้ะ ไม่เห็นจริงๆ ว่าเธอยืนอยู่ตรงนี้ พี่หมอคะ เราไปดูพันธุ์ข้าวโพดตรงโน่นกันดีกว่าค่ะ ปู่ของพิมพ์เอามาแจกเยอะแยะเลยนะคะ พี่หมออยากกินข้าวโพดไหมคะ” นอกจากเจ้าหน้าที่เกษตรที่เอาเมล็ดพันธุ์ผักมาแจกแล้ว ก็ยังมีเมล็ดพันธุ์ข้าวโพดของกำนันเพิ่มที่เอามาแจกอีกด้วย“ชิ! เกลียดที่สุด” ดอกแก้วทำท่าจะหมุนตัวกลับ แต่ไปเจอเข้ากับกล้วยเสียก่อน เธอทำท่าจะเดินเข้าไปหา ถามไถ่เรื่องราวคืนนั้นให้รู้ความ แต่กล้วยกลับวิ่งหนีไปเสียก่อน“เดี๋ยวก

“นังดอก”“ฉันชื่อดอกแก้วไม่ใช่นังดอก อ้อ... ที่จำไม่ได้นี่เพราะคิดว่าตัวเองดอกเหรอ”“กรี๊ด!!! อีบ้า”“เธอสิอีบ้า มาเที่ยวกรีดร้องเหมือนชะนีเรียกหาผัว ระวังจะไม่มีใครอยากเป็นผัวนะ”“ปากแบบแกนี่มันน่าตบให้เลือดกบปากนัก” พิมพ์แก้วง้างแขนขึ้น ทำท่าจะตบดอกแก้วให้หน้าหัน แต่ดอกแก้วยกมืออีโต้ขึ้นมา สีหน้าเอาจริง“เธอเข้ามาสิ ฉันฟันหัวแบะแน่ ฉันไม่สนใจหรอกนะว่าเธอจะเป็นลูกของใคร ใหญ่แค่ไหน เธอก็รู้นี่นาว่าถ้าฉันบ้าขึ้นมา ฉันไม่สนอะไรทั้งนั้น”ดอกแก้วตะโกนใส่หน้าพิมพ์แก้วอย่างไม่กลัวเกรง เดินเข้าหาทำท่าจะฟันพิมพ์แก้วให้หัวแบะจริงๆ ทำให้พิมพ์แก้วหวาดกลัว วิ่งหนีหางจุกตูด“อีบ้า ฝากเอาไว้ก่อน”“ไม่รับฝากโว้ย!” ดอกแก้วตะโกนไล่หลังไป คนอย่างเธอไม่เคยกลัวใครอยู่แล้ว เพราะเธอจะไม่ยอมให้ใครมารังแกอย่างแน่นอน ชีวิตไม่สิ้นก็ต้องดิ้นกันไป หากยอมให้ใครมารังแกได้ง่ายๆ มันก็จะรังแกอยู่แบบนั้นไม่จบไม่สิ้น เธอก็จะโดนกดหัวตลอดชีวิต อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด แต่อย่ายอมแพ้ต่อสิ่งใดหรือใครเพียงเพราะเขามาพาลใส่ ไม่เช่นนั้นเราจะต้องตกเป็นเบี้ยล่างของคนพาลไปตลอดชีวิต“พี่แก้ว พี่แก้ว แย่แล้ว” เด็กน้อยวัยสิบสามในหมู่บ้