《เล่ห์ลวงบ่วงซาตาน》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

ติณห์เองก็ไม่อยากจะสนใจนักหรอก แต่เขาก็อดที่จะเหลือบมองเสียไม่ได้ คิดว่าทำไมผู้หญิงเดี๋ยวนี้ถึงรักสบายนัก ขนาดยอมเอาตัวเข้าแลกมีผัวคราวพ่อคราวปู่ เพื่อเงินเพื่อความสุขสบาย คนเรายอมทิ้งศักดิ์ศรีได้ขนาดนี้เชียวหรือหลังจากนั้นไม่นานยอดชายก็เรียกพนักงานมาเก็บเงิน พร้อมๆ กับติณห์เองก็เรียกพนักงานมาเก็บเงินเช่นกัน เพราะเขากับบิดาก็อิ่มกันแล้ววันนี้เขาพาบิดาออกมารับประทานอาหารนอกบ้านบ้างเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ หลังจากทำอาหารรับประทานกันเองมาหลายวันแล้ว บิดาของเขาเป็นคนสมถะเรียบง่าย ไม่ชอบอะไรยุ่งยาก“นั่นคุณยอดชายเขาพาดาวเหนือเลี้ยวเข้าไปในในรีสอร์ทนี้” รีสอร์ทต่างจังหวัดเช่นนี้ก็เหมือนโรงแรมม่านรูดที่อยู่ในเมืองดีๆ นี่เอง กรุณภพไม่ได้อยากจะสนใจเรื่องของเพื่อนบ้านแต่เขาก็อดพูดออกมาไม่ได้ติณห์ถึงกับเหยียดยิ้ม เมื่อคิดถึงเด็กสาวนามว่าดาวเหนือ เมื่อกำนันยศ คนเป็นพ่อตายเด็กสาวคนนั้นก็จะจับยอดชาย คนเป็นลูกแทน เพราะทรัพย์สมบัติอันมากมายของกำนันยศ เช่นไรก็ต้องตกเป็นของยอดชายทั้งหมด ถ้าจับยอดชายได้ก็เท่ากับว่าหล่อนจะได้ครอบครองทรัพย์สมบัติพวกนั้นด้วย ลูกใครผัวใครไม่สน ผู้หญิงสมัยนี้ช่างนิสัยเสียจริ

“ไม่น่าเลย” กรุณภพเผลอหลุดปากออมา ระบายลมหายใจยืดยาว“แต่แม่ถูกใส่ร้ายว่ามีชู้จ้ะ แม่น่าจะโดนวางยาจนสลบไป ตื่นขึ้นมาก็เจอเข้ากับคนงานผู้ชายในบ้าน คุณยอดชายก็เลยโกรธมาก ไล่ให้แม่ไปอยู่กระท่อมเก่าๆ หลังบ้านแทนจ้ะ แม่กับหนูอยู่กันอย่างลำบาก อดมื้อกินมื้อ หนูช่วยชีวิตปู่เอาไว้จากหลุมดักสัตว์ หลังจากที่แม่เสียไม่นาน ปู่เลยพาหนูไปอุปการะเอาไว้ค่ะ จริงๆ หนูก็โกรธปู่นะคะ สมัยก่อนปู่เองก็ขัดขวางความรักของพ่อกับแม่เหมือนกัน แต่หลังจากที่หนูเคยช่วยชีวิตปู่เอาไว้ ปู่ก็ดีกับหนูมาก เป็นที่พึ่งเดียวของหนู เหมือนร่มโพธิ์ ร่มไทร จนท่านจากไป หนูเลยไม่อยากถือโทษโกรธปู่อีกค่ะ”“เป็นเรื่องน่าเศร้านัก”“หนูไม่คิดเหมือนกันว่าเขาจะพูดออกมาว่าหนูเป็นลูก ทั้ง ๆ ที่เขาเองเป็นคนสั่งห้ามบอกเรื่องนี้กับใคร เพราะคิดว่าหนูไม่ใช่ลูกเขา แต่เป็นลูกชู้” ประโยคของดาวเหนือมันเต็มไปด้วยความเสียใจระคนเจ็บใจไม่น้อย“หนูไม่รู้จะทำยังไงต่อดี ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน ถ้ากลับไปต้องโดนคุณพิมพ์จันทร์ทำร้ายอีกแน่ ๆ คุณปู่ไม่อยู่ก็เหมือนกับว่าที่นั่นไม่ใช่บ้านที่หนูจะอยู่ได้อีกแล้ว”“งั้นไปที่บ้านลุงก่อนไหม” กรุณภพพูดขึ้น“แล้วแต่ความกร

“ไม่ใช่อะไรหรอก เดี๋ยวเธอจะอ้อนให้พ่อของฉันอุ้มไปส่งหน้าห้องน้ำ” เหตุผลของเขาทำให้เธอทำหน้าไม่ถูกเอาเสียเลย“ขอบคุณนะคะ” เธอตอบเขาเมื่อถูกอุ้มมาวางที่หน้าห้องน้ำ เธอจัดการเข้าไปทำภารกิจในห้องน้ำอย่างทุลักทุเลเต็มที แต่เช่นไรเธอก็ทำทุกอย่างเสร็จสิ้น และรู้สึกสดชื่นด้วยที่ได้ทำความสะอาดร่างกายเช่นนี้พอออกมาจากห้องน้ำ เขาก็อุ้มเธอลอยหวือขึ้นจากพื้น พาไปใส่ยา ทำท่าจะอุ้มเธอไปที่โต๊ะอาหารอีกแต่เธอห้ามปรามเอาไว้“ไม่ต้องแล้วค่ะ ฉันพอจะเดินไปเองได้”“จะเดินยังไง” เขาทำเสียงดุ อุ้มเธอไปที่โต๊ะอาหาร“มาแล้วเหรอหนูดาว มาๆ มากินข้าวกัน ลุงจัดโต๊ะอาหารเสร็จแล้ว”“คุณลุงทำอาหารเก่งจังเลยค่ะ” เธอมองข้าวต้มร้อนๆ และอาหารอีกหลายอย่างแล้วถึงกับอมยิ้ม กรุณภพเป็นผู้ชายที่อบอุ่นและดูใจดี ทำให้เธออดที่จะนึกถึงบิดาบังเกิดเกล้าของตัวเองเสียไม่ได้“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”“หนูอยากมีพ่อแบบคุณลุงจังเลยค่ะ ใครได้เป็นลูกของคุณลุง น่าอิจฉาจังเลยนะคะ”“คนที่เธอพูดถึงคือฉันไง” ติณห์ที่ยืนอยู่อีกด้านเอ่ยขึ้น“ฉันอิจฉาคุณ” ดาวเหนือยอมรับว่าอิจฉาติณห์ที่มีพ่อน่ารักเช่นนี้“จู่ ๆ กลายเป็นเด็กขี้อิจฉาซะงั้น” เขาว่าเธออย่างไ

“คุณพิมพ์อย่าคิดมากนะคะ เดี๋ยวหนูจะไปงานเลี้ยงเป็นเพื่อนคุณพิมพ์เองค่ะ” ดาวเหนือตอบรับ ทำให้พิมพ์จันทร์สมใจยิ่งนักพิมพ์จันทร์พาดาวเหนือออกงานสังคมในจังหวัดบ่อยครั้ง หลังจากพาเด็กสาวไปสอบจนเรียนจบมัธยมศึกษาปีที่หก จากแรกเริ่มเดิมทีที่ว่าเธอจะหนีไปเรียนต่อ เธอก็ล้มเลิกความตั้งใจเพราะพิมพ์จันทร์ดีกับเธอมาก จึงคิดว่าจะอยู่บ้านหลังนี้ต่อสองพ่อลูกเองก็เห็นว่าครอบครัวนั้นดีกับดาวเหนือมาก จึงคลายจากความกังวลในครั้งแรกไปได้ ทุกอย่างกลับมาสงบสุขอีกครั้งพิมพ์จันทร์พาดาวเหนือตามติดตัวเองไปไหนมาตลอด เธอแค่อยากพาดาวเหนือออกงาน จะได้มีหนุ่มๆ ฐานะดีได้เห็นดาวเหนือ แล้วเธอจะจัดการป้อนให้จนถึงปาก ใครให้ราคาดี แลกกับนังเด็กที่เธอสุดแสนจะเกลียดชัง เธอก็จะยกให้คนคนนั้น ไม่เกี่ยงว่าจะเป็นพ่อหม้าย ชายแก่ หรือเสี่ยตัณหากลับที่ไหน ขอแค่ได้เงินก้อนใหญ่ เธอจะรีบจัดการเตะดาวเหนือให้กระเด็นออกไปจากบ้านในทันทีดาวเหนือรักและเคารพพิมพ์จันทร์มาก เพราะนางดีกับเธอเป็นอันมากไม่แตกต่างจากกำนันยศ โดยที่เด็กสาวไม่รู้เลยว่ากำนันยศนั้นหวังดีจริงๆ แต่พิมพ์จันทร์หวังดีประสงค์ร้าย หวังแค่เงินก้อนใหญ่ที่จะได้เท่านั้น“หมู่นี

“คุณพูดให้มันดีๆ หน่อย ฉันไม่เข้าใจ อธิบายให้ฉันฟังว่าเรื่องราวมันเป็นยังไง”“คุณพิมพ์เขาพาเธอมาเร่ขายไม่รู้หรือไง”“คุณพูดจริงเหรอนี่” ดาวเหนือเอ่ยถามออกไปอย่างตกใจ อ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้ยินได้ฟังจากปากของเขา“ฉันจะโกหกเธอทำไมกัน เขาให้คนประมูลเครื่องเพชร ใครได้ไปก็หมายความว่าจะได้เธอไปด้วย”“ไม่จริง” เธอครางออกมา ไม่อยากจะเชื่อว่าพิมพ์จันทร์จะทำร้ายเธอได้ถึงขนาดนี้ในอดีตพิมพ์จันทร์ทำร้ายเธอด้วยการทุบตีด่าทอ แต่ในตอนนี้พิมพ์จันทร์ทำร้ายเธอด้วยการเสแสร้งแกล้งเป็นคนดี อย่างหลังมันร้ายกว่ามาก เพราะเธอไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนไม่ดี จึงไม่ทันได้ระวังตัว“ไม่เชื่อก็แล้วแต่เธอ”“แล้วคุณประมูลได้ฉันหรือไง” เธอเอ่ยถามคนที่ลุกจากเตียงไปดึงผ้าเช็ดตัวมานุ่ง อดจะหน้าแดงเบือนหน้าหนีเสียไม่ได้ที่ทันได้เห็นท่อนล่างของเขาบ้าชะมัด คนลามก!“เปล่า”“อ้าว...”“อ้าวนี่คืออะไร เสียดายเหรอที่ไม่ได้ผัวเป็นเสี่ยบ้ากามสักคนในงาน”“ไม่ใช่สักหน่อย” เธอรวบผ้าห่มมาคลุมกาย ยังมึนงงกับเรื่องที่เกิดขึ้น จู่ ๆ ก็เสียตัวให้คนที่ไม่ชอบหน้าตัวเอง แถมยังปากร้ายเสียยิ่งกว่าอะไร เธออยากถามเขาเหลือเกินว่า เขาเกลียดผู้หญิงทุก