《เล่ห์ลวงบ่วงซาตาน》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

“คุณต้องให้ลูกชายของคุณรับผิดชอบ”“ถ้าผมนอนกับผู้หญิงแล้วผมต้องรับผิดชอบทุกคน ผมคงได้เมียเป็นโขยง” ประโยคนั้นทำเอาดาวเหนือหน้าชา ธนิดาเหยียดยิ้มสมใจยิ่งนักที่ดาวเหนือโดนดูถูกซึ่งๆ หน้าแบบนี้“แต่ติณห์ต้องรับผิดชอบหนูดาว เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว” กรุณภพไม่ยอม ในขณะที่ติณห์เริ่มไม่สนุกกับสิ่งที่เขากระโดดเข้าไปช่วยเด็กสาวเอาไว้ ตอนแรกคิดว่าแค่โดนวางยานอนหลับแล้วเขาจะช่วยเธอโดยการนลากเข้าห้องเฉยๆ ดันมาเจอยาปลุกเซ็กซ์ เขาไม่พร้อมที่จะรับผิดชอบหรือมีใครในตอนนี้“ใช่ คุณต้องรับผิดชอบอย่างที่พ่อคุณบอก”“ผมไม่รับ ผมแค่ช่วยเพราะเขาโดนวางยา”“แต่ลูกกับหนูดาวก็ได้เสียกันแล้ว”“ต้องรับผิดชอบ ไม่งั้นฉันไม่ยอมแน่ ๆ” พิมพ์จันทร์ได้ทีเล่นงานติณห์เมื่อเห็นว่ากรุณภพบีบบังคับอีกฝ่ายหล่อนคิดว่าได้เงินน้อยก็ไม่เป็นไร แต่อยากจะหักหน้าหรือทำให้ติณห์เจ็บใจที่แส่หาเรื่อง เข้ามายุ่งเรื่องนี้เอง นางรู้จักกับติณห์มาพักใหญ่แล้ว ดูก็รู้ว่าเขาไม่ชอบดาวเหนือ และอาจจะไม่ชอบผู้หญิงเลยสักคน โดนบีบบังคับให้รับผิดชอบแบบนี้ก็คงจะอกแตกตายยิ่งติณห์ไม่ชอบดาวเหนือ ก็จะยิ่งทำตัวไม่ดีกับนังเด็กนั่น เธอก็จะยิ่งสะใจ ตอนนี้เงินก้อน

ที่เธอเดือดร้อนอยู่ทุกวันนี้เพราะกำลังมืดแปดด้าน หาทางออกไม่ได้ หากเธอหนีไปตายเอาดาบหน้า คดีความมากมายที่พิมพ์จันทร์จะยัดเยียดให้เธอจะเกิดขึ้นในทันที ดีไม่ดีอาจโดนหาว่าขโมยของแล้วหนีไป ต้องขึ้นโรงขึ้นศาลกันให้วุ่นวาย เธอเป็นเด็ก ตัวคนเดียว ไม่มีใครช่วยแหลือ เธอจะไปสู้อะไรกับคนใจร้ายพวกนี้ได้ ทางเดียวที่เธอต้องทำคือ หาหลักยึดเอาไว้ และติณห์ก็คือหลักที่เธอพอจะคว้าได้ในเวลานี้เธอถูกข่มขู่ทุกอย่าง ถ้าถึงตอนนั้นจริงๆ ใครกันจะช่วยเหลือเป็นพยานว่าเธอไม่ได้ทำ คนใช้ในบ้านหลังนี้เป็นคนของพิมพ์จันทร์กับยอดชายทั้งหมด ถึงแม้ว่ายอดชายจะไม่ได้ร่ำรวยเหมือนก่อน แต่ก็มีพวกมาก คนมีพวกมากยังไงก็ต้องหาทางเล่นงานเธอ จะเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุงยังไงก็สู้ไม่ได้อยู่ดี ทางออกของเธอในเวลานี้คือการแต่งงานกับติณห์ดาวเหนือคิดตามประสาเด็กที่โดนขู่มากๆ เข้าก็หาทางออกไม่ได้ เริ่มหวาดกลัวไปต่างๆ นานาสุรีพาดาวเหนือเข้าไปในห้องอีกครั้ง ก่อนจะบอกให้เก็บของ“เก็บของหมายความว่ายังไง”“ไม่อยากไปจากที่นี่หรือไง คุณติณห์เขาเอาเงินมาให้คุณพิมพ์แล้ว แกก็ไปได้” คำตอบของสุรีทำให้ดาวเหนือหัวใจเต้นโครมคราม ไม่น่าเชื่อว่าติณห์จะช่วย

“ดาวอยากถามเรื่องอนาคตน่ะค่ะ คุณติณห์จะพาดาวเข้าเมืองไปทำอะไรบ้าง แล้วดาวต้องทำงานอะไรบ้าง หรือคุณติณห์จะหางานให้ ดาวอยากเรียนต่อด้วยค่ะ แต่ไม่มีเงิน ถ้าทำงานไปเรียนไปพอจะไปรอดไหมคะ ดาวไม่เคยใช้ชีวิตอยู่ในเมืองมาก่อน เลยไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไงดี”ประโยคคำถามมากมายของเธอทำให้ติณห์ประมวลผลได้ว่าเด็กสาวอยากทำงานและอยากเรียนไปด้วย น่าแปลกที่เธอไม่ได้ขอให้เขาเลี้ยงดู ใช้ชีวิตสุขสบายอยู่กับบ้าน แล้วให้เขาออกไปทำงานงกๆ นอกบ้าน“อนาคตยังไม่รู้เลย ฉันกำลังตกงานอยู่ คงต้องหางานทำไปก่อน ส่วนเธอถ้าอยากทำงานก็ไปสมัครงานพร้อมฉันแล้วกัน ส่วนเรื่องเรียน เดี๋ยวนี้มีเรียนภาคค่ำ ภาคสมทบ หรือเรียนมหาวิทยาลัยเปิดอ่านหนังสือที่บ้านค่อยไปสอบเอาก็เยอะแยะไป อย่าไปซีเรียสกับเรื่องเรียนนักเลย บางคนเรียนจบดีจบสูงก็ไม่เห็นประสบความสำเร็จในชีวิต หรือทำงานดีๆ อย่างที่วาดหวังเอาไว้เลย ฉันคิดว่าประสบการณ์ ความตั้งใจ บวกพรสวรรค์และอีกหลายอย่างในชีวิตทำให้เราประสบความสำเร็จนะ อย่างเช่นเธอชอบอะไรล่ะ ก็มุ่งหน้าไปทางนั้นเลย เก่งแค่ด้านเดียวก็หากินไปได้ตลอดชีวิตแล้ว ไม่จำเป็นต้องเก่งไปเสียทุกด้านหรอก” นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได

“เมื่อกี้ดาวเผลอทำผ้าเช็ดตัวเปียกน่ะค่ะ” ขณะที่เธอเช็ดตัว แต่รู้สึกว่าปิดน้ำไม่สนิทเลยขยับมือไปปิดน้ำ แทนที่จะปิดกลับไปเปิดแทน ผ้าเช็ดตัวเลยเปียกชุ่มไปหมด ช่วงนี้เธอป้ำๆ เป้อๆ พอสมควร ซึ่งแต่ก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้“เอาชุดไหน”“ชุดไหนก็ได้ค่ะ” เธอเอ่ยตอบออกไปแล้วพลันหน้าแดง กัดปากตัวเองจะห้ามเขาแต่ไม่ทันเสียแล้ว เขาเปิดกระเป๋าหยิบเสื้อผ้าของเธอออกมา พร้อมด้วยชุดชั้นในซึ่งเขาเองก็ชะงัก กระแอมกระไอเบาๆ แก้มเขาร้อนวูบขึ้นมาในทันที“ชุดนี้ได้ไหม” เขาเดินไปที่ประตูห้องน้ำ ยื่นชุดให้เธอแบบไม่มองหน้า“ได้ค่ะ” เธอรับเสื้อผ้าในมือของเขา แล้วรีบปิดประตูห้องน้ำอย่างรวดเร็ว“โอ๊ย!” ติณห์ร้องเสียงหลงเมื่อประตูห้องน้ำหนีบมือของเขา“คุณติณห์ ดาวขอโทษค่ะ” ดาวเหนือรีบดูมือของเขาที่โดนประตูหนีบ เขาสะบัดมือของเธอออก หนีบมือไปกับขา หน้าเขียวหน้าเหลืองด้วยความเจ็บ“เธอจะฆ่าฉันหรือไง เจ็บนะ”“ขอโทษค่ะ” ประโยคขอโทษของเธอทำให้เขาหันมามองทำท่าจะตำหนิเธออีก แต่ร่างเปลือยเปล่าขาวผ่องของเธอทำให้เขาต้องชะงักค้างดาวเหนือจ้องตอบเขาไป ก่อนจะมองตามสายตาของเขา เธอกรีดร้องเสียงหลงเมื่อก้มมองตัวเอง ร่างน้อยรีบวิ่งเข้าห้อง

ที่แรกที่เธอไปก็คือร้านเสริมสวยซึ่งมีร้านเดียวในชุมชนแห่งนี้ ดาวเหนือเอ่ยถามคนแถวนี้ว่าอยู่ตรงไหน บริการดีไหม หลายคนก็บอกว่าเจ้าของปากร้าย คนไหนดีด้วยก็ทำให้อย่างดี คนไหนไม่ดีก็ไม่ทำให้ ถือว่ามีร้านเดียวใครๆ ก็ต้องไปทำกับเธอเจ้าของร้านเสริมสวยเป็นผู้หญิงวัยกลางคน แต่งตัวจัด ใบหน้าบอกบุญไม่รับ ดาวเหนือยิ้มให้อีกฝ่าย บอกว่าจะสระไดร์และตัดปลายผมเสียหน่อย หล่อนก็เรียกเธอไปนอนบนเตียงจัดการสระไดร์ตัดปลายผมให้ฝีมือของเจ๊ติ๋มค่อนข้างดี แต่ไม่ค่อยมีมนุษยสัมพันธ์สักเท่าใด เธอสังเกตว่าคนไหนมีเงินหน่อย และสนิทสนมกับเจ๊แก เจ๊แกก็จะบริการดีเป็นพิเศษเจ๊ติ๋มชอบเล่นหวย ลูกค้าเข้ามาต้องรอให้เจ๊แกซื้อหวยเสร็จเสียก่อน ถึงจะเริ่มทำผมให้ดาวเหนือออกมาจากร้านเสริมสวยก็ถามคนแถวนั้นว่าที่นี่มีร้านขายอาหารกี่ร้าน ปรากฏว่ามีหลายร้าน ทั้งร้านอาหารตามสั่ง ร้านขายข้าวขาหมู ร้านขายข้าวมันไก่ ร้านขายก๋วยเตี๋ยวน้ำตก พวกส้มตำไก่ย่างจะมีแม่ค้าหาบเร่เดินขาย และร้านขายข้าวแกง“คู่แข่งเรื่องทำอาหารเยอะจัง” เธอไปหลายร้าน รสชาติไม่มีร้านไหนโดดเด่น แต่รสชาติเดียวที่เธอสัมผัสได้คือรสชาติหวานเลี่ยนของผงชูรสในชุมชนแห่งนี้ไม