อุ้มรักเมียซาตาน のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

แต่ด้วยความที่ไม่มั่นใจ จึงลองเลียบๆ เคียงๆ ถามเขาดูก่อนว่าเขาชอบเด็กไหม ถ้าเขาอยากมีลูก เขาอยากได้ลูกชายหรือลูกสาว เขาก็บอกว่าเขาชอบเด็ก ถ้ามีลูกชายก็ได้ลูกหญิงก็ดี อายุของเขาก็พร้อมที่จะมีลูกแล้ว ยิ่งมีตอนนี้ยิ่งดี ทำให้เธอดีใจที่เขาไม่รังเกียจลูก หากเธอจะมีลูกให้เขาพอเขาบอกว่าอีกไม่นานจะถึงวันเกิดของเขา เธอก็เลยจะเซอร์ไพร้ส์ด้วยการเอาผลตรวจไปให้เขาดูว่าเธอตั้งครรภ์ ของขวัญชิ้นนี้น่าจะทำให้เขาดีใจเป็นที่สุด เพราะเธอทำให้ฝันของเขาเป็นจริง เขาจะได้มีทายาทอย่างที่หวังเอาไว้เสียทีเธอกำลังจะขึ้นปีสี่ เรียนอีกหนึ่งปีก็จะจบการศึกษา เพราะอีกไม่กี่วันจะเป็นช่วงสอบและปิดเทอม พลาดท้องขึ้นมาแบบนี้อาจจะดรอปเรียนเอาไว้ก่อน พันไมล์บอกว่าจะรับผิดชอบเธอ เขาคงไม่มีปัญหาอะไรหากเธอต้องดรอปเรียนไปก่อน คลอดแล้วค่อยกลับไปเรียนต่อ แม้โมรินจะเสียดายอยู่มาก หากไม่ดรอปเรียนเธอคงคว้าเกียรตินิยมมาครองอย่างแน่นอนโมรินคิดว่าจะทำเค้กให้เขาเป็นของขวัญและยื่นกล่องของขวัญที่มีผลตรวจครรภ์ให้เขาดู เธอถึงกับอมยิ้มกับไอเดียของตัวเอง“นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เป็นอะไรจ๊ะโม” ประโยคเอ่ยถามของวารีทำให้โมรินหันไปมองแล้วยิ้มกว้า

“อ้าว... โม” เขาทักขึ้นเหมือนเพิ่งเห็นเธอ โมรินกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง รู้สึกน้อยใจวูบขึ้นมาในอก“ของขวัญของโมค่ะ” โมรินยื่นกล่องของขวัญให้เขาด้วยมืออันสั่นเทา“ขอบใจมากนะ มาถึงนานแล้วเหรอครับ”“สักพักแล้วค่ะ”พันไมล์รับกล่องของขวัญไปถือเอาไว้ ก่อนจะเรียกสาวใช้ในบ้าน ให้นำของขวัญไปวางรวมกับของขวัญกล่องอื่นๆโมรินหน้าเสีย อยากจะเอ่ยปากบอกให้เขาเปิดกล่องของขวัญของเธอดูก่อน แต่เขาดูห่างเหินไม่สนิทสนมเหมือนเคย เธอเลยได้แต่ทำตัวไม่ถูกโมรินกัดปากของตัวเองเบา ๆ คิดว่าหากเขาเปิดกล่องของขวัญของเธอ แล้วเจอกับเอกสารการตั้งครรภ์ มารดาของเขาที่มีสีหน้าดูถูกเธอ คงจะฉีกอกเธอแทนที่จะดีใจ เขายังไม่เปิดมันตอนนี้ก็น่าจะดี เธอจะพยายามนำกล่องของขวัญกล่องนั้นคืนกลับมา“ตามสบายเลยนะโม พี่ต้องไปรับแขกก่อน”“ค่ะพี่พัน” โมรินรับคำเสียงเบา รู้สึกเหมือนโดนทิ้ง เพราะแทนที่เขาจะแนะนำให้เธอได้รู้จักกับมารดาของเขา และพาเธอไปด้วย แต่เขากลับไม่ได้ทำเช่นนั้น“หนูรีตามพี่เขาไปรับแขกสิลูก เรารู้จักลุง ๆ ป้า ๆ และเพื่อน ๆ ของพี่เขานี่นา” ประโยคของพิมพ์ประภาทำให้วารีรีบเอ่ยขึ้น“ให้โมไปก็ได้ค่ะ เพราะว่าโมก็สนิทกับพี่พ

โมรินยืนหยัดอีกครั้ง เธอเดินออกไปด้วยหัวใจเศร้าหมอง อยากไปให้พ้นจากคนหน้าไหว้หลังหลอก และชาตินี้ก็ขออย่าได้เจอกันอีก“ถือว่าฉันให้เป็นค่าตัว” เขายังสาดประโยคคำพูดร้ายกาจใส่เธอ“โมมองคนผิดไปจริงๆ ที่โมเสียไป ถือว่าทำทานให้หมามันกินก็แล้วกัน”“นี่เธอ!” พันไมล์ดวงตาวาวโรจน์ เขาไม่คิดว่าเธอจะเปรียบเทียบว่าเขาเป็นหมา ไม่คิดว่าหยาบคายกับเขาถึงเพียงนี้ เพราะปกติแล้วเธอเป็นคนเรียบร้อยอ่อนหวานและค่อนข้างหัวอ่อนพันไมล์นึกถึงคลิปที่เขาได้เห็นในวันนั้นก็เหยียดยิ้มออกมา นี่สินะคือตัวตนที่แท้จริงของเธอ ชอบจับผู้ชายรวยๆ ท่าทีกร้านโลกไม่แคร์สิ่งใด ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีคือตัวตนที่แท้จริงของเธอ ส่วนภาพพจน์ผู้หญิงอ่อนหวานนั่นคือความปลอม การเสแสร้งแกล้งทำ เขาโชคดีเหลือเกินที่รู้ไส้รู้พุงของเธอก่อนที่จะคบหากันไปจนถึงขั้นแต่งงาน ยกย่องผู้หญิงจิตใจต่ำตมแบบเธอทำเมียโมรินไม่อยู่รอที่จะพูดอะไรกับผู้ชายเลว ๆ แบบนี้อีก เธอหมุนกายและวิ่งออกไปจากบ้านของเขาในทันทีพันไมล์ทำท่าจะเรียกเธอเอาไว้ แต่ก็ไม่ทัน วารีเดินมาถึงตัวเขาเสียก่อน เธอกอดแขนเขา ก่อนจะหอมแก้มเขาฟอดใหญ่“รีรักพี่พันที่สุดเลยค่ะ ดีใจเหลือเกินที่จะแต

“มีอะไรให้น้าช่วยหรือมีปัญหาอะไรก็บอกน้านะ ที่น้าปล่อยให้หนูได้ดูแลตัวเองไม่ใช่จะทิ้งขว้าง แต่อยากให้หนูได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระ เพราะหนูเรียนมหาวิทยาลัยและ ถือว่าโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว น้าเลยไม่อยากบังคับมาก”ดวงรัตน์เป็นคนขยัน มีผู้ชายมากมายเข้าหา แต่เธอนั้นไม่คิดจะแต่งงาน จนได้เจอกับแฟนหนุ่มคนปัจจุบัน ตอนติดต่อประสานงานกับลูกค้าต่างประเทศ ทำให้ทั้งสองได้รู้จักกันดวงรัตน์กับแฟนหนุ่ม คบหากันมาสักพักแล้ว และเธอก็คิดว่าเขาเป็นคนดี แต่งงานแล้วจะย้ายไปอยู่เมืองนอกด้วยกัน เธออยากมีเงินก้อนเอาไว้ให้บิดามารดาและหลานสาวอย่างโมริน จะได้ไม่ลำบากเมื่อเธอย้ายไปอยู่อีกซีกหนึ่งของโลก“หนูเข้าใจน้ารัตน์ค่ะ”“คนเราน่ะ ไม่มีอะไรผิดถูกเสมอไปหรอกนะ ก็แค่สิ่งที่คิดที่ทำมันไม่ใช่ เราก็ไปทำอีกอย่างซะ ก็แค่นั้นเอง”“ค่ะน้ารัตน์” คนรับปากมีท่าทีครุ่นคิด ไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของน้าสาวเช่นกัน“เอาละ น้าต้องออกไปข้างนอกแล้วจ้ะ ลงไปหาเพื่อนได้แล้ว น้ารอโมเสมอนะ มีอะไรก็เล่าให้น้าฟังได้”“ค่ะ” โมรินรับคำ มองน้าสาวที่เดินลงไปจากบ้านด้วยความรู้สึกไม่ค่อยเข้าใจ หรือน้าสาวของเธอจะรู้อะไรเกี่ยวกับเธอ แต่ถ้ารู้ ดวงรัตน์ก็คงถามเ

“คนที่เลวก็คือเธอกับ...” พันไมล์กำลังจะพูดว่าเธอกับน้าสาวของเธอเลว เหตุผลนี้ไงเขาถึงทิ้งเธอไป แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร น้ำถังใหญ่ก็ถูกสาดใส่หน้าเสียก่อน“ไสหัวไปซะ อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก ฉันเกลียดคุณ เกลียดคุณ เกลียดคุณ ได้ยินไหมว่าฉันเกลียดคุณ ไอ้คนเลว ไอ้คนสารเลว” โมรินเห็นว่าพันไมล์ยังไม่ไป เธอก็ไปนำน้ำปุ๋ยหมักที่บรรจุอยู่ในถังสาดใส่เขาอีกรอบ“นี่เธอ น้ำอะไรนี่” พันไมล์แทบจะอาเจียนกับกลิ่นเหม็นของมัน“น้ำขี้ไง หมอกับคนต่ำทรามแบบคุณ!”“นี่เธอ!”“บอกให้ไสหัวออกไปจากหน้าบ้านของฉันไง ไม่ไปอีกใช่ไหม ได้!” โมรินไปลากกระสอบปุ๋ยขี้ไก่มาพร้อมปาใส่หน้าเขา พันไมล์เห็นท่าไม่ดี เขาจึงรีบวิ่งหนีขึ้นรถไปในทันทีชายหนุ่มสบถอย่างหัวเสีย เขาจะมาเยาะเย้ยเธอ แต่กลับโดนอาละวาดใส่เสียอย่างนั้นโมรินหอบหายใจระรัว ทั้งโกรธ ทั้งแค้น เสียใจในความโง่งมของตัวเอง เจ็บจนจุกอกไปหมด เธอตบอกไปมาอย่างอัดอั้น ร้องไห้ไม่ออก มันเจ็บอยู่ในนี้ เจ็บจนแทบอกแตกตายหลังจากอาละวาดใส่พันไมล์จนพอใจ เธอก็เดินคอตกเข้าบ้าน ความเข้มแข็งจางหายไปแทบจะทันทีที่เหลือตัวคนเดียว เธอจัดการอาบน้ำและร้องไห้อยู่ในห้องน้ำอย่างบ้าคลั่ง“รีบแต่ง