Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ในขณะที่โมรินคิดว่าจะกลับไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ต่างจังหวัด พันไมล์เองก็กำลังมองบ้านที่โมรินอยู่ด้วยความสงสัย ในบ้านเงียบกริบ ไม่มีใครมาหลายวันแล้ว เขาแปลกใจว่าเธอหายไปไหน ไม่ได้ห่วงหาอาทรอะไร แค่อยากมาดูน้ำหน้าเธอกับน้าสาวอีกครั้งว่าเป็นยังไง เสียใจแค่ไหน ลึก ๆ ไม่ได้รู้สึกสะใจอะไรเท่าที่ควร แต่เขาทนเห็นมารดาร้องห่มร้องไห้ทะเลาะกับบิดาทุกวันไม่ได้ในขณะที่พันไมล์ขับรถออกไป ดวงรัตน์ก็ขับรถเข้ามาพอดี เขาขับรถสวนกับเธอ แต่ต่างคนต่างไม่เห็น ดวงรัตน์นั้นทำงานเป็นเลขาของพงศ์ก็จริง แต่เธอรู้เรื่องในครอบครัวของเจ้านายดี เพราะพงศ์เคยช่วยเหลือเธอเอาไว้จากเจ้านายชีกอ รับเธอเข้าทำงาน นั่นทำให้เธอ ตอบแทนบุญคุณเขา ด้วยการช่วยเหลือเขาอย่างเต็มที่จัดการคนที่ทุจริตบริษัท และหาหลักฐานใกล้จะสำเร็จแล้ว คนคดโกงและทุจริตเป็นญาติพี่น้องฝ่ายภรรยา เรื่องนี้จึงต้องทำอย่างรัดกุม การที่เธอสนิทสนมกับเขาก็เพราะว่าจะหลอกล่อให้อีกฝ่ายตายใจ คล้ายจะทรยศหักหลังพงศ์โดยนำข้อมูลฝั่งพงศ์ไปบอก จริงๆ แค่เล่นไปตามเกม ก่อนที่จะจัดการรวบรวมหลักฐานทั้งหมด โดยที่เธอเข้าไปล้วงความลับของฝั่งนั้นได้สำเร็จจริง ๆ จะเรียกว่าเธอเป็นนกส

“เก่งเรื่องอะไร”“ก็คุณยายเข้าใจเรื่องพวกนี้ด้วย”“ตอนยายท้อง ยายก็ทำแบบนี้กับแม่และน้าของหนู เห็นไหมว่าแม่และน้าของหนูเป็นคนอารมณ์ดี ไม่เคยย่อท้อต่อปัญหาอะไรเลย คนเราล้มได้ก็ลุกได้ ไม่ว่าจะเจอเรื่องร้ายแรงแค่ไหน แม้จะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตแต่ถ้ายังมีลมหายใจ ก็แสดงว่าเรายังมีชีวิตอยู่ เรายังไม่สูญเสียชีวิตของเราไป ตอนตาของหนูเสีย ยายก็เสียใจจริง ๆ เสียใจจนแทบสิ้นสติ แต่พอคิดได้ว่าคนเราเกิด แก่ เจ็บ ตาย มันเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต และต่อไปยายเองก็ต้องเป็นเหมือนตา ยายเองก็เริ่มทำใจได้บ้างแล้วละ แม้อาจจะต้องใช้เวลาสักนิดแต่เวลาจะช่วยเยี่ยวยาทุกอย่าง”“คุณยายของหนูเข้มแข็งเสมอ”“หนูเองก็เหมือนกันนะ ยายรู้ว่ามันยากที่จะทำใจ เพราะหนูรักเขา ไม่คิดว่าเขาจะทรยศหักหลัง ทำกันได้ถึงเพียงนี้ บาดแผลมันยังสดใหม่อยู่ คงต้องทำใจอีกสักพัก แต่ยายเชื่อว่าหลานของยายเป็นคนเข้มแข็ง หนูจะต้องผ่านมันไปได้อย่างแน่นอน”โมรินได้ยินประโยคยาวยืดแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังบวกรวมถึงกำลังใจที่มีให้เธออย่างเต็มเปี่ยม ก็ทำให้เธอมีพลังที่จะดำเนินชีวิตต่อไป เธอก้มลงกราบแทบเท้าของท่าน กอดท่านด้วยความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ

“แกนี่เหมือนแม่แกไม่มีผิด ฉันพยายามจะอธิบายให้ฟัง ก็ร้องห่มร้องไห้ ตีโพยตีพายว่าไม่อยากฟัง ๆ บ้ากันไปใหญ่แล้ว เมื่อกี้เถียงกัน ฟังไม่ได้ศัพท์จับไปกระเดียด คิดว่าฉันจะขอหย่า”พงศ์ถอนใจ เขาแต่งงานกับพิมพ์ประภาเพราะผู้ใหญ่เห็นว่าเหมาะสม ทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้รักเธอ แต่พอแต่งงานกันแล้วก็อยากประคับประคองชีวิตครอบครัวให้อยู่ไปตลอดรอดฝั่ง เพราะธุรกิจของสองครอบครัวเขาดูแลทั้งหมด พิมพ์ประภาเป็นแค่แม่บ้านไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเกี่ยวกับการทำงานนอกบ้านหรือเรื่องธุรกิจเลย และพอพันไมล์โตขึ้นนี่แหละ เขาถึงให้เข้ามาดูแลโชว์รูมรถและธุรกิจอีกหลายอย่างเพื่อแบ่งเบาภาระงานของเขา แต่บริษัทใหญ่เขายังนั่งแท่นผู้บริหารอยู่“จริงเหรอครับนี่” พันไมล์แทบล้มทั้งยืน ภาพใบหน้าของโมรินที่ร้องไห้อาบแก้มผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง นี่เขาทำอะไรลงไป เขาทำร้ายทำลายผู้หญิงคนหนึ่งให้เจ็บช้ำน้ำใจได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ“พ่อครับ ผมผิดไปแล้ว” พันไมล์เอ่ยออกมา ซวนเซเดินไปทรุดนั่งลงบนโซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่นอย่างอ่อนแรง“แกทำอะไรผิด”“ผมเข้าใจผิดคิดว่าคุณดวงรัตน์เป็นเมียน้อยของพ่อ ผมก็เลยทำไม่ดีกับหลานสาวของเขา”“หลานสาวคนไหน” พงศ์ขมวดคิ้

พันไมล์ด่าว่าตัวเองเลวชาติสิ้นดี โมรินคงเสียใจมาก เจ็บช้ำน้ำใจ และคงไม่ให้อภัยเขาอีก“ก็คนนี้ไง ฉันตามจีบเขาอยู่น่ะสิ ใจแข็งชะมัด ไม่ยอมให้ฉันสานสัมพันธ์ด้วย” แต่พอเพื่อนรักตอบออกมาแบบนั้นก็ทำให้พันไมล์รู้สึกใจฟูที่รู้ว่าโมรินไม่ได้นอกใจไปคบกับเพื่อนของเขา เพื่อนของเขาต่างหากตามจีบเธออยู่ แต่เธอไม่สนใจ“ห้ามยุ่งกับเธอเด็ดขาด!”“แกเป็นอะไรของแกนี่”“ปะ... เปล่า” พันไมล์ลดเสียงแข็งกร้าวลง หลังจากเผลอตัวตวาดเพื่อนเสียงดัง“แล้วที่แกนัดฉันออกมามีอะไรรึเปล่า” รวิชเอ่ยถามเพื่อนรัก“ไม่มีอะไร” พันไมล์ปิดปากเงียบ หากเขาเล่าเรื่องของโมรินให้อีกฝ่ายฟัง หมอนี่มันชอบโมรินอยู่อาจจะขัดขวางไม่ให้เขาได้เจอกับโมรินเป็นแน่ เขาจะต้องไปหลอกถามที่อยู่ของโมรินจากรดาน้องสาวของรวิชแทนแต่คนที่เขาจะต้องถามให้รู้ความก็คือวารี ไม่สิเขาต้องจัดการเธอต่างหาก โมรินไม่ได้นอกใจเขา โมรินไม่ได้มีทัศนคติแย่ ๆ อย่างที่วารีใส่ร้าย แต่เธอเป็นผู้หญิงที่ดีคู่ควรกับเขา แต่เขาเองนี่แหละที่เลวชาติทำร้ายเธอให้เจ็บช้ำน้ำใจได้ลงคอ ไม่เคยคิดเลยว่าวารีจะร้ายกาจถึงเพียงนี้ พันไมล์ร้อนรุ่มไปหมดทั้งอกเมื่อรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ที่เขาคราง

“ดีนะที่มีคุณยาย ไม่อย่างนั้นหนูคงทำอะไรไม่ถูก” คุณยายถึงจะแก่มากแล้ว แต่ก็มีประสบการณ์ในการเลี้ยงลูกหลานมา ท่านจึงช่วยเธอเลี้ยงลูกเป็นอย่างดี รู้ทุกเรื่องว่าเด็กต้องการอะไร ทำให้เธออุ่นใจที่มียายอยู่ใกล้ ๆ“ลูกเราน่ะคลอดง่าย เลี้ยงง่าย อภิชาตบุตรแท้ ๆ” คุณยายบอกว่าเพราะเธอทำบุญตักบาตรเป็นประจำ เด็กดี ๆ เลยมาเกิดเป็นลูก“หนูจะเลี้ยงหนูดีให้ดีค่ะคุณยาย หนูดีมาเกิดเป็นลูกของหนู เพราะเราทั้งสองมีบุญร่วมกัน” หนูดีคือชื่อเล่นของโมรี บุตรสายของโมริน เธอตั้งชื่อลูกว่าโมรี คล้องกับเธอ ซึ่งเป็นชื่อที่เป็นมงคลของโมรี เมื่อเปิดตำราดูวันเดือนปีเกิด โมรีใช้นามสกุลของเธอ เพราะลูกสาวตัวน้อยเป็นลูกของเธอเพียงคนเดียวเท่านั้นคุณยายผินรู้สึกหน้ามืดเมื่อเดินมาที่นอกชาน ก่อนที่ท่านจะเป็นลมล้มฟุบลงไป โมรินได้ยินเสียงล้มของผู้เป็นยายจึงรีบวิ่งออกมาดู ก่อนจะกรีดร้องสุดเสียง“คุณยาย คุณยายขา คุณยายอย่าเป็นอะไรนะคะ” เธอช้อนศีรษะของท่านขึ้นมา ท่านสลบ ไม่ได้สติ เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ฟื้น โมรินรีบขอความช่วยเหลือจากเพื่อนบ้านเพื่อพายายไปส่งโรงพยาบาลข่าวร้ายของครอบครัวเกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อผู้เป็นยายจากไปอย่างไม่มีวัน