All Chapters of อุ้มรักเมียซาตาน: Chapter 31 - Chapter 40

คนเราไม่มีอะไรแน่นอนในชีวิต พี่จินจินที่แสนดีกลับประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตกะทันหัน ทำให้โมรินตกที่นั่งลำบากอีกครั้ง แต่อย่างน้อยเธอก็พอจะมีลู่ทางในการหาเงินจากงานเดินแบบ พริตตี้และงานอีเว้นที่พอรู้จักกับพรรคพวกเพื่อนฝูงของจินจินอยู่บ้างแต่คนเราไม่ได้เหมือนกันไปเสียทุกคน เพื่อนของจินจินค่อนข้างเขี้ยวลากดิน หน้าเลือดและหางานให้เด็กของตัวเองมากกว่า เธอจึงต้องหางานเองบ้าง แต่รายได้กลับน้อยลงกว่าเดิม เพราะโดนกดค่าตัว ไม่เหมือนตอนที่จินจินจัดการดูแลให้ ตอนนี้เธอยังต้องเช่าบ้านอยู่ ยังต้องหาเงินมาส่งเสียลูกให้เรียน เพราะลูกสาวตัวน้อยเพิ่งเข้าเรียนอนุบาล ทั้งค่าเทอม ค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ค่อนข้างมาก“คุณแม่ขา... ช่วยหนูระบายสีหน่อยค่ะ” ประโยคของบุตรสาวทำให้โมรินอมยิ้ม ขยับเข้าไปใกล้ด้วยท่าทีนุ่มนวล“ไหนคุณแม่ดูสิคะว่าหนูกำลังวาดรูปอะไรอยู่เอ่ย” โมรินลูบผมนุ่มสลวยของบุตรสาวไปมาอย่างแผ่วเบา“คุณครูพี่แก้วให้วาดรูปสามเหลี่ยม สี่เหลี่ยม วงกลมแล้วก็ระบายสีค่าคุณแม่”“ไหนแม่ดูสิคะว่าวาดได้กี่รูปแล้ว”“ได้แค่สามเหลี่ยมค่ะ” ประโยคของบุตรสาวทำให้โมรินถึงกับอมยิ้ม เสียงโทรศัพท์มือถือจะดังขึ้นทำให้โมรินต้องข

“ฉันก็ไม่ยักรู้ว่าเธอชอบชุดนอนแนวนี้เหมือนกัน อุตส่าห์ถ่อสังขารมารอดู จะใส่ไปอวดใครล่ะ แต่คงไม่ใช่ผัวคนปัจจุบันหรอกนะ เพราะได้ข่าวว่าหย่าขาดกันแล้ว”เธอไม่ใช่โมรินคนเดิมที่จะทำตัวใสซื่อไร้เดียงสาให้ใครโขกสับได้ เรื่องการหย่าของเขากับวารีเธอเผอิญรับรู้เพราะได้ยินนางแบบด้วยกันพูดถึงพันไมล์ เขาค่อนข้างเป็นหนุ่มเนื้อหอมสำหรับสาว ๆ ไม่ใช่เพราะเธอไปสืบประวัติอะไรของเขาหรอก เธอไม่เคยสนใจว่าเขาจะเป็นยังไงเพราะมันไม่เกี่ยวอะไรกับเธออีกแล้ว“แต่ก็ยังดีกว่าพวกที่เขาเขี่ยทิ้งออกไปจากชีวิตเหมือนหมาข้างถนน หลังจากเชยชมจนหนำใจแล้ว น่าสงสารจังเลย กลับมารอบนี้ ได้แต่คอยตามข่าวของเขาว่าเลิกกับเมียหรือไง จะกลับไปหาเธอไหมอย่างนั้นเหรอ” วารีเองก็ตอกกลับอย่างเจ็บแสบเช่นกัน“ฉันไม่สงสัยเลยว่าทำไมเธอถึงมีความคิดแบบนี้”“ทำไม!” วารีกระชากเสียงถาม“ก็เพราะว่าคนที่คิดแบบนี้ได้ก็ต้องมีสันดานเป็นแบบนี้ด้วย เลยเที่ยวเอาความคิดของตัวเองไปยัดเยียดให้คนอื่นว่าต้องคิดเหมือนตัวเอง”“ปากดีนักนะ ถึงเขาจะหย่าขาดจากฉันแล้ว เขาก็ไม่เอาผู้หญิงที่มีแต่ตัว ทำงานเปลื้องผ้าวาบหวิวให้คนดูแบบเธอหรอก” วารีเหยียดปาก“แหม แหม แหม...

โมรินมองอย่างเอาเรื่อง ก่อนที่เธอจะรีบโบกแท็กซี่และขึ้นไปนั่งบนรถโดยเร็ว“โม” พันไมล์ตบประตูรถ อยากให้เธอลงมาคุยกันก่อน“ไปเลยค่ะลุง ไม่ต้องไปสนใจเขาค่ะ” โมรินสั่งคนขับแท็กซี่ ทำไมพันไมล์แทบเซเมื่อรถออกตัว เขาวิ่งตามเธอไปแต่ไม่ทัน ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักจากใครคนหนึ่ง“น่าสงสารพี่พันจังเลยนะคะ” วารีกอดอกหัวเราะเยาะอดีตสามี“ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน”“แหม... รีไม่ใช่แค่สงสารนะคะ เวทนาด้วยค่ะ” วารียิ้มร้าย สีหน้าท่าทางของเธอทำให้พันไมล์แทบสติแตก “ทำไมเมื่อก่อน ฉันไม่เห็นว่าคนอย่างเธอมันร้ายกาจแบบนี้”“พูดไม่น่าฟังเลยนะคะ รีนี่นะคะร้ายกาจ ไม่เห็นจะเป็นอย่างที่พี่พูดเลยสักนิด”“หลีกไป” เขาพูดอย่างรำคาญ “ว้าย!” ในเมื่อหล่อนไม่ยอมหลีก ยังพล่ามไม่หยุด เขาก็จัดการผลักร่างของหล่อนจนกระเด็น ก่อนที่พันไมล์จะสะบัดมือไปมาด้วยท่าทีรังเกียจ นั่นทำให้คนยั่วถึงกับเม้มปากเข้าหากัน“ไม่ต้องทำท่ารังเกียจรีขนาดนั้นก็ได้ค่ะ”พันไมล์ไม่อยากเสวนากับคนตรงหน้าอีก เขารีบเดินไปที่รถในทันที“ทำไมพี่พันทำเหมือนรังเกียจรีแบบนี้คะ พี่ทำเหมือนรีไม่มีตัวตน” เธอตามไปกระชากแขนของเขาเอาไว้ แต่พันไมล์สะบัดเต็มแรง“โอ

“ไม่มีเลยค่ะ” เด็กน้อยส่ายหน้าให้มารดาก่อนจะยิ้มยิงฟันอย่างน่ารัก“คุณครูใจดีจังเลยนะคะ ไม่ให้การบ้านหนูเลย” โมรินเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยขณะเอ่ยถาม“เปล่าค่า หนูกับเพื่อนๆ ทำการบ้านกันเสร็จแล้วต่างหากล่ะคะ กลับบ้านไปจะได้อาบน้ำแล้วก็เล่นกับคุณแม่ไงคะ”“โหย... ลูกสาวของใครเก่งจัง แถมยังน่ารักที่สุดในโลกอีกด้วย” โมรินหยิกแก้มลูกสาวตัวน้อยเบา ๆ ด้วยท่าทีเอ็นดู“ลูกสาวของคุณแม่โมรินคนสวยยังไงล่ะคะ”“ปากหวานจริงเชียวลูกสาวแม่ น่ารักแบบนี้ วันนี้คุณแม่จะทำของกินอร่อย ๆ ให้หนูกินจนพุงกางไปเลยนะนะคะ”“เย้! คุณแม่ใจดีที่สุดเลยค่ะ หนูรักคุณแม่ที่สุดเลยค่ะ” เด็กน้อยหอมแก้มมารดาอย่างน่ารักโมรินอุ้มลูกน้อยขึ้นด้วยรอยยิ้มก่อนจะพากันกลับบ้านพันไมล์ที่แอบมองอยู่อีกด้านถึงกับเผลอยิ้มตามกับความน่ารักของสองแม่ลูก หัวใจของเขาเต้นถี่แรง อยากกอดอยากหอมลูกน้อยสักครั้ง ลูกสาวของเขาน่ารัก ร่าเริงสดใส แค่มองหน้ายัยตัวน้อย เขาก็รู้สึกว่าหัวใจชุ่มชื่นไปด้วย น้ำตาของพันไมล์เอ่อล้นที่ดวงตา ดีใจที่ได้เห็นหน้าลูกน้อยชัด ๆ แบบนี้ เด็กคนนั้นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา พันไมล์บอกตัวเองซ้ำ ๆในขณะที่โมรินกับโมรีกำลังเดิ

“พี่ไม่เชื่อ”“ไม่เชื่อก็แล้วแต่คุณสิ ฉันนอนกับใครก็ได้หมดนั่นแหละ ไม่ได้มีคุณแค่คนเดียว” ประโยคนั้นทำให้พันไมล์เริ่มโกรธกับความใจแข็งและปากดีของเธอเขาดึงร่างของเธอมารัดเอาไว้แนบอก อยากจะลงทัณฑ์เธอให้สาสม“นี่ปล่อยนะ ฉันเจ็บ” เธอสะบัดตัวหนี“ในเมื่อเธอนอนกับใครก็ได้ งั้นก็นอนกับพี่อีกสักคนแล้วกัน อยากจะรู้เหมือนกัน หายกันไปตั้งหลายปี ลีลาของเธอจะเด็ดดวงขึ้นไหม” เขายอมรับว่าโกรธจริง ๆ ที่เธอพูดออกมาได้อย่างหน้าตาเฉยว่านอนกับใครก็ได้ โมรินในอดีตไม่ใช่คนแบบนี้ ไม่ใช่อย่างในปัจจุบัน เธอเป็นผู้หญิงเรียบร้อยอ่อนหวาน รักนวลสงวนตัว เสียความบริสุทธิ์ให้เขาเพียงคนเดียวเท่านั้น“นี่ปล่อยนะ!” โมรินกรีดร้องเสียงหลงเมื่อถูกกดไปบนโซฟาตัวยาว ในห้องวีไอพีเก็บเสียงและเป็นส่วนตัว เธอจึงเสียทีเขา เพลี่ยงพล้ำให้คนมากเล่ห์“ฉันยอมคุณก็ได้” เธอยอมโอนอ่อนผ่อนตาม ให้เขาเบียดกายเข้ามาแนบชิด“จริง ๆ พี่ไม่ได้อยากจะทำอะไรโมหรอกนะ พี่รู้ว่าโมพูดไปแค่อยากประชดพี่เท่านั้น”โมรินกัดฟันกรอด เขารู้แล้วไง นึกว่าเธอจะแคร์หรือไง คนอย่างเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมทอดกายทอดใจให้ใครง่ายๆ เธอจะดีกับคนที่รักเธอจริง ๆ ดีกับเพื่อ