Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

“คุณแม่เป็นยังไงบ้างครับหนูดี”“คุณแม่ตาบอดแถมยังเดินไม่ได้อีกค่ะ หนูดีไม่รู้จะทำยังไงแล้ว” ประโยคของบุตรสาวทำให้พันไมล์ต้องรีบปลอบประโลม“พ่ออยู่นี่ พ่อสัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชายว่าจะดูแลหนูดีกับคุณแม่ของหนูให้ดีที่สุด เท่าที่ลูกผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ หนูดีให้โอกาสพ่ออีกสักครั้งได้ไหม” ประโยคของบิดาทำให้โมรีหยุดร้องไห้ มองหน้าบิดาทั้งน้ำตา เธอสะอื้นเบาๆ ก่อนจะพยักหน้าให้ท่าน พันไมล์ยิ้มและดึงร่างบุตรสาวตัวน้อยมากอดแนบอก การได้ทำหน้าที่พ่อที่ดี สามีที่ดีสักครั้งทำให้พันไมล์มีกำลังใจขึ้นมามาก เขาภาคภูมิใจที่วันนี้เขาได้มีโอกาสดูแลคนที่รักพันไมล์เดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยของโมริน เธอเป็นคนดัง แต่อุบัติเหตุก็ได้พรากทั้งงานและเงินไปจากเธอ แต่แฟนคลับก็ต่างส่งกำลังใจมาให้อย่างล้นหลามพันไมล์เข้าใจดีว่าทรัพย์สินเงินทองมีความสำคัญก็จริง แต่ความจริงใจ ความรัก การเอาใจใส่ห่วงใยซึ่งกันและกัน มันมีคุณค่ามากกว่าเงินทอง เพราะมันไม่สามารถหาซื้อได้เหมือนในอดีตที่เขามีเงินมากมาย แต่ไม่สามารถซื้อใจลูกเมียได้ นอกจากความจริงใจทั้งหมดที่เขามีเท่านั้นกำลังใจมากมายที่แฟนคลับส่งมาให้โมริน ก็ไม่เท่าการที่เธอม

ลมเย็นของปลายฤดูฝนพัดผ่านหน้าต่างห้องครัวของบ้านหลังเล็กกลางชานเมือง “บ้านหลังใหม่” ที่พันไมล์เพิ่งจัดการปรับปรุงให้โมรินกับลูกสาวอยู่กันอย่างสบาย เขายืนพิงเคาน์เตอร์ครัว มองหญิงสาวที่กำลังก้มหน้าเป่าแก้มลูกสาวตัวน้อยที่กำลังงอแงเพราะต้องทำการบ้านคณิตศาสตร์เสียงหัวเราะอ่อน ๆ ของเด็กหญิงดังขึ้น เมื่อแม่จุ๊ปแก้มปลอบเบา ๆเสียงนั้น…ทำให้หัวใจของพันไมล์อุ่นราวมีแสงไฟจุดขึ้นทั้งดวงเขาเคยพลาด เคยโง่ เคยมองคนที่รักผิดไป และเคยทำให้หัวใจบอบบางของโมรินแตกสลายจนไม่อาจแตะต้องได้ แต่วันนี้…เขาตั้งใจจะเป็นคนใหม่ เป็นพ่อที่ดี และเป็นสามีที่ดีให้เธอให้ได้“ทำไมยิ้มคนเดียวแบบนั้นคะพี่พัน?”โมรินหันไปถาม พลางยิ้มอ่อน ๆ อย่างที่เขาไม่คิดว่าจะได้เห็นจากเธอง่าย ๆ อีกครั้ง“ก็…มีความสุขที่ได้เห็นโมกับลูกอยู่ตรงนี้ไงครับ”พันไมล์เดินเข้ามาใกล้ โน้มตัวหอมผมนุ่มของลูกสาว“วันนี้เก่งมากนะคะคนเก่งของพ่อ”เด็กหญิงหัวเราะแก้มแดง“คุณพ่อช่วยก็ดีสิคะ!”“ได้สิครับ วันนี้พ่ออยู่ทั้งคืนเลย ไม่ไปไหนทั้งนั้น”โมรินชะงักนิด ๆครั้งหนึ่ง…คำว่าทั้งคืนของเขา คือคำที่เธอไม่เคยได้จริง ๆแต่ตอนนี้ เขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชั

ไม่นานนัก รถคันหรูของพันไมล์ก็จอดนิ่งอยู่หน้าโรงเรียนอนุบาล ลูกสาวเกาะแขนแม่ข้างหนึ่ง เกาะแขนพ่ออีกข้างหนึ่ง เดินควงกันเข้าไปในเขตโรงเรียนอย่างภาคภูมิใจ“แม่คะ วันนี้เพื่อนหนูต้องอิจฉาแน่เลย” เธอพูดพลางเชิดหน้า“อิจฉาอะไรคะ” โมรินถามยิ้ม ๆ“ก็หนูมีทั้งพ่อทั้งแม่มาส่งพร้อมกันไงคะ” เด็กหญิงยิ้มจนเห็นลักยิ้มเล็ก ๆ“เมื่อก่อนมีแต่แม่คนเดียว แต่วันนี้พ่อมากับเราด้วยแล้ว”พันไมล์ได้ยินแล้วเงียบไปครู่หนึ่งมือที่จับมือเล็กบีบแน่นขึ้นเขาก้มลงจูบหน้าผากลูกเบา ๆ“พ่อขอโทษนะครับ ที่มาช้าไปหลายปี…แต่จากนี้ไป พ่อจะตั้งใจชดเชยให้หนูทุกเช้าเลย”ลูกสาวไม่เข้าใจเรื่องของผู้ใหญ่ทั้งหมดแต่เข้าใจคำว่า “พ่ออยู่ตรงนี้” ดีกว่าคำอธิบายยืดยาวใด ๆเธอสวมกอดคอเขาแน่น“หนูรักพ่อค่ะ”โมรินมองภาพนั้นแล้วหัวใจเต้นช้า ๆ อย่างอบอุ่นตอนที่ครูประจำชั้นเดินออกมาต้อนรับ นักเรียนหลายคนมองมาทางลูกสาวของเธอที่มีทั้งพ่อทั้งแม่มาส่งด้วยสายตาสนใจ“วันนี้คุณพ่อมาส่งด้วยเหรอคะ” คุณครูสาวยิ้มให้พันไมล์“ครับ ฝากดูแลลูกสาวผมด้วยนะครับ ถ้าเธอซนไปหน่อยก็ตักเตือนเลยครับ” เขาพูดด้วยกิริยาสุภาพ แต่สายตาที่มองลูกสาวเต็มไปด้วยความรัก

“เตรียมไว้ก่อนครับ เผื่ออะไรจะได้ไม่ลน” เขายืนดูเตียงเด็กที่เพิ่งประกอบเสร็จอย่างภูมิใจ“อันนี้หมอบอกว่าควรให้เด็กนอนเตียงแข็ง ๆ ไม่มีหมอน ไม่มีตุ๊กตาใช่ไหมครับ จะได้ปลอดภัยเวลานอน”“ค่ะ นอนห้องเดียวกับเรา แต่เตียงแยกของเขาเอง”“พี่ถามพยาบาลมาเพิ่มแล้ว เขาย้ำเลยว่าห้ามเอาหมอน ผ้าห่มหนา ๆ หรือของเล่นไปกองในเตียงน้องนะครับ เดี๋ยวน้องหายใจลำบาก” เขาเลื่อนมือไปลูบขอบเตียงเบา ๆ“พี่ไม่อยากพลาดอะไรเลยจริง ๆ”ลูกสาวตัวน้อยเดินเข้ามาพอดี มองเตียงใบจิ๋วตาเป็นประกาย“นี่เตียงของน้องเหรอคะ”“ใช่ค่ะ” โมรินยิ้ม“ต่อไปหนูจะเป็นพี่สาวแล้วนะ”“แล้วหนูจะได้นอนกับแม่ไหมคะ”พันไมล์อุ้มลูกขึ้นมาแนบอก“แน่นอนสิครับ หนูยังได้กอดแม่เหมือนเดิม แต่ตอนนอนคืนนี้ พ่อจะสลับไปกอดหนูบ้าง จะได้ไม่มีคนไหนรู้สึกว่าถูกลืม”เด็กหญิงยิ้มแก้มปริ“พ่อห้ามลืมหนูนะคะ”“ไม่มีวันครับ” เขากอดลูกแน่นขึ้น“พ่อจะกอดทั้งหนู ทั้งน้อง ทั้งแม่เลย”โมรินมองภาพนั้นแล้วหัวใจพองโต เธอรู้ชัดเลยว่า ผู้ชายตรงหน้า…ไม่ได้กำลังเปลี่ยนเพื่อเอาชนะ แต่กำลังเปลี่ยนเพราะอยากเป็นคนที่ “คู่ควร” กับคำว่าครอบครัวคืนก่อนวันกำหนดคลอดไม่กี่วัน ฝนโปรยปรายบ

ลูกสาวยิ้มกว้าง“ใช่ค่ะ หนูวาดพ่อ แม่ หนู แล้วก็น้องค่ะ ครูให้วาดคนที่หนูรัก หนูเลยวาดแบบนี้”พันไมล์มองรูปนั้นนานกว่าทุกคนสายตาคมที่เคยใช้ดูกราฟธุรกิจ กลับมานิ่งอยู่กับรูปสีเทียนของลูกน้อยครูหันมายิ้ม“หนูเล่าให้ครูฟังทุกวันเลยนะคะ ว่าตอนนี้มีคุณพ่อมาส่งที่โรงเรียนด้วย ไปปลูกผักกับแม่หลังบ้านด้วย คืนไหนน้องร้อง คุณพ่อก็ช่วยอุ้มค่ะ”โมรินเหลือบไปมองเขา เห็นชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอเงียบ ๆ ริมฝีปากเม้มแน่น ก่อนจะแย้มยิ้มออกมาอีกครั้ง“ขอบคุณครูมากนะครับ ที่ดูแลลูกผม” เขาโค้งเล็กน้อย“ผม…เพิ่งได้เป็นคุณพ่อเต็มตัวได้ไม่นาน รู้สึกเหมือนตัวเองยังใหม่กับทุกอย่าง อยากฝากด้วยจริง ๆ ครับ”“คุณพ่อทำได้ดีมากเลยค่ะ” ครูยิ้มจริงใจ“เด็กจะเล่าแต่สิ่งที่เขารู้สึกจริง ๆ ครูฟังเขาเล่าเรื่องที่บ้านทีไร ก็รู้เลยว่าเขามีความสุขมาก”คำพูดนั้น ทำให้หัวใจของพันไมล์เบาแต่หนักไปพร้อมกันเบา…เพราะโล่งใจหนัก…เพราะอยากรักษาความสุขนี้ให้ลูกไปนาน ๆออกจากโรงเรียน พันไมล์หันไปมองโมรินขณะเดินกลับรถ“โมครับ”“คะ”“เมื่อก่อน…ตอนที่พี่ไม่ได้อยู่ ตอนหนูกลับจากโรงเรียนวันแรก ๆ โมรู้สึกยังไงครับ”คำถามทำให้เธอชะงักไปครู่ห