All Chapters of Engineering love : รักอันธพาล: Chapter 11 - Chapter 20

-คอนโดบัลลังก์-“ เดินดีๆดิว่ะ ” ผมก้มลงไปดุคนที่อยู่ในอ้อมกอด แม่งก็เล่นเดินไปข้างหน้าสามก้าวถอยหลังสองก้าวแบบนี้เมื่อไหร่มันจะถึง แล้วตอนนี้ผมก็เริ่มจะหงุดหงิดแล้วด้วย“ อื้อ ดุอีกแล้ว ดุเหมือนหมาเลย ” เหอะ ยัยนี้เมาแล้วกล้าขึ้นเยอะเลยว่ะ กล้าด่าผมว่าเป็นหมาเลย“ แล้วอยากโดนหมากัดไหมละ ” แม่งจะกัดให้ปากเปื่อยเลย“ คิคิ ครายยเขาจะอยากโดนกัด เมื่อไหร่จะถึงเนี่ย ” ผักขมหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วก็บ่น มันคงจะถึงเหอะเล่นเดินอยู่แบบนี้ ผมเลยตัดสินใจอุ้มผักขมขึ้นแล้วเดินเข้าลิฟท์ไปฟึด ฟึดไม่นานลิฟท์ก็ขึ้นมาถึงชั้นที่ผมอยู่ ผมก็รีบเดินให้ถึงห้องแต่ระหว่างนั้นผักขมก็ใช้จมูกมาดมๆตรงซอกคอผม แม่ง จะรู้ไหมว่ะว่าที่ทำอยู่มันกำลังทำให้ผมหมดความอดทน“ อยู่นิ่งๆดิว่ะ ” ผมว่าผักขมอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆว่าเธอลงบนโซฟา ก็ที่ประจำของผักขมนั้นแหละ จะหาว่าผมใจร้ายให้ผู้หญิงนอนโซฟาก็ได้ เพราะผมก็ไม่ใช่คนใจดีอยู่แล้วที่ยอมให้มาอยู่ด้วยก็ใจดีมากเกินพอแล้ว ปกติผมไม่ชอบให้ใครมาอยู่ในที่ส่วนตัวนอกจากเพื่อนผม“ อ่าาา ปวดหัวจัง ” นิ่งไปได้สักพักผักขมก็บิดตัวแล้วพึมพำออกมา“ แม่งไม่รู้จะโทษใครเลยไอสัส ” จะด่าไอสงคร

" อื้ออ " ฉันขยับตัวเมื่อแสงอาทิตย์ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา อาการปวดหัวก็ตรงเข้าเล่นงานฉันทันที ไม่น่าเลยผักขม ไม่น่ากินเข้าไปเลย ปวดหัวชะมัด" อ้ะ " พอเริ่มขยับตัวฉันก็รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวโดยเฉพาะส่วนนั้นและรู้สึกเหมือนมีอะไรอย่าตรงน้องสาวฉัน ฉันลืมตาขึ้นมาและพบกับภาพบรรยากาศมันแตกต่างไปจากเดิม ฉันพยายามมองไปรอบๆห้องว่าที่นี้มันคือที่ไหนและมันเกิดอะไรขึ้น" ห้องนอนบัลลังก์ " ใช่นี่มันห้องนอนของบัลลังก์ฉันจำได้แล้วทำไม" อื้ออ " ก่อนความคิดของฉันจะไปไหนต่อก็มีเสียงที่ดังมาจากด้านหลังพร้อมกับการกระชับตัวฉันให้แน่นขึ้นและภาพทุกอย่างมันก็ค่อยๆไหลเข้ามา ไม่จริงๆมันอาจจะเป็นความฝันก็ได้ ฉันก้มลงมองตัวเองก็รู้ว่ามันไม่ใช่ความฝัน ทั้งฉันและบัลลังก์กำลังนอนเปลือยกายด้วยกันทั้งคู่อยู่บนเตียง ฉันพยายามตั้งสติของตัวเองไม่ให้เตลิดไปไกลกว่านี้แล้วพยายามแกะมือของบัลลังก์ออกอย่างเบามือที่สุด ไม่นานมันก็ออกจนได้ ถึงเจ้าตัวจะรู้สึกรำคาญที่มีคนรบกวนเวลานอนก็ตาม" อึก " ฉันกลั้นเสียงไม่ให้มันดังออกมา ทันทีที่เท้าฉันแตะพื้นความเจ็บก็ตรงเข้าเล่นงานฉันทันที ฉันข่มความเจ็บเอาไว้แล้วเดินไปหยิบเสื้อของบัลลังก

ตอนนี้ฉันได้แต่นั่งมองบัลลังก์ที่กำลังวุ่นกับการเอาอาหารใส่ถ้วยอยู่ ฉันอยากนอนมากกว่าต้องลุกขึ้นมากินอะไร ตอนนี้แค่นั่งฉันยังไม่มีแรงเลย ถ้าเมื่อกี้บัลลังก์ไม่ช่วยพยุงออกมาฉันคงไม่ได้มานั่งตรงนี้" อ้ะ กินซะจะได้กินยา " บัลลังก์ยื่นถ้วยที่มีโจ๊กอยู่มาทางฉัน แต่ตอนนี้ฉันไม่ไหวจริงๆ มันไม่มีแรง" ป้อนหน่อยได้ป้าววว " ฉันถามบัลลังก์ออกไปเสียงอ่อน จริงๆมันก็ไม่ได้หวังให้บัลลังก์ป้อนหรอกแต่ลองขอไปดูก่อน" เยอะ ! " ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่การกระทำของเค้ามันตรงกันข้ามเลย บัลลังก์ตักโจ๊กมาในปริมาณที่พอดีแล้วยื่นมาจ่อปากฉัน แต่ฉันก็ยังไม่ยอมกินเข้าไปจนบัลลังก์มองหน้าฉัน" มันร้อนอ้ะ เป่าก่อน "" เรื่องมากว้ะแม่ง "ฟู่ววว ฟู่วววเป็นอีกครั้งที่ปากของเค้าว่าฉันแต่การกระทำก็ยังทำตรงกันข้ามมันเป็นภาพที่ทำให้ฉันเผลอยิ้มออกมาเบาๆ เมื่อรู้สึกว่ามันน่าจะหายร้อนแล้วฉันเลยอ้าปากรอให้บัลลังก์ป้อน บัลลังก์ที่เห็นฉันอ้าปากรอก็ยื่นช้อนมาให้ ง้ำ โจ๊กร้านนี้ถ้ากินตอนปกติคงจะอร่อยมากแน่ๆ ขนาดฉันไม่สบายอยู่ลิ้นไม่ค่อยรับรู้รสยังรู้สึกว่ามันอร่อยเลย" อร่อยป้ะ " ป้อนฉันได้แค่คำเดียวบัลลังก์ก็ถามฉัน แถมหน้าตาดูจริงจ

หลายวันต่อมาหลังจากวันนั้นฉันกับบัลลังก์ก็มีความสัมพันธ์ที่ดีขึ้น เราสองคนปรับตัวเข้ากันได้พอสมควรแต่สิ่งที่เปลี่ยนไปอีกหนึ่งอย่างก็คือสายตาของผู้คนที่มองฉันและยิ่งเป็นสายตาของผู้หญิงที่มองฉันด้วยความไม่เป็นมิตรเท่าไหร่ ฉันเป็นคนที่ไม่ค่อยมีใครสนใจเท่าไหร่อยู่แล้วพอมีคนมามองก็เลยยังไม่ค่อยชิน" ผักขม ข่าวลือที่แกคบกับบัลลังก์มันจริงหรอ " น้ำหวานถามฉันขึ้นหลังจากนั่งกดโทรศัพท์มานานพอสมควร" ก็จริง " ฉันยังไม่ได้เล่าอะไรให้น้ำหวานฟังเลย ไม่อยากให้มันเป็นห่วง รู้แค่ว่าฉันคบกับบัลลังก์ในนามมันก็พอแล้ว ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าข่าวที่ฉันคบกับบัลลังก์มันเริ่มมาจากจุดไหน เท่าที่จำได้ฉันแทบจะไม่ได้พูดเรื่องนี้กับใคร ก็มีแค่ตอนนั้นที่บัลลังก์บอกกับเด็กวิศวะใต้ตึกคณะวันนั้นแค่นั้น สงสัยคงพูดต่อกันมั้ง" ไปรู้จักกันตอนไหน "" ก็สักพักแล้ว " ฉันกับบัลลังก์รู้จักกันมันนานหรือยังนะ" จ้องทำไม " น้ำหวานจ้องฉันเหมือนกำลังจับผิดอะไรบางอย่าง" บัลลังก์เค้าไม่ได้บังคับแกใช่ไหม ฉันได้ยินชื่อเสียงของแก๊งค์นั้นมาพอสมควร " ฉันก็พึ่งมารู้เหมือนกันว่าบัลลังก์และเพื่อนของเค้าค่อนข้างจะเป็นที่รู้จักของมหาลัยไม่

" เป็นอะไรของนายห้ะ บัลลังก์ "" เหอะ " ฉันไม่รู้ว่าบัลลังก์เป็นอะไร ตั้งแต่กลับจากที่ร้านก็เอาแต่ทำหน้าเหมือนใครไปเหยียบหาง ตอนแรกฉันก็คิดว่าปล่อยไว้เดี๋ยวก็หายเองแหละ แต่นี่ฉันอาบน้ำแต่งตัวจะนอนแล้วก็ยังทำหน้าแบบนั้นอยู่ มันทำให้ฉันเริ่มจะหงุดหงิดตามไปด้วย" มีอะไรก็พูด ถ้าไม่พูดก็เลิกทำหน้าแบบนั้น "" ฉันจะทำหน้าแบบไหนมันก็เรื่องของฉันไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ " บัลลังก์เดี๋ยวนี้เค้าต่อปากต่อคำเก่งมากค่ะ เก่งกว่าฉันอีก" มันก็ไม่เกี่ยวกับฉันหรอก แต่นายทำหน้าแบบนั้นฉันหงุดหงิด " มันดูขวางหูขวางตา จนฉันนอนไม่หลับ ลืมบอกไปว่าฉันได้มานอนเตียงเดียวกับบัลลังก์แล้ว แต่ไม่ได้มีอะไรกันหลังจากวันนั้นนะคะ เราแบ่งเขตกันชัดเจน ถึงแม้บางวันจะตื่นมาพบว่าเรากอดกันบ้างก็ตาม" เรื่องของเธอ " พูดจบบัลลังก์ก็นั่งหันหลังให้ฉัน เว้ยย คนเหนื่อยๆอยู่ก็ยังมาเจออะไรแบบนี้ จะบ้า" อ้ะนี่ " ฉันเดินไปหาบัลลังก์แล้วยื่นเงินจำนวนนึงให้เค้าไป" อะไร " บัลลังก์ไม่รู้จักเงินรึไง" ค่าห้องที่ฉันมาอยู่ไง อาจจะไม่มากเท่าไหร่ " เผื่อบัลลังก์ได้เงินแล้วจะอารมณ์ดีขึ้น เพราะเวลาที่ฉันได้เงินฉันก็จะอารมณ์ดี" เก็บไว้กินข้าวไหม "