All Chapters of Engineering love : รักอันธพาล: Chapter 21 - Chapter 30

" บัลลังก์ พอแล้ว "" ทำไมเหนื่อย ? " บัลลังก์ถามฉันทั้งที่ยังขยับสะโพกอยู่ ฉันได้แต่พยักหน้าให้บัลลังก์" เธอนอนเฉยๆบอกเหนื่อย แล้วฉันที่เป็นคนทำไม่เหนื่อยกว่าไง๊ " ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าเค้าเหนื่อยหรือไม่เหนื่อยแต่ฉันเหนื่อยมาก เพราะเค้าทำแบบนี้กับฉันมาหลายรอบแล้ว เป็นชั่วโมงได้แล้วมั้งปึก! ปึก! ปึก!" อื้อออ บัลลังก์ " ฉันไม่ไหวแล้วจริงๆแต่ก็ไม่รู้ทำไมร่างกายถึงเอาแต่ตอบสนองทุกสัมผัสที่เค้ามอบให้อยู่ตลอด" อ่าสสสสส์ ฟิตชิบหาย " แล้วบัลลังก์ก็เร่งสะโพกอีกสองสามครั้งแล้วปลดปล่อยน้ำเข้ามาจนหมดแล้วฟุบตัวลงบนฉัน" อื้ออ มันหนัก " ฉันแตะแขนบัลลังก์เบาๆ คิดว่าตัวเองตัวเบามากนักรึไงทับลงมาได้" แล้วก็เอาออกไปด้วย ฉันจะนอน " แต่แทนที่บัลลังก์จะทำตามที่ฉันบอกบัลลังก์กับนอนนิ่งๆ จนเป็นฉันเองที่เริ่มดิ้น" อ่าสสสส์ " แต่ไม่นานบัลลังก์ก็ครางออกมา" ฉันจะหยุดแล้วนะผักขม แต่เธอปลุกมันเอง " ฉันได้แต่มองหน้าบัลลังก์ด้วยความรู้สึกที่จะร้องไห้" แต่ฉันไม่ไหวแล้ว " ถ้าได้ทำอีกรอบฉันว่ามันจะไม่จบอีกแค่รอบต่อไปนี้ดิ" เธอทำไหม สัญญาว่าจะหยุด " ฉันมองหน้าบัลลังก์อย่างคิดไม่ตกว่าจะเอายังไงดี" คิดอะไรนานขน

" บัลลังก์ บัลลังก์ " ฉันสะกิดแขนเรียกบัลลังก์เบาๆ เพราะตอนนี้ห้องสมุดกำลังจะปิดแล้ว" อื้อ " บัลลังก์เค้าก็ขยับตัวนิดหน่อยแต่ก็ยังไม่ยอมตื่น ถ้าจะหลับลึกขนาดนี้ฉันว่าควรกลับไปนอนที่ห้อง ฉันนั่งทำรายงานกับน้ำหวานนานพอสมควรหันไปมองบัลลังก์ก็เห็นเค้าฟุบหลับกับโต๊ะไปแล้ว" บัลลังก์ ถ้ายังไม่ตื่นฉันจะทิ้งนายไว้ที่นี้แล้วนะ " ฉันขยับตัวเข้าไปใกล้บัลลังก์แล้วปลุกเค้าอีกครั้ง" ..... " แต่เค้าก็ยังไม่ยอมตื่นหรืออาจจะตื่นแล้วแต่แกล้งทำเป็นหลับ ฉันเลยยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆเพื่อดูว่าเค้าแกล้งรึเปล่า ฉันยังยืนยันว่าไม่ว่าเค้าจะทำอะไรมันก็ดูเท่ ดูหล่อไปหมดขนาดฉันเคยเห็นเค้าหลับไม่ว่าครั้งไหนมันก็ดูน่าหลงใหล ครั้งนี้ก็เหมือนกัน" อิผักฉันรู้ว่าผู้แกหล่อ แต่ช่วยปลุกก่อนไหม เค้าจะปิดแล้วเนี่ย " เสียงของน้ำหวานทำให้ฉันสะดุ้งและได้สติกลับมา" แฮ่ม ฉันก็จะปลุกเค้าไง " ฉันดีดตัวออกจากบัลลังก์แล้วพูดกับน้ำหวานแต่ดูจากสายตาแล้วน้ำหวานไม่ค่อยจะเชื่อฉันครืด ! ทั้งฉันและน้ำหวานก็หันไปมองตามเสียงที่ดัง มันเป็นเสียงที่มาจากคนข้างๆนั้นก็คือบัลลังก์เค้าเลื่อนเก้าอี้ออกและที่สำคัญคือเค้าลุกขึ้นแล้วเดินออกไปเลย ทิ้ง

" วันนี้กลับเองได้ใช่ไหม " บัลลังก์ถามฉันเมื่อรถจอดนิ่งสนิทอยู่หน้าร้าน" สบายมาก ว่าแต่..." ฉันหยุดคำพูดไว้แค่นั้นเพราะไม่แน่ใจว่าจะถามออกไปได้ไหม" มีอะไรก็พูด ฉันไม่ใช่พระพุทธเจ้าที่จะตรัสรู้ชอบได้ด้วยพระองค์เอง " ฉันอึกอักเล็กน้อยแต่ก็ตอมถามต่อ" นายจะไปไหนหรอ " ที่ไม่กล้าถามตั้งแต่แรกเพราะคิดว่ามันเป็นการก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวมากเกินไป" มีทำโปรเจคกับพวกไอเก้า " ฉันพยักหน้าเมื่อเข้าใจในสิ่งที่เค้าพูด ก่อนจะเปิดประตูแล้วลงจากรถปึก ! ปึก ! " มีอะไรว้ะ " บัลลังก์ลดรถกระจกแล้วถามฉันอย่างหงุดหงิด" แค่จะบอกว่าขับรถดีๆนะ " ฉันตอบกลับไปแล้วยิ้มเจื่อนๆไปให้เค้า" เออ " ฉันก็กลับหลังหันแล้วเดินเข้าไปในร้านวันนี้เป็นวันศุกร์ลูกค้าในร้านเลยเยอะเป็นพิเศษ ฉันก็ทำงานตามปกติทั้งเสิร์ฟทั้งรับออเดอร์ จนเวลาล่วงเลยมาถึงเที่ยงคืนทุกอย่างภายในร้านดูปกติ จนกระทั่ง" พี่ไปรับลูกค้าโต๊ะนั้นหน่อยดิ หนูกลัวอ้ะ " ฉันมองไปตามที่น้องพนักงานชี้ว่าลูกค้านั่งอยู่ตรงไหน" เอ่อ....พี่ว่า "" นะพี่ผักขม นะ นะ ถือว่าหนูขอ " ฉันได้แต่กลืนน้ำลายลงคอแล้วพยักหน้าให้น้องเค้า ทั้งๆที่ใจฉันมันไม่อยากจะรับลูกค้าโต๊ะนี้เ

“ อื้มมมม ~~ ” ฉันรู้สึกตัวเมื่อแสงอาทิตย์มันส่องมาโดนหน้า แต่ทันทีที่ร่างกายของฉันขยับ ฉันก็รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว พอลืมตาขึ้นมาดูก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในรถซึ่งข้างๆฉันก็เป็นบัลลังก์และสภาพของเราสองคนมันค่อนข้างจะไม่เรียบร้อยเท่าไหร่“ นี่มันเกิดอะไรขึ้น ” หลังจากตั้งสติได้ฉันก็ตั้งคำถามกับตัวเองทันทีว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกับเราสองคน ฉันจำได้ว่าตัวเองกำลังเก็บของอยู่ที่ร้าน หลังจากนั้นฉันก็รู้สึกแปลกๆ พอคิดได้มาถึงตรงนี้ หน้าฉันมันก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที นี้มันบ้าไปแล้ว บ้ามากๆ คงจะเป็นเรื่องบ้าที่สุดในชีวิตฉันแน่ๆ แล้วฉันจะมองหน้าอีตาบัลลังก์ได้ไง“ อื้อออ ” ฉันที่กำลังสติแตกกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปก็ต้องรีบหันไปมองคนข้างๆ หรือว่าเค้ากำลังจะตื่น ฉันจะทำไงดี กระโดดลงจากรถตอนนี้เลยดีไหม ไม่ได้ทำแบบนั้นไม่ได้ เค้ากำลังจะลืมตาแล้ว เอาว้ะ“ ..... ” ทำไมมันเงียบจัง หรือว่าเค้าายังไม่ตื่น ถ้าลืมตาไปตอนนี้แล้วเค้าตื่นละ นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่ ระหว่างที่ฉันกำลังตีกับตัวเองอยู่นั้น“ ยังไม่ตื่นหรอว้ะ ” เสียงของบัลลังก์ก็ดังขึ้นมาก่อน นั้นยิ่งทำให้ฉันเกร็งเข้าไปอีก“ ลักหลับสักทีสองทีคงไม่เป็น

สามวันต่อมานี่คงเป็นวันแรกที่ฉันจะได้เจอกับต้าร์หลังจากเกิดเหตุการณ์บ้าๆนั้น เอาจริงๆ ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่ามันจะใช่ต้าร์ไหม แต่ในเมื่อวันนี้มาถึง ฉันก็จำเป็นต้องเลือกห่างจากต้าร์ ฉันคงเลิกยุ่งกับต้าร์ไปเลยคงไม่ได้ เพราะนั้นคงดูไร้เหตุผลเกินไป แบบนี้มันคงดีที่สุดสำหรับทุกคนแล้ว“ ผักขม ”“ ผักขม !! ”“ ค่ะ ” ฉันหันไปตามเสียงเรียกที่ดังอยู่ด้านหลังด้วยความตกใจ“ เป็นอะไร พี่เรียกตั้งนานแล้ว ” พี่แก้มเดินเข้ามาหาฉันแล้วถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง“ ขอโทษค่ะ พอดีหนูคิดอะไรเพลินไปหน่อย ” พี่แก้มก็พยักหน้ารับรู้“ ว่าแต่พี่แก้มมีอะไรเหรอคะ ” ก็พี่เค้าบอกว่าเรียกฉันตั้งนาน แสดงว่ามีอะไรจะคุยกับฉัน“ อ้าว พี่ลืมไปเลย วันนี้เราทำงานโซนเดียวกับต้าร์นะ นกมันลากระทันหัน ” ทำงานโซนเดียวกับต้าร์เหรอ“ มีอะไรรึเปล่า ถ้าเราไม่สบายใจพี่.... ” พี่แก้มคงสังเกตเห็นสีหน้าฉันมั้ง พี่เค้าเลยถาม“ ไม่เป็นไรค่ะพี่แก้ม หนูทำได้สบายมาก ” ฉันก็ไม่อยากให้พี่แก้มไม่สบายใจเพราะฉันกับต้าร์ก็ทำงานด้วยกันมานาน เอาเถอะงานก็คืองาน ต่างคนต่างทำคงไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรอก- โซนทำงาน -“ วันนี้คงเป็นวันซวยของฉันที่ได้ทำงานโซนเ