All Chapters of Engineering love : รักอันธพาล: Chapter 31 - Chapter 40

ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่กระทบกับร่างกายเปลือยเปล่าของฉันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกหนาวเลยสักนิดตรงกันข้ามร่างกายของฉันมันกำลังร้อนรุ่มเพราะคนด้านบนที่เปลือยเปล่าเหมือนกันกับฉัน การกระทำของเค้ามันกำลังทำให้ฉันแทบขาดใจ“ อื้อออ บัลลังก์ ” ไม่ว่าบัลลังก์จะใช้มือลูบไปตรงส่วนไหนของร่างกายฉัน ฉันก็รู้สึกสะท้านไปหมด บัลลังก์ค่อยๆใช้ปลายนิ้วไต่จากต้นขาของฉันขึ้นมาจนมาหยุดที่หน้าอกฉันจากนั้นเค้าก็หมุนวนรอบยอดแล้วๆเขี่ยมันเบาๆ เท่านั้นก็ทำให้แข็งเป็นไต“ อ้ะ ” ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะบัลลังก์เค้ามองหน้าฉันก่อนจะก้มลงดูดยอดมันเบาๆ แค่นั้นก็ทำให้เลือดในกายฉันสูบฉีดไปทั่วทั้งร่างจ๊วบ จ๊วบ เสียงของบัลลังก์ที่กำลังดูดดึงมันอยู่ดังไปทั่วทั้งห้อง เค้าดูด สลับกับบีบเคล้นมันทั้งสองข้าง ฉันทำได้เพียงแค่ขยุ้มผมเพื่อเป็นการระบายความรู้สึกที่มี“ บัลลังก์ อ้ะ อย่าทำรอย ” ฉันร้องห้ามทันทีที่บัลลังก์เริ่มไซร้ซอกคอ“ ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุนะ หึ ” เสียงบัลลังก์ดังอู้อี้อยู่ตรงซอกคอฉันแต่ทันทีที่พูดจบ บัลลังก์ก็ทำรอยทันที นี่ซินะที่เค้าบอกยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ“ บัลลังก์ ” ฉันเรียกเค้าเบาๆ แล้วจับหน้าเค้าให้ม

- ตอนเย็น -“ บัลลังก์... ” ตอนนี้ฉันกับบัลลังก์อยู่ในรถกำลังจะกลับคอนโด แต่มันมีเรื่องที่ค้างคาใจฉันตั้งแต่ตอนเที่ยงแล้ว แต่ฉันก็ลังเลที่จะถามบัลลังก์เหมือนกัน เอาไงดี ฉันควรจะถามดีไหมนะ“ มีอะไรก็พูด ”“ แสนรู้ ” บัลลังก์เค้าแสนรู้จริงๆนะ ไม่ว่าฉันมีอะไร บัลลังก์เค้าก็จะมองออกทุกอย่าง ทุกอย่างจนฉันหมั่นไส้“ ..... ”“ ฉันชม ไม่เห็นต้องมองแบบนั้นเลย ” มองเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อกันไปได้ ถึงคำชมของฉันจะออกแนวว่าเค้าเป็นน้องหมาก็เถอะ“ คือ...ออกศึกกับน้องมิลินเค้ามีปัญหาอะไรกันรึเปล่า ” จากที่ฉันสังเกตมาเหมือนสองคนนั้นจะมีปัญหาอะไรกันเลย และทุกครั้งก็เหมือนจะมีแค่มิลินที่รู้สึก ฉันหมายถึงเสียใจอ่ะเหมือนจะมีแค่น้องที่เสียใจ“ จะพูดว่ามีปัญหากันก็คงจะไม่ใช่ซะทีเดียว ” หมายถึงไม่ได้มีปัญหากันหรอ“ ช่วยอธิบายให้เข้าใจได้ไหม ”“ มีอะไรมาแลก ” บัลลังก์หันมามองหน้าฉันแล้วกระตุกยิ้มเบาๆก่อนจะหันไปให้ความสนใจกับท้องถนนอีกครั้ง“ ไม่อยากตอบ พูดตรงๆมันจะตายรึไง ” การตอบคำถามแบบนั้นของบัลลังก์ หมายถึงเค้าไม่อยากตอบ ถ้าคำถามนี้ไม่ตอบ งั้นฉันถามใหม่ก็ได้“ ออกศึกรักมิลินไหม ” เพราะสิ่งที่ฉันเห็นมัน

สามวันต่อมา" เดี๋ยวนี้กลับบ้านเร็วทุกวันนะมึง " ตอนนี้ผมกำลังเก็บของเตรียมจะไปรับผักขม วันนี้เราเลิกเรียนพร้อมกัน" เรื่องของกู " ผมเงยหน้ามองไอสงแล้วก้มเก็บของต่อ" ไอสัส ได้หญิงแล้วลืมเพื่อน " แต่ก็ไม่วายที่ไอสงมันจะว่าผม แต่แล้วไงมันเรื่องจริง" เป็นมึงจะเลือกเพื่อนหรือเลือกหญิง " เก้าทัพที่นั่งข้างๆหันไปถามสงคราม" ไม่น่าถาม อย่างกูก็ต้องเลือก.... " ไอสงหยุดพูดแล้วทำหน้าเจ้าเลห์ใส่พวกผม" หญิงดิว้ะ ถามอะไรไม่คิด "" ไอสัส " คำตอบของไอสงครามไม่ได้ผิดไปจากที่ผมคิดเท่าไหร่ แต่ก็อดด่ามันไม่ได้จริงๆ แต่เชื่อผมเถอะครับถ้าถึงเวลานั้นจริงๆมันก็ต้องเลือกเพื่อนอยู่แล้ว" พวกมึงจะตามกูมาทำไมเนี่ย " ผมไม่เข้าใจจริงๆแทนที่จะแยกย้ายกันกลับแต่พวกมันเสือกเดินตามผมมาที่คณะอักษร แม้แต่ไอออกศึกก็มาด้วย เอากับพวกมันเหอะ" อยากมาดูสาวอักษร " เรื่องผู้หญิงนี้ยกให้มันจริงๆ ไอสงคราม" กูแค่เดินมาเรื่อย ๆ " อยากจะให้ไอเก้ามันสาบานจริงๆว่ามันแค่เดินมาเรื่อย ๆ ไม่ได้ตามผมมา แต่คิดไปคิดมาก็อย่าเลยเดี๋ยวแม่งตายฟรี" แล้วมึงอ่ะ " ผมหันไปถามไอออกศึกที่เดินตามมาเงียบๆ" กูตามไอเก้ามา " โอ้โห้ แม่งมากันเป็นทีมว้

ฉันทำงานล่วงเลยจนมาถึงเที่ยงคืน ลูกค้าก็เริ่มทยอยกลับกันไปบ้างแล้ว น้อง ๆพนักงานก็เริ่มเก็บของกันอยู่ ส่วนบัลลังก์และเพื่อนๆของเค้าก็ยังนั่งกันอยู่ไม่ไปไหน ฉันว่าวันนี้คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกมันดูไม่มีอะไรน่าสงสัยเลยสักนิด อีกอย่างวันนี้ฉันก็ยังไม่เห็นไฟหรือพวกของเค้าเลยสักคน บางทีบัลลังก์อาจจะกังวลมากเกินไป" วันนี้ เธอปิดร้านรึเปล่า " ต้าร์ที่เดินออกจากหลังร้านถามฉันขึ้น แต่ฉันดันเผลอไปสบตากับบัลลังก์ที่กำลังมองมาทางนี้อยู่พอดี" ....... " " ผักขม !! " ต้าร์เรียกชื่อฉันอีกครั้งเมื่อฉันไม่ยอมตอบเค้า มันไม่ใช่ฉันไม่อยากตอบแต่มันโดนสายตาที่มองมากดดันอยู่ไง แต่ตอบๆไปก็คงไม่เป็นไรหรอก ก็มันเลี่ยงไม่ได้ดิ อีกอย่างบัลลังก์ก็อยู่ที่นี้" ไม่นะ นายปิดเหรอ "" เออดิ ใครเร่งแอร์รึเปล่าว้ะ หนาวแปลกๆ " ฉันว่าไม่ใช่เพราะแอร์หรอกที่ทำให้ต้าร์รู้สึกหนาว น่าจะเป็นสายตาที่พร้อมทำลายล้างที่มองมามากกว่า ขนาดฉันยังรู้สึกเสียวสันหลังวาบเลย" ตั้งใจทำไปละกัน ฉันไปก่อน " ขืนยืนคุยต่อไม่ฉันก็ต้าร์ที่จ

- เช้าวันต่อมา – “ อื้ออ ” ผมรู้สึกตัวเพราะแสงแดดที่ส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ก่อนจะเบี่ยงตัวเพื่อไปหาผักขมแต่ว่ากลับเจอแต่ความว่างเปล่าทำให้ผมต้องลืมตาขึ้นมาดู สงสัยจะอยู่ห้องนั่งเล่น“ ตื่นเช้าจังว้ะ ” ผมลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตาก่อนจะเดินออกมาด้านนอก“ .... ” แต่เดินออกมาก็มีแต่ความเงียบและความว่าง ในห้องนี้ไม่มีวี่แววของผักขมเลย“ หรือจะออกไปข้างนอก ” แต่จะออกไปไหนได้ว้ะ วันนี้ผักขมมีเรียนบ่ายเธอคงไม่รีบไปมอตั้งแต่เช้าแบบนี้หรอก แล้วไหนจะเมื่อคืนที่เรากว่าจะได้นอนกันอีก “ ตู้ด ตู้ด ตู้ด ไม่สามารถติดต่อเลขหมาย..... ” ผมกดวางสายไป ทำไมโทรไม่ติดว้ะ ไปไหนของเธอพรึ่บ !ผมพึ่งอาบน้ำเสร็จแล้วกำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่แต่ระหว่างนั้น สายตาผมก็เหลือบไปเห็นอะไรแปลกๆ ผมว่าตู้เสื้อผ้าผมมันโล่งแปลกๆ“ หายไปไหนหมด ” เสื้อผ้าของผักขมครับ ที่มันเคยแขวนอยู่ในตู้เดียวกันกับผมมันหายไปหมด ไม่เหลือแม้แต่ตัวเดียว ผมเลยเดินไปดูตรงที่เธอเคยเก็บกระเป๋า สรุปกระเป๋าเธอก็หายไปด้วย@ คอนโดน้ำหวาน“ ฉันถามได้ไหม ”“ อื้ม ถามได้ ” ฉันว่าในหัวของน้ำหวานตอนนี้คงมีแต่คำถามเต็มไปหมดแน่ ๆ“ แก