All Chapters of Engineering love : รักอันธพาล: Chapter 1 - Chapter 10

“ น้ำหวาน ” ฉันเรียกเพื่อนตัวเองเสียงเบาเอาแบบให้ได้ยินกันแค่สองคน“ หื้มมม ”“ แกรู้สึกไหม ” ฉันก็ถามต่อ“ รู้สึก ? รู้สึกดิ ” น้ำหวานทวนคำถามก่อนจะตอบกลับมา“ จริงหรอ แกก็รู้สึกเหมือนฉันใช่ไหม ” ฉันถามต่อด้วยความตื่นเต้น แสดงว่าฉันไม่ได้คิดไปเองคนเดียว“ ใช่รู้สึก รู้สึกว่าทำไมงานมันเยอะแบบนี้ ทุกวันนี้แทบจะแต่งงานอยู่กินกับงานพวกนี้แล้ว ”น้ำหวานโยนงานที่พวกเรากำลังทำกันอยู่เบาๆ แต่นั้นมันไม่ใช่สิ่งที่ฉันรู้สึกไง“ ไม่ใช่ ”“ ไม่ใช่แล้วอะไร ” น้ำหวานก็ถามกลับมาติดจะงงๆและหงุดหงิดนิดหน่อย ยัยนี้ก็นิสัยแบบนี้แหละอาจจะดูติดเหวี่ยงไปหน่อยแต่จริงๆแล้วน้ำหวานเป็นเพื่อนที่น่ารักมากๆเลยนะ“ ฉันรู้สึกเหมือนมีคนกำลังมองอยู่ตลอดเวลาเลยอ่ะ ” ตอนนี้ฉันก็ยังรู้สึกอยู่“ ไปดูอะไรมาแล้วเก็บมาคิดรึเปล่า ” น้ำหวานเอามือท้าวคางกับโต๊ะแล้วพูดออกมา“ ไม่นะ ฉัน.... ”“ ฉันว่าแกคิดไปเอง จิตปรุงแต่ง ” ฉันกำลังจะเถียงกลับไปว่าฉันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ จิตไม่ปรุงแต่งแน่นอน“ ฉันว่าแกเลิกคิดแล้วกลับมาสนใจงานต่อดีกว่า ดูดิจะทับตายอยู่แล้ว ” แล้วน้ำหวานก็ก้มหน้าทำงานต่อไปฉันก็อยากจะเลิกคิดเหมือนกันนะ แต่มันทำไม่ได

“ กูพึ่งรู้ว่านอกจากพวกมึงจะเป็นหมาลอบกัดแล้วยังหน้าตัวเมียอีก ”“ หึ โผล่หัวมาจนได้ ”“ นาย!! ” ทุกยังจำคนที่ฉันเดินชนเมื่อหลายวันก่อนได้ไหม คนที่เข้ามาช่วยคือผู้ชายคนนั้น พอตั้งสติได้ฉันก็แกะมือผู้ชายที่จับฉันออกแล้วเดินไปหลบอยู่ด้านหลังนายคนนั้นฉันจะต้องเรียกเขาว่ายังดีนะ“ นิสัยเหี้ยเหมือนลูกพี่มึงไม่มีผิด ” ผู้ชายที่มาช่วยฉันก็พูดออกไปแบบไม่กลัว พวกเขารู้จักกันหรอ“ อย่าปากดีให้มาก ดูรอบตัวมึงด้วย ” หลังจากจบคำพูดของผู้ชายที่จับฉันไว้ก็มีผู้ชายอีกสี่ถึงห้าคนเดินมาล้อมฉันกับคนที่มาช่วย“ นะ นาย ” ฉันกระดุกมือของคนที่มาช่วยแล้วเรียกออกไปเสียงสั่นตอนนี้มันดูน่ากลัวมากๆเลย เหมือนในข่าวที่ฉันเคยดูเลยที่มีวัยรุ่นยกพวกตีกัน ซึ่งฉันไม่ชอบอะไรแบบนั้นเลยสักนิด“ ถ้าคิดว่าแค่นี้จะทำอะไรกูได้ก็ลองดู ” หมอนี่พูดอะไรออกไป เขาไม่กลัวบ้างรึไง“ พวกมึง ”ตุบ !“ กรี๊ดดด !!! ” ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจเพราะคนที่ช่วยฉันโดนหนึ่งในคนพวกนั้นเล่นทีเผลอโดยการถีบเขาจากด้านหลัง“ เจ็บรึเปล่า ” ฉันรีบเดินไปประคองผู้ชายคนนั้นทันทีเมื่อตั้งสติได้“ โง่รึไงวะ ” ห้ะ? นี่ฉันมาช่วยเขานะ แต่เขากลับมาว่าฉันโง่“ อร

นอนไม่หลับ ยังไงก็ไม่หลับ ฉันพยายามข่มตาให้ตัวเองหลับมาเกือบจะชั่วโมงแล้ว แต่มันก็ยังไม่หลับสักที ทั้ง ๆที่ฉันอยากจะหลับใจจะขาดแล้ว ฉันลองมาหมดทุกวิธี ที่คิดว่าจะทำให้หลับแล้วนะ ไม่ว่าจะเป็นนับแกะ นับจนจะสร้างฟาร์มแกะได้เกือบร้อยฟาร์มแล้วฉันก็ยังไม่หลับ พยายามคิดอะไรเรื่อยเปื่อยก็ไม่ช่วย เปิดเพลงฟังก็ไม่ช่วยอะไร จนไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงแล้ว ก็เข้าใจว่ามันคงจะแปลกที่ มันแปลกที่ไปจากเดิมมากๆเลยละ และหลายคนอาจจะคิดว่าฉันคงจะแบ่งเตียงกับนายนั้นหรือไม่ก็หาอะไรมากั้นไว้หรือเขาจะเสียสละยกเตียงให้ฉัน ใช่ค่ะทุกคนคิดถูก เขาเสียสละมาก มากจนชนิดที่ว่าฉันไม่คิดว่าจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ ผู้ชายบ้าอะไรให้ผู้หญิงอย่างฉันมานอนที่โซฟา ค่ะ ทุกคนฟังไม่ผิด ตอนนี้ฉันนอนอยู่ที่โซฟาพร้อมกับผ้าห่ม โดยเขาให้เหตุผลว่า“ ฉันไม่ชอบแบ่งเตียงให้ใคร ” “ แต่ถ้าอ้าขาให้ฉันเอาก็อีกเรื่อง ”และนั้นก็เป็นอีกเรื่องที่ฉันไม่คิดว่าผู้ชายอย่างเขาจะพูดออกมาโดยไม่รู้สึกอะไรเลย ฉันเลยเลือกที่จะมานอนที่โซฟา จริงๆมันก็ไม่ได้ลำบากอะไรสำหรับฉันเลยเพราะที่หอของฉัน เตียงนอนมันก็ไม่ได้กว้างไปกว่าโซฟาตัวนี้มากเท่าไหร่ อีกอย่างโซฟานี่นุ่

“ รับอะไรดีคะ ” ฉันถามลูกค้าโต๊ะแปด ซึ่งโต๊ะนี้ก็คือกลุ่มนักศึกษากลุ่มนั้น ฉันไม่แน่ใจว่านี้จะใช่เรื่องบังเอิญไหมแต่ฉันก็แอบหวั่นใจ“ ไอบัลลังก์มันปล่อยให้แฟนตัวเองมาทำงานแบบนี้ได้ไง ” ผู้ชายคนที่เก็บเกียร์เป็นคนพูดออกมา ดูแล้วเขาคงเป็นเหมือนหัวหน้าแก๊งนะ“ ฉันไม่ใช่แฟนบัลลังก์ ” ฉันก็ตอบออกไป มันเป็นเรื่องจริงเพราะฉันกับบัลลังก์ไม่ได้เป็นอะไร จริงๆเจอพวกเขาก็ดีเหมือนกันนะ จะได้อธิบายกันให้เข้าใจเรื่องนี้มันจะได้จบ“ หึ ”หมับ !“ อ้ะ ! ” ฉันเซลงไปนั่งบนตักของเขาทันที ก็เขาเล่นกระชากตัวฉันลงมาโดยที่ฉันไม่ทันตั้งตัว“ คิดว่าฉันโง่หรอ ” คำพูดมันอาจจะฟังดูคล้ายๆกับบัลลังก์นะ แต่ทำไมมันถึงดูน่ากลัวกว่า มันเป็นน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดใด เป็นน้ำเสียงที่ฉันสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกจนฉันรู้สึกเสียวสันหลังวาบ“ ถ้าไม่สั่งอะไรฉันขอตัว ” ฉันพยายามแกะมือของเขาออกแต่มันยากมากๆเลย“ มีอะไรกันรึเปล่าครับ ” ขอบคุณสวรรค์ที่ยังเห็นใจฉันส่งต้าร์ลงมาช่วย“ หึ รอดตัวไปนะ ” เขากระซิบมาตรงข้างหูฉันแล้วปล่อยมือออกจากแขนฉัน เมื่อได้รับอิสระฉันก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันที และมีต้าร์เดินตามหลังมา“ โอ

“ ให้มันน้อยๆหน่อยไอบรรลัย ”“ หึ ” ฉันหลุดขำออกมากับชื่อที่สงครามใช้เรียกบัลลังก์ ฉันว่ามันก็ฟังดูเข้ากับเขาดีนะ บรรลัย“ ขำอะไร ” แต่คนที่ดูจะไม่ชอบน่าจะเป็นบรรลัย เอ๊ย บัลลังก์ ดูดิมองหน้าฉันเหมือนจะบีบคอให้ฉันตายตรงนี้เลย“ ก็เปล่านิ ” ฉันตอบไปนิ่งๆทั้งที่ในใจยังคงพยายามกลั้นขำอยู่ คิดได้ไงนะสงคราม“ แยกกันเลยไหม ” เก้าทัพถามออกมา“ เออ แยกเลย ” บัลลังก์ก็เป็นคนตอบคำถามนั้นตามด้วยสงคราม แล้วก็ออกศึกที่พยักหน้าตอบรับ ออกศึกเขาจะไม่พูดอะไรออกมาเลยรึไง อยากฟังเสียงเขา“ คืนนี้ห้ามเบี้ยวนัดนะเว้ย ” แต่ก่อนจะแยกย้ายกันก็ไม่วายที่สงครามจะพูดย้ำออกมา คืนนี้พวกเขานัดไปทำอะไรกันละมั้ง“ เออ ย้ำเป็นยาหลังอาหารเลยนะมึง ” เก้าทัพก็เป็นคนตอบกลับไป ดูเหมือนว่าสองคนนี้จะชอบเถียงกันนะ“ ก็กูกลัวพวกมึงเบี้ยว เธอก็ไปด้วยดิ ผักขม ”“ ฉันหรอ ” ฉันชี้หน้าตัว ฉันไปเกี่ยวอะไรด้วย“ อื้ม ไปด้วยนะ ”“ ฉันว่า .... ”“ เอาเป็นว่าตกลงนะ ส่วนมึงไอออสพามิลินไปด้วยนะ เจอกันคืนนี้ บาย ” แล้วสงครามก็เดินออกไปเลย เดี๋ยวนะฉันยังไม่ได้ตอบตกลงว่าจะไปหรืออะไรเลย“ ไว้เจอกัน ” ตามมาด้วยเก้าทัพแล้วออกศึกที่เดินตามออกไป