All Chapters of ร้ายรักคืนเดียว: Chapter 11 - Chapter 20

คำว่ากายที่หลุดออกมาจากปากของเธอ มันทำให้เขารู้ว่าเธอไม่ได้เมามากอย่างที่คิด ยิ่งสร้างความหงุดหงิดให้เขามากขึ้นไปอีก เขายื่นมือไปจับข้อมือเล็กของเธอ ดึงออกจากแขนของคีรินที่เธอเผลอไปจับเข้าโดยบังเอิญ “เมาแล้วเป็นแบบนี้ทุกที” “มึงทำเชี่ยไรของมึงไอ้กาย มือนับจะมาโดนตัวกูสักนิดไม่ได้เลยเหรอว่ะ เป็นอะไรกับเขาถึงได้หวงออกนอกหน้าขนาดนี้” คีรินเค้นเสียงออกมาถามเพื่อนด้วยท่าทางกวน ๆ"มึงเก็บทรงไม่อยู่แล้ว รู้ตัวหรือเปล่า" "หุบปากไอ้คีริน" นับหนึ่งที่กำลังมองชายหนุ่มสองคนกำลังเถียงกันด้วยความสงสัย ก่อนจะหัวเราะ และเอื้อมมือไปหยิบแก้วเหล้าที่วางอยู่ห่างจากตัวเธอเล็กน้อย “กินกันต่อดีกว่าน้าา”แล้วเธอก็ยกแก้วใบนั้นขึ้นจะดื่มต่อ ทว่าสกายที่เร็วกว่าก็แย่งแก้วจากมือเธอไปได้อีกครั้ง วางลงบนโต๊ะแรงจนน้ำสีอำพันกระฉอกเลอะเทอะบนโต๊ะ “บอกว่าพอได้แล้ว ไม่ได้ยินเหรอว่ะ” คนตัวสูงเอ่ยออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ เสียงดนตรีเริ่มเบาลง เพื่อนในคณะเหลืออีกชุดสุดท้ายอีกโต๊ะหนึ่ง กำลังทยอยลุกขึ้น เดินมาร่ำลาพวกเขาสองคนที่ยังนั่งล้อมคนตัวเล็กเอาไว้ นับหนึ่งมองหน้าเขา ดวงตาเริ่มแดงก่ำ พยายามสะบัดศรีษะไล่ความเมาของตั

“กะ กาย ใกล้แล้ว”มือเล็กกอดคอเขาแน่น แอ่นอกอวบให้คนตัวสูงก้มลงดูดเม้มจุกสีหวานข้างหนึ่งแรง ๆ ขณะที่สะโพกยังคงกระแทกกันไม่หยุด "อร้ายยย" นับหนึ่งเกร็งกระตุกตัวสุดขีด ร้องครางออกมาดังลั่นพร้อมถึงจุดสูงสุดของห้วงอารมณ์อีกครั้ง ร่องรักขมิบตอดรัดลำกายแน่นจนสกายทนไม่ไหว เขากระแทกสวนกลับขึ้นไปอีกไม่กี่ครั้ง ก่อนจะระเบิดความร้อนรุ่มเข้าไปในตัวเธออีกหน "อึก อ๊าสสส" คนตัวเล็กหมดแรงทิ้งตัวเอาหน้าซุกที่ไหล่แกร่งของเขา หายใจรัวเร็ว คนตัวสูงเองก็กอดเธอแน่นไม่ปล่อย ฝังใบหน้าลงที่ซอกคอชื้นเหงื่อของเธออย่างไม่รังเกียจ “อีกรอบ ยังไหวไหม”เขากระซิบเสียงแหบพร่าชิดใบหูเล็กของเธอ ก่อนนับหนึ่งจะพยักหน้าหงึกหงักตามใจเขา สกายอุ้มนับหนึ่งขึ้นจากโซฟา ร่างเล็กยังตัวอ่อนปวกเปียก เหงื่อผุดซึมตามร่างกายทุกส่วน แต่ทว่าแขนเล็กของเธอกลับยกขึ้นกอดคอเขาแน่นไม่ยอมปล่อย “ห้องนอน”เขากระซิบเบา ๆ ข้างหูเธอ“อยากให้มันจบที่เตียง” คนตัวสูงเดินข้ามเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น เดินตรงไปยังห้องนอน ใช้ขาถีบประตูที่เปิดแง้มอยู่เข้าไป วางเธอลงบนเตียงอย่างเบามือ นับหนึ่งนอนมองหน้าเขาตาเยิ้ม รอให้เขาคลานขึ้นคร่อมร่างของเธอ

“เห้ออ ก็หมายความว่ามันไม่ใช่ข้อตกลงของการมีความสัมพันธ์กันยังไงคะ พี่ลองเปรียบเทียบดูสิ เวลาเรานอนกับผู้หญิงที่เราแค่มีความต้องการทางร่างกาย กับผู้หญิงที่เราไม่ได้หวังร่างกายเขาตั้งแต่แรก มันต่างกันมากนะคะ ที่พี่บอกว่ามีความรู้สึกแค่เพราะนอนกับเขาแค่ครั้งเดียว ก็เป็นไปได้ว่าพี่ไม่ได้อยากนอนกับเขาครั้งเดียวแล้วจบค่ะ พี่อยากมีความสัมพันธ์เกิดขึ้นต่อจากนั้น มันก็แปลว่าพี่มีความรู้สึกให้เขาไงคะ” ประโยคของปลายฟ้าทำให้ร่างสูงอึ้งไปทันที ทุกอย่างมันคือสิ่งที่เขาพยายามหาคำตอบให้กับตัวเองมาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ว่าทำไมถึงอยากรู้ว่าเธอหายไปไหน ทำไมถึงเอาแต่คิดเรื่องคืนนั้นซ้ำไปซ้ำมา ที่แท้เขาก็ไม่ได้อยากให้ความสัมพันธ์ของเขากับนับหนึ่งจบเพียงแค่คืนนั้นนี่เอง “ที่นี้รู้แล้วใช่ไหมคะ ว่าทุกอย่างมันเกิดขึ้นได้เพราะตัวเราเองค่ะ ไม่มีใครมากำหนดอะไรเราได้ทั้งนั้น มันคือความคิดของเราเองทั้งหมดค่ะพี่ชาย” นับหนึ่งถึงคอนโดหนึ่งทุ่มพอดี ท้องฟ้าด้านนอกเปลี่ยนเป็นสีดำ มีแสงจากตึกสูงระฟ้าส่องแสงระยิบระยับให้ความสวยงามไปอีกแบบ ร่างเล็กนั่งเหม่อมองอยู่ตรงระเบียงของคอนโด หลังกลับมาจากห้าง เธอก็โยนถุงทุกอย่า

การจราจรบนท้องถนนก็กินเวลาไปอีกครึ่งชั่วโมง เวลาเข้างานคือเก้าโมงเช้า เธอมาถึงบริษัทแบบเส้นยาแดงผ่าแปด ทั้งที่เผื่อเวลาเอาไว้แล้ว ก็ดูเหมือนจะไม่พอ ไม่ใช่แค่เวลาที่เธอต้องอาบน้ำแต่งตัว แต่รวมถึงเวลาทำใจที่จะเจอหน้าผู้ชายคนนั้นด้วย "กรี๊ดด!!! น้องนับของพี่" ร่างเล็กเดินเลี้ยวเข้ามาที่แผนกคุ้นเคย ก็เจอหน้าเกษรา ที่ส่งเสียงกรีดร้องเบา ๆ ดีใจจนออกนอกหน้าที่เจอหน้าเธอในวันนี้ "พี่อยากทำงานกับเรามาตั้งนานแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้" ตอนฝึกงาน เธอเป็นคนทำงานคล่องแคล่ว อีกทั้งอัธยาศัยก็ดี เข้ากับรุ่นพี่ที่ทำงานได้อย่างดี เธอเลยสนิทกับพี่ที่แผนกเกือบทุกคน "นับก็ดีใจค่ะ" "จริงหรือเปล่า แต่มีเรื่องให้เซอร์ไพรส์มากกว่านี้อีก หรือว่าเราจะรู้แล้ว เพราะเป็นเพื่อนกันนี่เนอะ" นับหนึ่งขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เมื่อเกษราเดินเข้ามากระซิบกับเธอที่ริมหู "เรื่องอะไรคะ?" "ก็เพื่อนเราไงที่ชื่อสกาย เขาเป็นรองประธานฝ่ายวิศวกรคอมพิวเตอร์ ตอนพี่รู้นะตกใจแทบแย่นะ ไม่ใช่แค่พี่สิ ทุกคนในแผนกเลยนะ" "ค่ะ" "นี่เรารู้อยู่แล้วเหรอ" "เปล่าค่ะ รู้เพราะพี่เกดบอกนี่แหละ" เกษรามองรุ่นน้องสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคว

"เรื่องงานหรือเปล่าคะ"เธอเอ่ยถามออกไปทันทีเหมือนกัน เพราะถ้าเรื่องงานต่อให้เขาพาเธอไปบุกน้ำลุยไฟที่ไหน เธอก็พร้อมที่จะไป แต่หากไม่ใช่ เขาจะไม่มีวันได้ใช้อำนาจในทางที่ผิดกับเธอ "เรื่องงานสิ ระหว่างเรานอกจากเรื่องงานยังมีเรื่องอะไรอีก" "ไม่มีค่ะ" "แต่ฉันว่ามีนะ" คนตัวสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินตรงเข้ามาหาเธอ สายตาของเขาลามเลียร่างกายเธอหมดทุกส่วน จากที่เธอมีเสื้อผ้าครบทั้งชุด กลับรู้สึกเหมือนตัวเองยืนเปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้าเขา "เมื่อไหร่เราจะได้คุยเรื่องส่วนตัวของเรา" "ไม่มีอะไรต้องคุยค่ะ ตอนนี้เวลางาน ขอร้องช่วยแยกแยะด้วยนะคะ" คำพูดของเธอ สกายยอมรับเลยว่าทำให้เขารู้สึกหน้าชาไปทันที จากที่คิดว่าแค่แกล้งเธอวันนั้น เขาคงจะง้อเธอได้ไม่ยาก กลายเป็นเขาคิดผิด ทำให้เธอยิ่งโกรธหนักไปมากกว่าเดิม "งั้นเลิกงานก็คุยได้ใช่ไหม" "คำว่าไม่มีอะไรต้องคุย คุณไม่เข้าใจเหรอคะ เมื่อก่อนคุณก็ไม่ได้สนใจฉันอยู่แล้ว ปล่อยให้มันผ่านไปไม่ได้เหรอคะ ทำเหมือนระหว่างเราไม่มีอะไรเกิดขึ้น" สกายหันหน้าหนีเธอ พ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ เธอกำลังยั่วอารมณ์เขาด้วยคำพูดที่ฟังดูตลกของเธอ "ฉันก็ว่าจะไม่คุย ถ้ามันผ่านไปเหมือน