Alle Kapitel von one night stand (คืนนี้เรามารักกัน+คืนหวามรัก): Kapitel 11 – Kapitel 20

“คุณแม่ยิ้มอะไรครับ”“แม่ยิ้มไม่ได้หรือไง” คนพูดยิ้มกว้างมากกว่าเดิม เพราะว่าลูกชายของนางไม่เคยพาผู้หญิงมาแนะนำเลยสักครั้งว่าเป็นคนรัก จึงสบายใจหายห่วงว่าจะไม่มีปัญหารักสามเศร้า เราสามคนเกิดขึ้น หากต้องแต่งงานกับปาลินจริง ๆ นางเองก็ไม่อยากบังคับให้คนทั้งสองแต่งงานกันเพราะต่างเกรงใจนาง แต่อยากให้แต่งงานกันเพราะรักกันมากกว่าส่วนปาลินนั้นไม่ต้องพูดถึง มีผู้ชายมาจีบก็ไม่เคยหวั่นไหว ทั้งตั้งใจเรียน และขยันช่วยงานช่วยท่านทุกอย่าง นั่นทำให้เข็มสรณ์มั่นใจว่าทั้งลูกชายและเด็กสาวที่เลี้ยงดูมาแต่เล็กแต่น้อยมีใจตรงกัน แค่ไม่แสดงออกเท่านั้น“ถ้าเราโอเค ก่อนพักร้อนจบลง ก็จะได้แต่งงานกัน”“คุณแม่ว่าอะไรนะครับ ทำไมถึงได้เร็วขนาดนั้นล่ะครับ!” วริศเอ่ยถามอย่างตกใจ คุยกันอยู่ดี ๆ มารดาก็พูดเรื่องแต่งงานหน้าตาเฉย เขาคิดว่าน่าจะอีกนานหลายเดือนเสียอีก แต่ที่ไหนได้ จะแต่งกันอีกไม่กี่วันข้างหน้า“แม่ได้ดูฤกษ์ยามไว้แล้ว ฤกษ์ที่ได้มาเร็ว ๆ นี้นะจ๊ะ ก็พอดีกับที่เราพักร้อนหลายวัน”“แล้วจะเตรียมงานกันทันเหรอครับ แต่งงานนะครับคุณแม่ มันต้องจัดอะไรเยอะแยะ” วริศทำหน้ายุ่งเล็กน้อย“ทำพิธีเล็ก ๆ ขันหมากสักสิบห้าขัน ท

เสียงวิ่งเล่นและเสียงหัวเราะของวริศกับเจ้ามาม่าดังประสานกันในทุกวัน จะเรียกว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองรุดหน้าไปอย่างรวดเร็วก็ย่อมได้ แค่วริศกระดิกนิ้วเรียก มันก็รีบวิ่งหน้าตั้งมาหาแทบจะทันที“เจ้ามาม่า มานี่มา” ปาลินเรียกเจ้าสุนัขตัวน้อย มันได้ยินก็รีบวิ่งไปหา“เจ้ามาม่า มานี่เดี๋ยวนี้” แต่อีกเสียงคือเสียงของวริศ ทำให้เจ้ามาม่าเบนเข็ม รีบวิ่งไปหาวริศแทน นั่นทำให้ปาลินหน้างอ“คุณวริศ ลินเรียกมันก่อนนะ”“ใครเรียกก่อนเรียกหลังไม่สำคัญ สำคัญตรงที่มันวิ่งมาหาฉัน”“คุณซื้อตัวมันด้วยของกินอร่อย ๆ ลินไม่ยอมนะ” เจ้ามาม่าเป็นสุนัขของเธอ มันจะรักและเชื่อฟังคนอื่นมากกว่าเธอไม่ได้ เธอไม่มีวันยอม ปาลินเม้มปากเมื่อเห็นว่าเจ้าสุนัขตัวน้อยอยู่ในอ้อมแขนของวริศ และตอนนี้มันก็กำลังเลียหน้าของวริศอย่างออดอ้อน“ไม่ยอมแล้วจะทำอะไร ดูทำหน้าเข้า ขี้เหร่อยู่แล้วยิ่งขี้เหร่กว่าเดิมเสียอีก” ปาลินสะบัดหน้าใส่ ก่อนจะเดินหนีไปนั่งที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้ริมน้ำวันนี้เป็นวันพักผ่อนของเธอ ปาลินทิ้งตัวลงนอนบนเสื่อใต้ต้นไม้อันร่มเงา ก่อนที่เธอจะเผลอหลับไปด้วยความง่วงวริศอุ้มเจ้ามาม่า เดินเอื่อยเฉื่อยมานั่งลงบนเสื่อใกล้ร่างน

พิธีแห่ขบวนขันหมากเกิดขึ้นในช่วงเช้า มีการจุดลูกประทัดเพื่อเป็นสิริมงคลสำหรับงานมงคลหลังจากเจ้าบ่าวผ่านประตูเงินประตูทอง และเข้ามารับเจ้าสาวออกไปทำพิธี พิธีพระก็เริ่มขึ้นท่ามกลางความยินดีของคุณเข็มสรณ์ ที่ได้เห็นลูกๆ มีครอบครัว และตนเองก็อยากอุ้มหลานเหลือเกินแล้ว ก่อนตายขอแค่ได้เห็นหน้าหลานและช่วยเลี้ยงทายาทตัวน้อย ๆ สักคนสองคนก็ทำให้ท่านมีความสุขแล้วนั่นเอง“แม่ขอให้ลูกทั้งสองมีความสุขมาก ๆ อยู่กันไปจนแก่เฒ่า ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกันนะลูก แม่รักริศมากนะลูก รักหนูลินด้วย มียินดีเหลือล้นที่คนที่แม่รักทั้งสองได้แต่งงานกันแบบนี้ จงรักษาใจกันให้ดี ประคับประคองชีวิตคู่ไปด้วยกันให้ตลอดรอดฝั่ง”“ครับ/ค่ะ คุณแม่”“คนเราน่ะลูก ยิ่งอยู่กันไปนาน ๆ ยิ่งต้องรักกัน รู้ไหมทำไม เพราะว่ายิ่งอยู่กันไปนาน ๆ เรายิ่งต้องพึ่งพากันและกัน เราจึงต้องรักกันให้มาก ไม่ใช่อยู่กันไปนาน ๆ แล้วไม่เกรงใจกัน ทะเลาะเบาะแว้งกันและกัน การทะเลาะกัน นำพาแต่เรื่องไม่สบายใจให้แก่กัน ถ้าคิดว่าจะทะเลาะกันก็ให้เดินหนีไปเสีย ให้ใจเย็น ๆ ก่อน แล้วค่อยกลับมาคุยกันใหม่ เมื่อเราใจเย็นขึ้น เราก็จะมีเ

“กรคะ คุณมางานแต่งด้วยเหรอคะ ดีใจจังเลยที่ได้เจอคุณ” จิตดีตรงเข้ากอดแขนของคชากรด้วยท่าทีสนิทสนม แต่หล่อนก็โดนเขาแกะมือออกอย่างสุภาพ“งานแต่งเพื่อนผม ผมไม่มาได้ไง คุณนี่ก็ถามแปลกๆ นะ” เขาพูดขณะเดินไปประคองร่างของเลขาสาวขึ้นจากพื้น ปลายดาวร้องเบาๆ เพราะรู้สึกเจ็บสะโพก“เป็นยังไงบ้างคุณ” เขาเอ่ยถาม ก่อนหันไปมองจิตดีอย่างตำหนิ จิตดีหน้าซีดที่เห็นสีหน้าและท่าทีรังเกียจของอดีตคนรัก“ไม่เป็นอะไรมากค่ะ แค่เจ็บสะโพกเท่านั้น”“ไม่เป็นอะไรได้ไง เจ็บสะโพกก็แสดงว่าเป็นน่ะสิ คุณจะรับผิดชอบเลขาของผมยังไง คุณเดินมาชนเลขาของผมจนกระเด็น เท่ากับทำร้ายร่างกายเขาเลยนะ” คชากรพูดอย่างเอาเรื่อง จิตดีอ้าปากค้างไม่คิดว่าเรื่องแค่นี้จะทำให้คชากรโกรธเคืองเธอได้ อาจเพราะเขาแค้นเธอในอดีต เพราะเอาเข้าจริง คนแบบเขาคงไม่ลดตัวลงไปปกป้องเลขาเฉิ่มเชยไร้รสนิยมแบบนี้หรอก“ดีไม่ได้ตั้งใจนะคะ แล้วใครจะคิดว่าผู้หญิงเชย ๆ แบบนี้จะเป็นเลขาของคุณ รสนิยมของคุณดีกว่านี้นี่คะ” ประโยคของจิตดีทำให้คชากรเหยียดยิ้มใส่ผู้หญิงน่ารังเกียจตรงหน้า“ผมว่าถึงเลขาของผมจะดูเชย แต่ก็ไม่เหมือนพวกสวยแต่รูปจูบไม่หอม หน้าตาดี แต่งตัวดี แต่นิสัยแย่

“หนูสายแล้วค่ะพ่อ”“ใช่ คุณสายแล้ว ถ้าไปรถเมล์น่าจะสายมาก ไม่ทันเข้าประชุมแน่ ๆ”“งั้นไปกันเถอะค่ะ” ปลายดาวรีบบอกเจ้านายหนุ่ม“ไม่กินข้าวกินปลากันก่อนเหรอ แม่ทำกับข้าวเอาไว้เต็มเลยนะ”“เดี๋ยวจะสายไปมากกว่านี้น่ะค่ะแม่ คงต้องไปฝากท้องที่ศูนย์อาหารของบริษัทค่ะ”“ยังพอมีเวลา ผมเองก็ยังไม่ได้กินอะไรเหมือนกัน ผมคงต้องขอฝากท้องกับลุงกับป้าด้วยแล้วกันครับ” คชากรยกนาฬิกาขึ้นดู ก่อนจะเอ่ยขึ้น นั่นทำให้ปลายดาวได้แต่มองตาปริบๆปลายดาวเหลือบมองเจ้านายหนุ่มที่กำลังตั้งใจขับรถ บางวันเขาก็มีคนขับรถ บางวันเขาก็ขับรถเอง แต่วันนี้เขาขับรถเอง“อาหารฝีมือแม่ของปลายพอกินได้ไหมคะ” เธอเอ่ยถาม ลอบมองเสี้ยวหน้าคมคายหล่อเหลาของเขา“อร่อยนะ แล้วคุณล่ะ ทำอาหารเป็นหรือเปล่า”“ก็พอได้นะคะ แต่ส่วนใหญ่แม่จะเป็นคนทำน่ะค่ะ”“พ่อแม่ของคุณดูรักคุณมากนะ”“ค่ะ ครอบครัวของเรามีกันอยู่แค่สามคนพ่อแม่ลูก เราก็เลยรักกันมาก”“ผมเห็นแล้วยังอิจฉาเลย”“เจ้านายจะอิจฉาปลายทำไมกันคะ ปลายและคนอื่น ๆ ต่างหาก ต้องอิจฉาเจ้านาย ก็เจ้านายทั้งรวย ทั้งเป็นเจ้าของธุรกิจ คนมีเงินอยากจะทำอะไรก็ได้ จะกินอะไรก็ได้ จะไปไหนก็ได้ ไม่มีข้อจำกัดเรื่อง