one night stand (คืนนี้เรามารักกัน+คืนหวามรัก)

เขากวาดต้อนความหอมหวานอันฉ่ำเยิ้มที่หลั่งรินออกมาจากเนินเนื้อสาว ด้วยลิ้นและนิ้วแกร่งที่พร้อมสอดประสานเธอครางประท้วงด้วยความเจ็บเสียว ความคับแคบของเจ้าหล่อนทำให้ร่างกายของเขาปวดร้าวไปหมด วริศไม่อยากรั้งรอให้ความเป็นชายของเขาต้องทรมานไปมากกว่านี้เขาเลื่อนมือไปสัมผัสกับความแข็งกร้าวของตัวเอง ก่อนจะขยับขึ้นไปทาบทับเรือนร่างหอมกรุ่น สอดแทรกร่างกายเข้าตรงหว่างขาเนียนละเอียดของเธอ เขาใช้มือลูบโลมไปทั่วผิวนุ่มประดุจแพรไหมชั้นดีหล่อนคงเป็นผู้หญิงที่ดูแลตัวเองได้ดีมาก ทั้งหน้าท้องที่แบนราบไร้ไขมันส่วนเกิน ทั้งผิวกายที่หอมกรุ่นแลนุ่มนวลเช่นนี้ ไม่ใช่ใครจะมีได้ง่าย ๆ หากไม่ดูแลตัวเองให้ดีมือหนาของเขาจับมือนุ่มของเธอมาสัมผัสกับแก่นกายชาย เธอเกร็งและประท้วง ดูเหมือนจะกล้า ๆ กลัว ๆ ก่อนที่จะเริ่มรูดรัดเขาอย่างเมามันไปตามอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านวริศร้องครางไม่ขาดปาก เสียงแหบห้าวของเขาทำให้เธอยิ่งรูดรัดมากยิ่งขึ้น เขาไม่รั้งรอที่จะเข้าไปพักพิงอิงแอบในเนื้อกายสาว ด้วยการเสียดสีส่วนปลายของความแข็งแกร่งกับปากถ้ำสวาทอันฉ่ำเยิ้มเธอร้องประท้วงด้วยความเจ็บแปลบแทบปริแตกกับการล่วงล้ำที่สุดแสนวาบหวามนั้น

ไม่สิ!!! เธอต้องถามว่าเขานั่นแหละ มานอนอยู่ในห้องของเธอได้อย่างไรกันเมื่อคืนเธอเป็นไข้หวัดเลยกินยาเข้าไป ง่วงนอนจนแทบลืมตาไม่ขึ้น แถมยังฝันลามกอีกอย่าบอกนะว่าเมื่อคืนไม่ได้ฝัน แต่เป็นเรื่องจริง แล้วที่สำคัญก็คือเธอลืมล็อกประตูห้องนอนของตัวเองดีนะที่นี่ไม่มีโจรผู้ร้าย ไม่อย่างนั้นโจรคงขึ้นมาปาดคอตายเป็นแน่แท้ปาลินบอกตัวเองว่าเธอต้องรีบหนีลงจากเตียงตอนนี้เลย ถ้ารอให้วริศตื่นขึ้นมาเธอคงจะไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน และไม่รู้จะพูดคุยอะไรกับเขาเขาอาจจะสงสัยว่ามานอนห้องนี้ได้อย่างไรกัน ก็ช่างมันก่อน เธอค่อยหาทางโกหกเขาเอาก็ได้ปาลินนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแปลบ พยายามขยับตัวให้เบาที่สุด แต่มือหนาที่เกี่ยวเอวบางเอาไว้ ทำให้ปาลินตัวแข็งทื่อ แถมประโยคของเขายังชวนให้เธอจั๊กจี้อีกด้วย“คนสวยจะไปไหนครับ มาให้กอดก่อน รู้ไหมว่าเมื่อคืนคุณตัวหอมไปทั้งเนื้อทั้งตัวเลย ผมเลยซุกไปทั่วเพราะทนกลิ่นหอมเย้ายวนของคุณไม่ไหว”ปาลินอยากจะร้องไห้กับประโยควาบหวามปนลามกของเขา ไม่คิดว่าวริศจะลามกได้ถึงขนาดนี้ เธออยากจะกรีดร้องให้ลั่น แต่ไม่กล้า“ทำไมคนสวยถึงได้ตัวแข็งแบบนี้ล่ะครับ ไหนขอผมดูหน้าให้ชัด ๆ หน่อยสิครับ”

“คุณวริศ ปล่อยนะคะ” เธอดิ้นเขาก็กอดรัดเอวบางของเธอเอาไว้อย่างเหนียวแน่น“ไม่ปล่อย กินมื้อเช้ากับฉันก่อน”“กินก็ได้ค่ะ แต่คุณวริศต้องปล่อยก่อนนะคะ จะนั่งกินแบบนี้ได้ยังไงกัน”“ทำไมถึงจะนั่งกินไม่ได้ล่ะ” เขากระซิบถามที่ริมหู ด้วยดวงตาเป็นประกาย“ก็มันไม่สะดวกไงคะ”“แต่ฉันสะดวก” เขาตักข้าวต้มมาจ่อที่ปากของเธอ“ลินกินเองได้ค่ะ”“อ้าปากกินสิ ถ้าเธอไม่กิน ฉันจะป้อนเธอด้วยปาก” ดูเหมือนคำขู่ของเขาจะได้ผล“กินแล้วค่ะ ๆ” เธอรีบรับคำ อ้าปากรับข้าวต้มเข้าปากในทันที“อร่อยไหม”“อร่อยค่ะ”“ชมตัวเองก็เป็นด้วย” เขายิ้มขำ เธอตาโตก่อนจะหน้างอ เพิ่งรู้ว่าเขาแกล้งเธอ“กินอีกสิ เธอผอมไปนะ” เขาจ่อช้อนที่ปากของเธออีก“ลินกินเองดีกว่าค่ะ คุณวริศกินเถอะค่ะ”“ฉันก็เริ่มหิวแล้วละ”“นั่นไงคะ คุณวริศต้องกินอาหารเช้าแล้วค่ะ งั้นลินขอตัวก่อนนะคะ”“ทำไมคิดแต่อยากจะหนีหืม... รู้ไหมว่าฉันหิวอะไร” เขากระซิบถามที่ริมหู ก่อนจะหอมแก้มสาวของเธอเบา ๆ นั่นทำให้เธอถึงกับหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู ไม่คิดว่าจะโดนหอมแก้มเข้าเต็มเหนี่ยวเช่นนี้“อุ๊ย!” เธอยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเองเบา ๆ รู้สึกว่าอ้อมแขนของเขามันรัดร่างของเธอแน่นขึ้นไปอีก

“อ๊า... คุณวริศ”“เสียวเหรอ”“ไม่ อื้อ... เสียวค่ะ” อยากจะปฏิเสธ แต่เมื่อโดนเขากระแทกแรงขึ้น เธอก็จำต้องพูดความจริงว่าเสียวซ่านเพียงใดร่างกายของเธอฉ่ำเยิ้มและหยาดน้ำรักไหลหยดไปตามเรียวขาผุดผ่องจากการกระแทกกระทั้นเข้าออกอย่างรุกเร้ารุนแรงของวริศ เขากอบกุมทรวงอกอวบอิ่มของเธอเอาไว้ และหลุดเสียงร้องครางออกมาไม่ขาดสาย เพียงไม่นานเขาก็พาเธอไปสู่ความสุขสมอีกครั้งปาลินเพิ่งเข้าใจคำว่าเข่าอ่อนเป็นยังไงก็ตอนที่วริศปล่อยเธอให้เป็นอิสระ พร้อมด้วยการรับประทานอาหารเช้าด้วยกันกว่าจะได้กินข้าวต้มไก่เธอก็ตกเป็นของเขาถึงสองครั้งสองครา ปาลินก้มหน้าก้มตากินไม่กล้ามองสบตาคมเข้มของวริศอีกเลย“ชามข้าวต้มน่ามองกว่าหน้าของฉันเหรอ” เขาเย้าเบา ๆ ก็เห็นเธอยิ่งก้มงุดเข้าไปอีก“อุ๊ย!” เขามีวิธีทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมามองเขา โดยการไล้ขาของเธอเล่น“คราวนี้ก็เงยหน้าขึ้นมามองกันแล้วนะ”“จะแกล้งกันไปถึงไหนคะ”“ฉันไม่ได้แกล้ง ฉันอยากนั่งมองหน้าเธอชัด ๆ เวลากินข้าว” เขาเท้าคางมองหน้าเธอ ดวงตาที่สบกันทำให้ปาลินหลบสายตาเป็นพัลวัน เธอรู้สึกสะท้านทุกครั้งที่ได้สบประกายตาร้อนแรงของเขา“มื้อกลางวันเธอจะทำอะไรให้ฉันกิน แต่ข้าวต

“เขาบอกว่าคนแก่ชอบกินของขม เพราะว่ามันอร่อยถูกใจ งั้นลองต้มจืดมะระนะคะ รับรองว่าอร่อยจนต้องขอเพิ่มข้าวอีกหนึ่งจาน”เขาแอบเข่นเขี้ยวเธออยู่ในใจที่เธอหาว่าเขาแก่!!!เธอรีบตักมะระให้เขา วริศทำหน้าปูเลี่ยน กลืนน้ำลายแทบไม่ลงคอ เขาตักมะระมากิน ก่อนจะอ้วกพุ่ง คราวนี้อาเจียนจนหมดไส้หมดพุง“ตายแล้วตาริศ แม่บอกแล้วว่าไม่ชอบก็อย่าฝืน เรานี่หนา อยากเอาชนะให้ได้”“ผมเปล่าอยากเอาชนะนะครับ”“เดี๋ยวแม่ให้ป้าแสนเจียวไข่ให้นะ”“ให้หลานสาวของคุณแม่เจียวดีกว่าครับ อย่าไปใช้ป้าแสนเลยครับ สงสารแก เพิ่งเดินทางกลับมาเหนื่อยๆ” เขารู้ดีว่าป้าแสนของมารดานั้นทำกับข้าวไม่ค่อยเอาไหน ท่านเก่งงานบ้านงานเรือน เรื่องความเป็นระเบียบเรียบร้อย ซักผ้ารีดผ้า ทำความสะอาดบ้านเนี๊ยบมากไม่เป็นสองรองใคร แต่เรื่องอาหารนั้นพอทำได้ พอกินได้ แต่ไม่ถึงกับอร่อย แต่ถ้าไม่มีอะไรกินจริง ๆ ก็ฝากท้องกับท่านให้รอดไปในแต่ละมื้อได้“ลินจ๊ะ ไปเจียวไข่ให้พี่เขาหน่อยสิ” คุณเข็มสรณ์เอ่ยปาก มองเด็กสาวด้วยความเอ็นดู“ค่ะคุณป้า” ปาลินทำตามอย่างว่าง่าย รีบเดินเข้าไปในครัวเพื่อเจียวไข่ให้วริศ เธอจำได้ว่าเขาชอบกินไข่เจียวทรงเครื่อง ไข่เจียวธรรมดาวริศ