Todos os capítulos de กลบุหงา: Capítulo 51 - Capítulo 60

ก่อนเดินทางกลับพระนครนั้น หล่อนได้เห็นว่าเอื้อดูแลดอกรักเป็นอย่างดี แลรับรู้ด้วยว่าทั้งสองพึงใจต่อกัน แต่พี่สาวของหล่อนนั้นเจ็บหนักคงยังไม่คิดเปิดใจให้ใครโดยง่ายแลดอกรักนั้นยังมีฐานะเป็นเมียแต่งของหลวงอัฐอยู่นั่นเอง“ไปก็ได้จ้ะ” ดอกรักเอ่ยตอบน้องสาว ร่างกายของหล่อนไม่ใคร่จะแข็งแรงนัก สามวันดีสี่วันไข้ หน้าตาซีดเซียวและไร้เรี่ยวแรงอยู่ตลอด แต่หล่อนก็ฝืนกายขึ้นมาทำโน่นทำนี่เพื่อไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่านจนเกินไป แต่เมื่อไปดูละครด้วยกัน หล่อนก็บังเอิญเจอเข้ากับหลวงอัฐ อีกฝ่ายไม่เห็นหล่อน เพราะมัวแต่เอาอกเอาใจดอกปีบเมียน้อยที่เขาเชิดชูขึ้นมาทัดเทียมหล่อนดอกรักตัวสั่น มือเย็นเยียบ แม้บอกตัวเองว่าทำใจได้แล้วว่าจะไม่รักคนแบบหลวงอัฐอีก แต่พอได้เห็นภาพบาดตาบาดใจ หล่อนก็ทำใจไม่ได้ดอกแก้วรู้เข้าก็รีบพาพี่สาวกลับบ้าน อาการของดอกรักทรุดลงไปอีกเพราะป่วยใจ ยิ่งมีคนนินทาว่าหอบผ้าหอบผ่อนหนีผัวกลับมาพระนครเพราะหลวงอัฐยกย่องเมียน้อยมากกว่า ยิ่งทำให้ดอกรักเศร้าเสียใจจนล้มป่วยลุกไม่ไหว นอนติดเตียงอยู่นานแรมเดือนด้วยว่าหลวงอัฐพาเมียน้อยไปดูละคร ญาติของดอกรักนั้นรู้จักหลวงอัฐเป็นอย่างดีก็เอามาพูดกันไปทั่ว นั่

“อย่างนั้นรึ” หลวงอัฐเอ่ยขึ้น พลางยิ้มออกมา คิดว่าเมียที่หนีหายไปซมซานกลับมาหาตัว“คุณหญิงป้าของคุณหลวงก็มาด้วยเจ้าค่ะ” พอได้ยินประโยคนั้นทำให้หลวงอัฐยิ่งมั่นใจว่าดอกรักไม่มีที่ไปเลยซมซานกลับมาหาตน โดยเข้าหาผู้เป็นป้าของเขา ฉลาดนักนะ“สุดท้ายก็ไปไหนไม่รอดสินะ” หลวงอัฐยิ้มเยาะพลางออกไปที่ห้องรับรองแขก โดยตอนนี้ดอกปีบได้ออกมาดูว่าดอกรักกลับมาจริง ๆ อย่างที่บ่าวไพร่ในเรือนมาแจ้งจริงหรือไม่ดอกปีบนึกสงสัยว่าเหตุใดดอกรักถึงได้กลับมาอีก เจ็บหนักถึงขนาดนั้น ผัวไม่ชายตาแลสักนิด แต่เห็นท่าทีดีใจและภาคภูมิใจเสียหนักหนาของสามีที่เหมือนกับว่าอีกฝ่ายยอมกลับมาหาเพราะไม่มีที่ไป ก็นึกหมั่นไส้ไม่น้อยดอกแก้วมองชายหนุ่มซึ่งเป็นสามีของพี่สาวก่อนจะยิ้มหวานส่งไปให้“หลานกราบครับคุณหญิงป้า” หลวงอัฐค่อนข้างอ่อนน้อมกับผู้เป็นป้ายิ่งนัก“ตามที่เคยพูดกันเอาไว้ หลานจักต้องดูแลแม่ดอกรักให้ดี อย่าให้ท่านเจ้าคุณกับคุณหญิงมาตำหนิป้าได้อีก แม่ดอกรักคือเมียเอก สามารถดูแลปกครองคนในบ้านได้ทุกคนเสมอหลาน ส่วนนังเมียน้อย เฉดหัวมันกลับไปที่เรือนเล็กเสีย มิมีผู้ใดเขายกย่องเมียน้อยเสมอเมียหลวงดอกหนาพ่ออัฐ” คุณหญิงป้าของหลวงอ

“มาแล้วเจ้าค่ะ เดินหน้าบึ้งมาเชียวเจ้าค่ะ” แพงรีบเอ่ยกับเจ้านายสาว ดอกแก้วใช้น้ำที่ให้แพงไปหามาก่อนหน้านี้หยดลงที่ดวงตา ก่อนจะนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนเตียงหลวงอัฐที่เดินมาถึงห้อง เพราะเมียน้อยไปฟ้องว่าโดนขัดขาจนหกล้มเกือบแท้งลูกถึงกับชะงักเมื่อเห็นว่าเมียแต่งนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนเตียง แถมใบหน้ายังมีรอยแดงอีกด้วยดอกปีบเห็นดังนั้นก็กัดปากตัวเองจนเจ็บ หันไปมองสบตากับบ่าวรับใช้อย่างไม่สบอารมณ์“คุณพี่เจ้าขา คุณพี่มาแล้วหรือเจ้าคะ ช่วยน้องด้วยเจ้าค่ะ” ดอกแก้วโผเข้าไปกอดหลวงอัฐ พลางร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาปานจะขาดใจ เรียกว่าน้ำตาสั่งได้ ผสมกับน้ำที่หล่อนหยดเข้าไปในดวงตาก่อนหน้านั้น“เกิดอะไรขึ้นแม่ดอกรักไหนเล่าให้พี่ฟังซิ” หลวงอัฐดันร่างของดอกแก้วออกห่าง พลางเอ่ยถามอย่างตกใจ“ก็เมียน้อยของคุณพี่น่ะสิเจ้าคะ ตบน้องจนหน้าแดงช้ำไปหมด ดูสิเจ้าคะ” ดอกแก้วตะแคงซีกหน้าที่มีรอยแดงให้หลวงอัฐได้ดู“จริงหรือนี่”“จริงเจ้าค่ะ”“มันตอแหลเจ้าค่ะคุณพี่ น้องไม่ได้ทำกระไรมันสักนิด มันต่างหากขัดขาน้องจนล้ม” ดอกปีบสติหลุด“แม่แพงเป็นพยานได้เจ้าค่ะ ดูร่องรอยบนตัวน้องสิเจ้าคะ ส่วนแม่ดอกปีบไม่เห็นมีรอ

ผู้เป็นอามิเคยห้ามปรามจริงจัง ยิ่งอาอินของหล่อนนั้นกลับสนับสนุนเสียอีก บอกว่าเป็นการเอาตัวรอดอย่างหนึ่ง แต่มิได้ให้หล่อนใช้ความรุนแรงมากกว่าเหตุผล ต้องดูสถานการณ์ด้วย หากจวนตัวจะโดนทำร้ายก็ให้สู้ยิบตา“พวกหล่อนเป็นแค่บ่าว กล้าทำร้ายเมียของคุณหลวงอัฐ เจ้าของบ้านหลังนี้เชียวรึ ฉันจะบอกให้คุณพี่ไล่พวกหล่อนออกไปให้หมด” ประโยคของดอกแก้วทำให้บ่าวทุกคนหัวหด แม้แต่สาลี่เองที่ฮึดฮัดขัดใจ เหมือนกับว่าไม่อยากยินยอม“หล่อนไปบอกคุณพี่ซิว่าในห้องครัวไม่มีวัตถุดิบทำแกงอันใดเลย เพราะบ่าวไพร่ในเรือนตบตีกันจนครัวเละ” ดอกแก้วหันไปสั่งลำเจียกซึ่งหล่อนยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายชื่อกระไร แต่อาศัยว่าหากมีใครเรียกชื่อของอีกฝ่าย หล่อนก็จะจำเอาไว้“เจ้าค่ะคุณดอกแก้ว” ลำเจียกไม่ได้เข้าไปช่วยดอกแก้ว แต่กลับนิ่งเฉย มองดอกแก้วอย่างสงสัยว่าเหตุใดกลับมาครานี้เมียแต่งของคุณหลวงอัฐถึงได้ดูร้ายกาจกว่าเก่านัก“หยุดนะนังลำเจียก” สาลี่ตวาดลั่น“ห้ามฉันทำไมหรือแม่สาลี่ มีสิทธิ์อะไรมาห้าม คนที่จะสั่งฉันได้ก็คือคุณหลวงกับคุณดอกรักเท่านั้น ป้าไม่มีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉันทั้งนั้น” ลำเจียกพูดใส่หน้าสาลี่อย่างเกลียดชัง เพราะอีกฝ่ายชอบกดขี่

“เอาตามที่แม่ดอกรักบอกเถิด แม่สาลี่ก็อายุมากแล้ว อาจจะไม่คล่องแคล่วเหมือนก่อน ให้แม่ทองมีเป็นคนดูแลต่อจากนี้ก็ดีเหมือนกัน” ประโยคนั้นทำให้ดอกแก้วเลิกคิ้วขึ้นพลางทำสีหน้ายียวนกวนประสาทใส่สองป้าหลานลำเจียกรู้สึกสะใจเป็นอันมากที่เห็นว่าสองป้าหลานหมดความหมายลงเช่นนี้“จริงด้วยเจ้าค่ะ ทองมีคล่องแคล่วกว่า”“ใครถามมึงนังลำเจียก” ดอกปีบโมโหเลยตบลำเจียกเข้าฉาดใหญ่“โอ๊ย!”“เหตุน้องถึงได้หยาบคายเช่นนี้ เมื่อก่อนไม่เคยเห็นเป็นเช่นนี้นี่นา”“ก็นังไพร่นี่มันมันกำเริบเสิบสานนี่เจ้าคะ”“เป็นอย่างไรบ้างจ๊ะลำเจียก ดูซิ โดนตบจนหน้าบวมแดงไปหมดเลยเจ้าค่ะคุณพี่ พี่แพงพาแม่ลำเจียกไปใส่ยาหน่อยสิจ๊ะ” ดอกแก้วเข้าไปประคองลำเจียกด้วยท่าทีห่วงใย ก่อนจะสั่งให้บ่าวคนสนิทพาไปดูแล“น้องท้องอยู่นะเจ้าคะ” ดอกปีบเอาเรื่องท้องมาเอ่ยอ้าง“ยิ่งท้องอยู่ ยิ่งต้องสงบจิตสงบใจเอาไว้ แล้วก็ใจเย็นให้มากๆ ไม่ใช่เอาแต่โมโหโทโสเช่นนี้”“คุณพี่ อุ๊บ! แหวะ! น้องปวดหัวจะเป็นลม คลื่นไส้เจ้าค่ะ” ดอกปีบใช้วิธีการเดิมเพื่อที่จะเรียกร้องความสนใจของหลวงอัฐ“ทองมีรีบมาประคองคุณดอกปีบเร็วเข้า” ดอกแก้วรู้ทันรีบเอ่ยสั่งคนของตน ในขณะที่หล่อนรั้