Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

ทุกคนในบ้านรู้เห็นกันหมด เมื่อดอกปีบคอยตามรับใช้คุณหลวงอัฐไม่ยอมห่าง ยิ่งภรรยาของเจ้านายไม่อยู่ ก็เป็นโอกาสให้เด็กสาวหน้าตาสะสวยออเซาะฉอเลาะเก่งอย่างดอกปีบได้ใกล้ชิดกับเจ้านายหนุ่ย ยิ่งมีผู้เป็นป้าอย่างสาลี่คอยช่วยด้วยแล้วยิ่งเข้าทางไปเสียทุกอย่างความสัมพันธ์ของหลวงอัฐกับดอกปีบนั้นเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ทั้งสองตกเป็นของกันและกันในค่ำคืนหนึ่ง เมื่อดอกปีบลงทุนใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นขึ้นมายั่วยวนถึงบนเรือนใหญ่ในคืนฝนตกหนักหลวงอัฐเองแม้จะรักภรรยามากมายเพียงใด แต่เมื่อมีสาวน้อยที่สวยสดมายั่วยวนก็ตบะแตกได้ไม่ยากดอกปีบพยายามทำตัวใกล้ชิดหลวงอัฐทุกทาง หล่อนแกล้งก้ม ๆ เงย ๆ จนเห็นร่องอก และเปิดเรียวขาเนียนละเอียดโดยการถลกผ้าถุงขึ้น แกล้งนั่งซับเหงื่อไปตามใบหน้าและเนื้อตัวตอนที่มีเหงื่อเปียกโชกไปทั้งร่าง นั่นทำให้เสื้อผ้าแนบชิดไปกับเรือนร่างกลมกลึงหลวงอัฐเห็นคราได้ต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอเสียทุกคราไป โดนยั่วขนาดนี้ หากเขาไม่สนองตอบก็เสียเชิงชาย เพราะรู้อยู่ว่าสาวน้อยดอกปีบกำลังยั่วยวนเขาอยู่บทรักของทั้งสองดุดันร้อนแรง ถึงอกถึงใจ หลวงอัฐมีความสุขจนลืมวันลืมคืน อาจเพราะภรรยาอย่างดอกรักนั้นขี้อายเหลือเ

“แล้วถ้าหากคุณพี่ไม่ยอมเลิกกับหล่อน แลแม่ดอกปีบไม่ยอมรับเงินล่ะแม่พิตร ฉันจะทำอย่างไร ไม่มีอะไรทุกข์ใจไปกว่าสามีนอกใจไปมีเมียน้อยดอกนะแม่พิตร ฉันไม่คิดเลยว่าคุณพี่จะทำกับฉันได้ถึงเพียงนี้ ฉันคิดว่าคุณพี่จะเหมือนกับเจ้าคุณพ่อเสียอีกที่รักเดียวใจเดียวไม่เคยมีหญิงอื่นให้คุณหญิงแม่ต้องช้ำใจ” เมื่ออยู่กับสองคน ดอกรักจึงกล้าที่จะร้องไห้ออกมาให้พิตรได้เห็น แต่ถ้าอยู่ต่อหน้าคนอื่น หล่อนจะไม่เสียน้ำตาให้ใครสมเพชเวทนาเด็ดขาด“คุณหนูใจเย็น ๆ ก่อนนะเจ้าคะ อย่าเพิ่งคิดอะไรในแง่ร้ายเลยเจ้าค่ะ บางทีคุณหลวงอาจจะแค่หลงใหลได้ปลื้มไปกับแม่นั่นประเดี๋ยวประด๋าวก็เป็นได้ พอตาสว่างก็อาจจะไม่สนใจไยดีอีก คุณหนูของบ่าวต้องอดทนเอาไว้ก่อนนะเจ้าคะ ต้องใจเย็นให้เหมือนน้ำแข็ง” ประโยคของพิตรทำให้ดอกรักมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง ถ้าหลวงอัฐกับหล่อนไปกันไม่รอดจริง ๆ หล่อนก็จะขอแยกทางกับเขา กลับไปอยู่ดูแลปรนนิบัติรับใช้บิดามารดาแลไม่ออกเรือนอีกตลอดชีวิตดอกรักตกใจกับความคิดของตนเองเช่นกัน มิคิดว่าหญิงอย่างหล่อนเพิ่งแต่งงานได้ไม่ถึงปีจะคิดแยกทางกับสามี หรือหล่อนต้องอดทนให้ถึงที่สุดเหมือนหญิงอื่นกันนะ ดอกรักรู้สึกสับสนในหัวใจยิ่

ดอกปีบหันมามองแล้วเหยียดยิ้ม หล่อนในเวลานี้แต่งตัวสวยด้วยเสื้อผ้าเนื้อดี แตกต่างจากดอกปีบเด็กสาวกำพร้าก่อนหน้านั้นอย่างสิ้นเชิงดอกรักน้ำตาซึม หรือว่าหลวงอัฐจะสิ้นรักหล่อนเสียแล้ว หล่อนเฝ้าถามตัวเองซ้ำ ๆ แต่กลับไม่ได้รับคำตอบ“โธ่... คุณหนูเจ้าขา อย่าร้องไห้เลยนะเจ้าคะ”“หรือว่าฉันจะหมดความหมายแล้วแม่พิตร คุณพี่ไม่สนใจไยดี แลหมดรักฉันแล้วกระนั้นหรือ เหตุใดถึงได้ไม่สนใจกันเยี่ยงนี้” ดอกรักทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้อย่างหมดเรี่ยวหมดแรง หล่อนแอบไปดูสามีพลอดรักกับดอกปีบแล้วช้ำใจยิ่งนักดอกปีบนั้นจริตจะก้านแพรวพราว เอาอกเอาใจเก่ง จะให้หล่อนมีท่าทีเช่นนั้นหรือทำอะไรบัดสีกับสามีเช่นนั้นหล่อนทำไม่ได้และทำไม่เป็นดอกรักหนีกลับขึ้นเรือนหลังจากแอบมองการกระทำของสามีกับเมียน้อยแล้วรับไม่ได้ ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าหลวงอัฐที่แสนดีของหล่อนจะมีรสนิยมทางเพศที่ดูรุนแรงและดิบเถื่อนเช่นนี้ อีกทั้งคำพูดคำจาก็แสลงหูเวลาที่ทั้งสองกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มดอกรักเก็บความรู้สึกหนักอึ้งในอกเอาไว้ จะบากหน้ากลับไปหาบิดามารดาก็กลัวพวกท่านจะถูกติฉินนินทาว่าลูกสาวคนโตออกเรือนมิทันไร ผัวก็มีเมียน้อยเสียแล้ว หม้อข้าวยังไม่ทันดำ

เขาทำเหมือนกับว่าปัญหาทุกอย่างเกิดจากหล่อน สายตาว่างเปล่านั้นบ่งบอกว่าเขาหมดรักหล่อนแล้วกระมัง ดอกรักรับรู้ได้ถึงความแตกต่างเวลาที่เขาอยู่กับดอกปีบ สายตาของเขามีแววสั่นระริก ตื่นเต้น ดีใจ มีความสุข ไม่เฉยชาเหมือนตอนอยู่กับหล่อนหล่อนคงมาสุดทางเสียแล้วกับการใช้ชีวิตคู่ เพียงไม่กี่เดือนสามีก็หมดรักหล่อนเสียแล้ว“พี่ไม่อยากฟังเรื่องไร้สาระอีก น้องควรรู้จักปรับตัวให้เข้ากับผู้อื่นเสียบ้าง ทำไมคนอื่นเขาอยู่กันได้มานมนาน ไม่เห็นมีปัญหาอันใด พอน้องมาอยู่ก็จะมีปัญหาอย่างนั้นรึ ลองตรองดูเถิดแม่ดอกรัก” พูดจบหลวงอัฐก็เดินจากไป ทิ้งให้ดอกรักแทบล้มทั้งยืน“คุณหนูเจ้าขา คุณหนูของบ่าว ไม่เป็นอะไรนะเจ้าคะ” พิตรรีบเข้ามารับร่างของเจ้านายสาวเอาไว้“ฉันทำอะไรผิดหรือแม่พิตร ทำไมคุณพี่ถึงได้เปลี่ยนไปเพียงนี้ หรือแท้ที่จริงแล้วคุณพี่ไม่ได้รักฉันจริงแต่แรก” ดอกรักร้องไห้ออกมา ความเสียใจของเจ้านายสาวพิตรรับรู้เป็นอย่างดี เพราะดูแลกันมาแต่เล็กแต่น้อย ไม่คิดเหมือนกันว่าดอกรักจะมาเจอกับผู้ชายมักมากเช่นหลวงอัฐ“คุณหนูของบ่าวเป็นคนดี ดีที่สุดเจ้าค่ะ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นก็เพราะว่าคุณหลวงท่านนอกใจคุณหนูนะเจ้าคะ คุณหน

“ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น แล้วหมายความว่าอย่างไรรึ ก็เอ็งพูดอยู่เมื่อกี้ว่าคุณพี่จะกลับไปรักไปหลงนังเมียหน้าจืดนั่นเหมือนเดิม พูดไม่เข้าหูแบบนี้วอนโดนตบอีกรอบ” ดอกปีบง้างมือในขณะที่ลำเจียกรีบยกมือขึ้นท่วมหัว“อิฉันขอโทษเจ้าค่ะ ให้อภัยอิฉันด้วยเจ้าค่ะ” ลำเจียกรีบเอ่ยขอโทษขอโพย“อย่ามัวแต่ไปตบตีแม่ลำเจียกอยู่เลย อย่างน้อยมันก็คาบข่าวมาบอก เราต้องรู้ให้ได้ว่านังดอกรักท้องจริงหรือไม่ ถ้าท้องจริงก็ทำให้มันแท้งลูกซะ” สาลี่รีบเอ่ยเตือนหลานสาว เพราะแท้ที่จริงแล้วดอกปีบไม่ได้ท้องจริง แค่โกหกเรียกร้องความสนใจหลวงอัฐให้รักให้หลงตนมากกว่าเดิมเท่านั้นเอง“หลานไม่มีทางให้มันท้องได้ดอกค่ะ อุตส่าห์ขัดขวางไม่ให้คุณพี่ไปหามันแล้วเชียว แต่มันก็ยังไม่วายท้อง” ดอกปีบพูดด้วยความริษยายิ่งนักแท้ที่จริงแล้วดอกปีบไม่ได้ท้องกับหลวงอัฐ แต่หล่อนไปหาหมอทำเสน่ห์เพื่อให้ทำเสน่ห์ใส่หลวงอัฐ และมีอะไรกับหมอทำเสน่ห์ เพื่อให้ตัวเองตั้งท้อง แต่หล่อนก็ไม่ได้กังวลอะไร ในเมื่อหลวงอัฐทั้งรักทั้งหลงหล่อนมาก นอนอยู่ด้วยกันทุกวัน เขาจึงมิสงสัยดอกว่าหล่อนไม่ได้ท้องกับเขา หากหล่อนจะมีลูกจริง ๆ ในสักวัน“แกไปจับตาดูมันเอาไว้นังล