Todos los capítulos de เมียสำรองจ้างรัก: Capítulo 21 - Capítulo 30

“นอกจากจะปากเก่งแล้วยังประชดเก่งอีกด้วย ไหนลองเรียกค่าตัวของเธอมาซิว่าต้องการเท่าไหร่กับลีลาห่วยแตกขั้นเทพของเธอ” เขาแดกดัน พลางไล้แก้มสาวเบา ๆ แต่เธอปัดมือเขาออก เริงฤทธิ์หัวเราะชอบใจที่เห็นใบหน้าและท่าทีแสนพยศของเธอ“แสนนึงค่ะไม่รวมเงินเดือนค่าเลี้ยงลูก”“ฉันให้สองแสนเลย รวมเงินเดือนค่าเลี้ยงลูก” เขาบอกอย่างใจป้ำ ทำให้เธอรู้ว่าเงินแค่นี้เขาสามารถเอามาฟาดหัวเธอได้สบาย ๆ“แต่ฉันมีข้อแม้” เธอไม่คิดว่าเขาจะเพิ่มเงินให้เธออีกเท่าตัวเพียงเพราะเป็นคนดีอะไร แต่เธอรู้ว่าเขาต้องได้ผลตอบแทนอย่างคุ้มค่าถึงจะยอมทุ่มเงินให้เธอถึงเพียงนี้“ปกติฉันใช้ผู้หญิงคนอื่นวันเดียวก็ทิ้ง ค่าตัวบางคนมากกว่าเธอเสียด้วยซ้ำ แต่ถือว่าเธอเป็นของใกล้มือ สองแสนสำหรับการที่เธอจะต้องนอนกับฉันเท่าที่ฉันต้องการ ไม่เกี่ยงจำนวนครั้งและไม่จำกัดเวลา” เขาไล้แก้มของเธอเล่น มองเธออย่างเป็นต่อ“เธอจะไม่ตกลงก็ได้นะ แต่ถ้าไม่ตกลงก็ไสหัวออกไปจากบ้านของฉันซะ ฉันจะหาพี่เลี้ยงคนใหม่ให้ลูกของเราเอง แต่ถ้าลูกจะดื้อจะซนไปบ้าง โดนตีก็คงไม่เป็นไร เขาว่ารักวัวให้ผูกรักลูกให้ตีไม่ใช่เหรอ” ประโยคของเขาเสียดแทงจิตใจของเธอยิ่งนัก มีนามองพ่อของ

รังรองคิดว่า แม้เธอกับพี่ชายจะไม่ค่อยลงรอยเถียงกันทะเลาะกันแทบจะทุกเรื่อง แต่เธอกลับรู้เรื่องส่วนตัวของพี่ชายทุกเรื่อง และร่วมอยู่ในทุกเหตุการณ์ของพี่ชาย แม้แต่เรื่องน้ำฟ้าที่พี่ชายเองก็ไม่ได้อยากหมั้นหรือแต่งงานกับอีกฝ่าย นอกจากความเหมาะสมแล้วเพราะหนี้บุญคุณที่รัฐมนตรีสุชาติทวงเอากับมารดา ที่เคยช่วยเหลือกันในเรื่องธุรกิจเมื่อหลายปีก่อนน้ำฟ้าไม่ใช่ผู้หญิงที่จะเป็นแม่ของลูกใครเลย ภายนอกเธอดูสวยและรวย ผู้ชายต่างหมายปอง แต่เบื้องหลังเน่าเฟอะเกินทน ในขณะที่หมั้นหมายกับพี่ชายของเธอ หล่อนก็ยังทำตัวเหมือนเดิม มีผู้ชายคนอื่นมาบำเรอกามไม่เว้นแต่ละวัน จนรัฐมนตรีสุชาติเองก็เอือมระอากับพฤติกรรมของลูกสาวเพียงคนเดียว อยากจะให้ลูกสาวแต่งงานแต่งการกับคนดี ๆ เพียงพร้อม ออกไปจากบ้านเสียเร็ว ๆ จะได้เลิกทำตัวแย่ ๆ แบบนั้นเสียทีแต่จะพูดไปแล้ว รังรองก็คิดว่าพี่ชายของตัวเองก็ไม่ต่างจากน้ำฟ้า แม้จะหมั้นหมายกันแล้ว ก็ยังมีผู้หญิงคนอื่นไปทั่วเหมือนกัน ถ้าเป็นเธอละก็ ไม่เอาเด็ดขาด ถ้าไม่ได้ผัวเดียวเมียเดียวรักกันละก็ เธอไม่ขอแต่งงานอีกเลยตลอดชีวิตรังรองมองพี่ชายนั่งเล่มเกมกับหลานชายแล้วยิ้มกว้างออกมา ข้างกา

มีนาช่วยผสมน้ำให้เขาอาบ จนถึงขั้นช่วยกลัดกระดุมเสื้อให้เขาทุกเม็ดเมื่อต้องช่วยเขาแต่งตัว ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดจนเธอยังนึกแปลกใจ เขากำลังจะแต่งงาน น่าจะมีความสุขไม่ใช่เหรอมีนามองเจ้าสาวของงานแล้วนึกชื่นชมในความสวยของเจ้าหล่อนไม่น้อย นี่สินะคนรวยกับคนรวยแต่งงานกัน มันจึงดูเหมาะสมกันยิ่งกว่ากิ่งทองใบหยกแต่มันน่าแปลกมาก มีนาคิดคนเดียวในใจ เหตุใดเริงฤทธิ์กับเจ้าสาวถึงดูไม่ค่อยรักกันหวานชื่นเหมือนคู่แต่งงานคู่อื่น ทั้งสองทักทายแขกเหรื่อเพราะหน้าที่ แล้วต่างฝ่ายก็เฉยชาต่อกันเหมือนไร้เยื่อใย“เธอควรพาลูกไปนอนได้แล้ว ไม่ใช่มาเดินอ่อยผู้ชายไปทั่วงานแบบนี้” น้ำเสียงดุดันกระซิบอยู่ตรงริมหู พอให้ได้ยินกันสองคน มีนาตกใจเล็กน้อย แต่พอหันไปก็เจอกับเจ้าบ่าวที่กำลังใบหน้าบึ้งตึงอยู่ข้าง ๆ เธอเขากำลังทำท่าหึงหวงเธอ ไม่สิ! จริงๆ เขาต้องมีท่าทีหึงหวงเจ้าสาวของเขาเสียมากกว่า“ใครหาชุดทุเรศ ๆ นี่ให้เธอใส่ไม่ทราบ” เขายังกดเสียงต่ำให้พอได้ยินกันสองคน แต่มันเต็มไปด้วยความโกรธเคือง โทสะของเขาแล่นขึ้นมาเป็นริ้ว ๆมือข้างขวาของมีนาจับมือลูกน้อยเอาไว้ เพื่อเดินไปหาของกินในงานมันเย็นเยียบเพราะเสียงดุดันของเร

“คุณพ่อครับ น้ามีนครับ ผมหิวแล้วครับ” เสียงของเด็กน้อยทำลายภวังค์ของผู้ใหญ่ทั้งสองมีนาเดินตามสองพ่อลูกลงไปรับประทานอาหาร เริงฤทธิ์แต่งตัวสบาย ๆ เป็นเสื้อโปโลและกางเกงขาสั้น เขาแต่งตัวเหมือนลูกชายไม่มีผิดเพี้ยน ในขณะที่เธอสวมกางเกงขาสามสั้นกับเสื้อโปโล้เข้าชุดกัน เสื้อผ้าพวกนี้รังรองเป็นคนจัดเตรียมให้ มันจึงทำให้ดูเหมือนพ่อแม่ลูกแต่งตัวเหมือนกัน ครอบครัวสุขสันต์ พากันมากินอาหารเช้าที่แสนอร่อยด้วยกันอาหารเช้าน่ารับประทานถูกวางลงตรงหน้าจากเชฟชื่อดังของโรงแรมหรูแห่งนี้เธอไม่เห็นน้ำฟ้าและไม่เห็นรังรองด้วย ดูเหมือนว่าเริงฤทธิ์เองก็จะพยายามติดต่อน้องสาวอยู่ จนในที่สุดก็โทร. ติด“แกอยู่ไหน หายหัวไปตั้งแต่เมื่อคืน”“เริงกลับบ้านมาก่อนน่ะค่ะ” รังรองตอบพี่ชายออกไปอย่างไร้พิรุธ“หนีกลับไปก่อนนี่เอง งั้นเจอกันที่บ้านนะ”“ค่ะพี่ฤทธิ์”“เสียงเป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า” น้ำเสียงห่วงใยที่ส่งผ่านมาตามคู่สายทำให้รังรองเผลอยิ้ม แม้จะปากร้ายกับเธอเพียงใด แต่เริงฤทธิ์ก็คือพี่ชายที่ดีและรักเธอมากคนหนึ่ง“ไม่เป็นอะไรค่ะ พี่ฤทธิ์กินข้าวเช้าเถอะ”“เสื้อผ้าที่แกเตรียมเอาไว้ให้ ทำไมมัน...”“พี่ฤทธิ์น่าจะชอบนะค

เริงฤทธิ์ถึงกับครางออกมา เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นนี้ไปได้ในขณะที่สองพี่น้องคุยกัน มีนาก็แอบได้ยินโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอเพิ่งรู้ว่าทุกอย่างเป็นแผนการของคุณหญิงดาวเรืองกับมารดาของเธอ เธอคิดว่าเริงฤทธิ์มีส่วนรู้เห็นด้วยเสียอีก แต่กลับไม่ใช่ เขาไม่รับรู้เรื่องอะไรเลยมีนากดโทรศัพท์ไปหาแก้วตา พยาบาลสาวใจดีที่ช่วยเหลือเธอเอาไว้ตลอดระยะเวลาห้าปี ทุกอย่างไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือน้ำใจของรังรอง หญิงสาวที่ดีกับเธอตั้งแต่เธอเข้ามาอยู่ในบ้านเธอจะตอบแทนบุญคุณของรังรองทุกอย่าง ไม่ว่าจะเรื่องอะไร เพราะรังรองทำให้เธอรอดตายมาได้“สวัสดีค่ะพี่แก้ว มีนขอถามอะไรพี่สักหน่อยจะได้ไหมคะ” มีนาเอ่ยขึ้นหลังจากแก้วตารับโทรศัพท์ และอีกฝ่ายรับสาย“มีอะไรจ๊ะ” นิตยาเอ่ยถามมาตามสาย มีนาถึงเอ่ยถามถึงเรื่องราวทุกอย่างที่ได้ยินได้ฟังมา เธออยากรู้ว่ามันจริงเท็จแค่ไหน“ก็อย่างที่พี่เล่าให้ฟังนั่นแหละจ้ะ เริงน่ะเป็นน้องสาวที่น่ารัก เขาขอให้พี่ช่วย พี่ก็เลยช่วย ค่าใช้จ่ายต่าง ๆ และทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่ช่วยเหลือมีนไป เริงเขาเป็นคนจ่ายให้ทั้งหมด และที่มีนได้เข้าไปเป็นพี่เลี้ยงของเริงกริช ก็เพราะเขานั่นแห