All Chapters of เมียสำรองจ้างรัก: Chapter 1 - Chapter 10

“ตื่น ตื่น นังมีน” จิตราปลุกลูกสาวที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงด้วยน้ำเสียงร้อนรน“แม่มีอะไรจ๊ะ ฉันง่วง”“แกรีบไปดูแลคุณฤทธิ์เร็ว คุณฤทธิ์กลับมาแล้ว เมากลับมาด้วยนะ” จิตราหมายถึงเริงฤทธิ์ ลูกชายเจ้าของบ้านเธอมาทำงานเป็นคนใช้ที่นี่นานหลายปี เพราะหนีจากความลำบาก จากบ้านนอกมาอยู่เมืองกรุง ทิ้งลูกเอาไว้กับมารดา แต่ตอนนี้มารดาเสียชีวิตแล้ว จึงรับลูกสาวมาอยู่ด้วยกัน ที่เธอได้งานทำที่นี่เพราะเผอิญไปช่วยคุณหญิงดาวเรืองจากโจรวิ่งราวกระเป๋าเอาไว้ จึงเป็นบุญคุณต่อกัน พอท่านรู้ว่าเธอไม่มีที่ไป คุณหญิงดาวเรืองเลยรับมาทำงานที่บ้าน ตอนแรกเธอก็ไม่ได้อยากจะช่วยหรอก แต่เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายรวย อาจจะหาที่เกาะได้ เลยทำตัวเป็นพลเมืองดีเสียเลย ก็ถือว่าคุ้มค่ากับการลงทุน ยอมเจ็บตัวนิด ๆ หน่อย ๆ เพราะไอ้โจรวิ่งราวก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน พอฟัดพอเหวี่ยงกันได้พูดถึงบุตรสาว ความจริงหล่อนก็ไม่ได้อยากรับมาอยู่ด้วยกันหรอกเพราะคิดว่าเป็นภาระ แต่พอเห็นหน้าค่าตาบุตรสาวที่ไม่ได้เจอกันนานถึงสิบแปดปี อีกฝ่ายโตขึ้นแล้วทั้งสาวทั้งสวย คนที่คิดหาผลประโยชน์ก็ทำเป็นรักใคร่ไยดี อยากจะรับมาอยู่ด้วยกันในทันทีผู้หญิงสวยมักมีคุณประโยชน

การต่อรองกับเริงฤทธิ์แลกกับเงินทำให้นางได้เงินมาง่าย ๆ เพราะเริงฤทธิ์ร่ำรวยมีเงินมากมายนั่นเอง“มีนาเขายอมเหรอ” เมื่อคนเป็นแม่มาต่อรอง เขาก็หยั่งเชิงถาม เพราะเขาเองก็ไม่ได้ปฏิเสธอยู่แล้ว ได้กับได้วิน ๆ กันทั้งคู่ เขาก็ไม่ได้เอาเปรียบ ถ้าอยากจะขายเขาก็พร้อมซื้อ พร้อมจ่ายเงินให้“มีนาเป็นคนให้ดิฉันมาต่อรองกับคุณฤทธิ์เองค่ะ คุณฤทธิ์ล่ะคะตกลงหรือเปล่า” จิตราพูดแล้วยิ้มร้ายอย่างมีแผนการ“ทำไมเขาไม่มาต่อรองเองล่ะ” จะว่าไปเขาก็ยังติดใจในตัวของมีนาอยู่ไม่น้อย ถึงเมาแต่ค่ำคืนนั้นก็จำได้ราง ๆ ว่ามันทำให้เขาอิ่มเอมแค่ไหน ตอนที่เธอออกไปจากห้องแล้ว ผ้าปูที่นอนที่เปื้อนเลือดพรหมจรรย์ก็ทำให้เขาได้รับรู้ว่าเขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ เพียงแค่คิดเริงฤทธิ์ก็ต้องแตะลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองด้วยความรู้สึกกระหาย“เขาอายน่ะค่ะ”“ถ้าเขาอยากได้เงิน คืนนี้ก็ให้เขามาหาฉันได้เลย คุณแม่ไปงานเลี้ยงที่สมาคม คงกลับดึก” เริงฤทธิ์เอ่ยออกไป“มีนาน่ะรักแม่ ถ้าคุณฤทธิ์จะจ่ายเงินให้ดิฉันแทนก็ได้นะคะ มีนาเขาก็ไม่ขัดหรอกค่ะ เขาเป็นเด็กดี เต็มใจที่จะให้ดิฉันเก็บเงินเอาไว้ให้เขาน่ะค่ะ เขาบอกว่าอยากเก็บเงินเอาไว้เรียนต่อ” จิตราพูดเ

“ยี้เพื่อนพี่ฤทธิ์น่ะเหรอคะ เจ้าชู้จะตายไป ทำตัวเป็นไฮโซ หล่อ ดูดี สาวติดตรึม หลงตัวเองเหมือนพี่ไม่มีผิด เขาว่าคนประเภทเดียวกันมักคบกันได้นาน เริงเชื่อสนิทใจเลยจริงๆ ค่ะพี่ฤทธิ์” “ดี ขึ้นคานไปเลย”“พี่ฤทธิ์คะ เริงเพิ่งจะอายุยี่สิบนะคะ ยังเรียนอยู่แค่ปีสองเอง จะขึ้นคานแล้วเหรอคะ งั้นเริงคงต้องมีผัวตั้งแต่อายุสิบสองสิบสามแล้วล่ะคะ ถึงจะเรียกไม่ขึ้นคาน” เธอตอบโต้เขาอย่างทันกัน“เบื่อจะพูดกับแกแล้ว จะไปไหนก็ไป”“ก็จะไปนอนแล้วนี่แหละ เบื่อจะพูดกับพวกหลงตัวเองแบบพี่จริง ๆ แล้วคุณแม่ยังไม่กลับเหรอคะนี่”“ไปงานเลี้ยงยังไม่กลับ”“งั้นไปนะคะ” รังรองโบกมืออำลาพี่ชายก่อนจะหาวหวอด ๆรังรองรู้ดีว่าเธอไม่ใช่ลูกรัก ขนาดชื่อเล่นของเธอยังเป็นชื่อแรกของพี่ชาย เหตุผลคือมารดารักพี่ชายของเธอสุดหัวใจ แต่กับเธอท่านก็คงรักแต่น้อยกว่า ถามว่าน้อยใจไหมก็มีบ้าง แต่เธอก็ไม่ได้เอาเรื่องนี้มาเป็นปัญหาชีวิตหรือมาเป็นปมอะไร เพราะชีวิตคนเรามีอะไรให้ทำมากมาย มากว่าจะมาเรียกร้องความสนใจหรือหาเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกันในครอบครัวเธอดูออกว่ามีนานั้นซื่อ ๆ ใส ๆ ตามไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมคนอื่น โดยเฉพาะมารดาของตัวเอง และยิ่งตามไม่ท

“ยายเริง แม่ถามแกก็ตอบมาสิ”“เริงเอ่อ... คุณแม่ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ” รังรองอึกอัก ตัวปัญหาไม่อยู่ แล้วเธอจะช่วยเหลือมีนาได้อย่างไร หรือควรปล่อยไปตามเวรตามกรรม เพราะมีนาเองก็สมยอมพี่ชายของเธอ“ฉันถาม แกตอบ มันยากนักรึไง”“ค่ะ”“ค่ะคืออะไร”“คุณแม่ถามพี่ฤทธิ์เอาเองเถอะค่ะ มาโน่นแล้ว” รังรองโยนไปให้พี่ชายที่กำลังเดินเข้ามาหา“ตาฤทธิ์ แกทำนังมีนท้องอย่างนั้นเหรอ”“อะไรกันครับคุณแม่”“ก็มันป่องตรงกลาง แกเห็นท้องมันไหม อ้วนอะไรป่องตรงกลางแบบนี้” คุณหญิงดาวเรืองกระชากเสียงถาม มีนาส่ายหน้าไปมา น้ำตาร่วงพรูหน้าเสียทำอะไรไม่ถูก“คุณแม่เอาอะไรมาพูดครับ”“ไปเดี๋ยวนี้”“ไปไหนครับคุณแม่” เริงฤทธิ์เอ่ยถามอย่างงุนงง“ไปตรวจไงว่าท้องไหม ถ้านังมีนมันท้อง แกกับฉันเห็นดีกันแน่”“เข้ม นายเข้มเอารถออกไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้” คุณหญิงดาวเรืองตะโกนเรียกคนขับรถเสียงดังลั่นเริงฤทธิ์มองหน้าน้องสาวเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่รังรองส่ายหน้าไปมา ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ในขณะที่มีนาเองก็ลนลาน หน้าซีดเผือดราวไก่ต้ม“ขึ้นรถ! ขึ้นรถเดี๋ยวนี้” เสียงเข้มและเต็มไปด้วยอำนาจของคุณหญิงดาวเรือง ทำให้ไม่ใครกล้าขัดมีนาขาสั่นก้าวขึ้นรถตู้ไป

“ไม่มี แต่ถึงมีฉันก็ไม่ให้แก”“แม่จ๊ะ”“ก็ได้ ฉันจะพาแกไปที่บ้านของคุณหญิงเอง แกตามฉัน ขึ้นรถมาสิ”“จริงเหรอจ๊ะแม่”“จริงสิ แกต้องมากับฉันเท่านั้น เพราะแกมันนังบ้านนอก ไม่รู้เส้นทางในเมือง เดี๋ยวก็หลงโดนหลอกเอาหรอก”“จ้ะแม่ ขอบคุณแม่มากนะจ๊ะ” เธอยกมือไหว้มารดาปลก ๆ ดีใจที่ท่านใจอ่อน จะพาเธอไปเจอหน้าลูกเสียที“แม่พาฉันมาที่ไหนจ๊ะ ที่นี่ไม่ใช่บ้านของคุณหญิงดาวเรืองนี่จ๊ะ” เพราะนี่ไม่ใช่บ้านที่เคยอยู่ แต่เธอก็ไม่รู้หนทางว่าจะไปบ้านของคุณหญิงดาวเรืองทางไหน มารดาไปรับมาจากบ้านนอกก็อยู่แต่กับบ้าน ออกไปไหนมาไหนกับเริงฤทธิ์ก็นั่งรถไปกับเขา เขาเป็นคนพาไป เธอเองไม่ได้รู้จักหนทางในเมืองกรุงอันแสนวุ่นวายนี้เลย“ฉันจะพาแกมาอยู่ที่นี่ไง”“ฉันไม่ไป แม่จะพาฉันไปที่ไหนอีก” มีนาเริ่มจะวิ่งหนี แต่ถูกมารดากระชากผมเอาไว้ ก่อนจะผลักเข้าไปในบ้าน“เสี่ยคะ พามาแล้วค่ะ จัดการเอาเองแล้วกัน ฉันไปล่ะ” จิตรารับเงินซองใหญ่มาจากเสี่ยนพ ในขณะที่มีนาวิ่งมากอดขามารดาเอาไว้“แม่จ๋า แม่อย่าทิ้งหนูไป แม่อย่าไปนะ”“แกอยู่กับเสี่ยนพนี่แหละ เขาจะดูแลแกอย่างดี แกจะโวยวายทำไม”“แม่จะด่าจะตีหนูก็ได้ แต่อย่าให้หนูอยู่ที่นี่เลยนะ