All Chapters of ตัวละครลับตระกูลเคล: Chapter 11 - Chapter 20

วิ้งงงง ~ ก๊อก ก๊อก ก๊อก… “ปวดหัวฉิบอะไรวะเนี่ย” วาดิมสบถพลันยกมือขึ้นคลึงขมับทั้งสองข้าง เมื่ออยู่ดี ๆ คนที่กำลังจะสาวเท้าเข้าบ้านไปกับเพนนีกลับวาร์ปกลับมาที่ห้องนอนของตัวเองแทน ชายหนุ่มยืนเท้าเอวก้มหน้าก่อนจะเงยใบหน้ากลับขึ้นมาแล้วเดินตรงไปที่ประตูห้อง “ว่า” ตาคมจ้องหน้าคนของตัวเองที่พากันมายืนรายล้อมอยู่หน้าห้องของเขาเป็นสิบคน “ขอโทษที่รบกวนครับ แต่วันนี้มีนัดกับท่านประธานาธิบดี พอดีพวกผมเห็นว่าใกล้ถึงเวลาแล้วแต่คุณวาดิมยังไม่ออก…” “อืม อีกสิบนาทีเดี๋ยวลงไป เตรียมรถเลย” ชายผมบลอนด์ยกมือขึ้นแทนการห้ามเพราะเขาไม่ต้องการฟังใครร่ายยาวใส่ตอนนี้ คนยิ่งปวดหัวอยู่ “ครับ” วาดิมปิดประตูห้องลงอีกครั้ง เขาหลับตาลงแล้วพยายามทำตัวให้เป็นปกติ ร่างสูงสาวเท้าเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องแต่งตัวก่อนจะออกไปจากห้องเพื่อมุ่งหน้าไปตามนัดที่เขาได้สั่งคนของตัวเองให้นัดหมายฟรานซิสเอาไว้ ร่างแกร่งกำยำอยู่ในชุดสูทเป็นทางการ ชายหนุ่มเหวี่ยงขาขึ้นไขว้กันพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาไถดูข่าวสารรายวันไปพลาง ๆ ระหว่างทางท

11:00น. “อื้อ” คนตัวเล็กถีบผ้าห่มออกจากตัว เธอพลิกตัวหมุนไปอีกทางจนชุดนอนที่ใส่อยู่ถลกขึ้นมากองอยู่บนหน้าท้องแบนราบ “อันนี้ข้อมูลเกี่ยวกับอัญมณีที่ให้ไปหาครับ” “อืม วางไว้ สืบได้ไหมว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน” วาดิมถามคนของตัวเองพลางเหลือบตามองเพนนีที่ยังนอนงัวเงียไม่รู้ตัวว่ามีคนอื่นเข้ามาในห้อง “ไม่ทราบครับ เห็นว่าไม่เคยมีใครเห็นของจริงมาตั้งแต่รุ่นคุณพ่อของคุณราเชล” “ไม่น่าใช่ ยังไงราเชลก็ต้องรู้เรื่องอัญมณีล้ำค่าของตระกูลตัวเองแน่นอน ไม่งั้นพ่อคงไม่ป่าวประกาศปาว ๆ ว่าจะยกเพชรนั่นให้ลูกเขยหรอก” ร่างสูงค่อนข้างมั่นใจ เขายกแขนขึ้นกอดอกอย่างคนกำลังขบคิดอะไรอยู่ในหัว “ไปเตรียมรถ ตอนบ่ายฉันจะออกไปข้างนอก” “ครับ” ผู้ชายใส่สูทรับคำแล้วก้มหัวให้นายของตนก่อนจะเดินออกไปจากห้อง วาดิมมองประตูห้องปิดสนิทลงอีกครั้งเขาถึงได้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วสาวเท้าเดินเข้าไปหาผู้หญิงที่ยังแกล้งหลับไม่เลิก “นอนหรือตาย ลุกขึ้นมา” ตาคมหลุบลงมองเพนนี ไม่นานนักหญิงสาวก็ปรือตาขึ้นมาแล้วยกหลังมือขึ้นปิดปากห

“ยังเสียวอยู่เหรอ” วาดิมถามพลันใช้มือปาดเหงื่อตามกรอบหน้าเพนนี เธอพยักหน้าให้เขาแทนคำตอบ ร่างบางรู้ดีว่าร่างกายยังไม่เป็นปกติ และตอนนี้สีหน้าและแววตาของเธอคงยั่วยวนเขาไม่น้อย “ทำต่อสิ ถ้าเธอยังอยาก” เขาพูดอย่างคนที่มีประสบการณ์มากกว่า ตาคมจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาของสาวสวยตรงหน้าแล้วจับบั้นท้ายเพนนีควงวนอีกครั้ง “อาาา…” เสียงหวานเปล่งออกมาเบา ๆ เมื่อลำกายของเขากลับมาพองขยายอยู่ข้างใน เธอปล่อยให้วาดิมคุมจังหวะโดยมีเธอควบมันไปด้วยในท่วงทำนองเดียวกัน เพนนีห่อปากเม้มแล้วส่งมือไปคลึงเต้านิ่มทั้งสองข้างอย่างเร้าอารมณ์ ภายในตัวเธอปั่นป่วนไปหมด ความรู้สึกหลาย ๆ อย่างกำลังตีกันยุ่งจนสติยั้งคิดอันน้อยนิดแทบมลายหายไป “ซี้ดดดด” วาดิมจ้องมองใบหน้าสวยไม่วางตา เขารู้ว่าเพนนีกำลังลุ่มหลงในตัณหามากขนาดไหน ตาคมไล่มองทั่วทั้งกรอบหน้าก่อนจะเลื่อนสายตาลงมามองมือเล็กที่กำลังขยำขยี้หน้าอกตัวเอง เนื้อนุ่มหยุ่นปลิ้นออกมาตามซอกนิ้วเรียวเขาจ้องอยู่แบบนั้นครู่หนึ่งอย่างเพลินตา สุดท้ายชายหนุ่มก็ปัดมือเพนนีออกแล้วแทนที่ด้วยมือตัวเ

04:00น. กริ๊งงง!!! นาฬิกาปลุกที่สาวเจ้าของบ้านไม้วินเทจตั้งเอาไว้เมื่อคืนก่อนกำลังส่งเสียงดังแสบแก้วหู เพนนีสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นมานั่งงัวเงียแล้วรีบควานมือไปกดปิดมันด้วยความรำคาญใจ ดวงตากลมโตยังปิดแน่นสนิทแม้จะลุกขึ้นมานั่งแล้วก็ตาม ผมยาวถึงกลางหลังพันกันจนฟูฟ่องให้เห็นในเงามืด เพนนีจำใจต้องเรียกสติตัวเองเข้าร่าง เธอเพิ่งนอนไปได้ไม่ถึงห้าชั่วโมงด้วยซ้ำ แต่ก็ต้องลุกขึ้นมาเตรียมตัวไปทำงานที่ไม่ใช่หน้าที่ของตัวเองเสียทีเดียว ร่างเล็กลุกเดินเข้าห้องน้ำไป หญิงสาวไม่คิดอาบน้ำยามเช้าที่อากาศค่อนข้างเย็นแบบนี้แน่นอน เธอทำเพียงล้างหน้าแปรงฟันแล้วใส่เสื้อผ้าตัวโคร่งเตรียมออกจากบ้าน เพนนีได้รับสายจากเคนผู้จัดการควบตำแหน่งเพื่อนร่วมงานที่ค่อนข้างสนิทกัน เคนโทรมาหาเธอเมื่อคืนช่วงห้าทุ่มกว่าว่าน้องพนักงานที่เพิ่งเข้าใหม่ลาออกไปแล้วโดยไม่บอกล่วงหน้า ทำให้กะช่วงเช้าคนทำงานไม่พอ เลยอยากรบกวนเธอที่เข้างานบ่ายวันนี้ให้เข้ามาทำแทน ซึ่งเธอก็ตอบรับที่จะช่วยเหลือ แม้จะเห็นภาพล่วงหน้าว่าตัวเองจะเหนื่อยและยุ่งวุ่นวายน่าดูที่ต้องทำงานลากยาวเกินสิบห้าชั่วโมงภาย

ร่างสูงเกินร้อยแปดสิบห้ายืนเผชิญหน้าเข้าหากัน วาดิมสอดมือล้วงเข้าไปในกระเป๋าเมื่อเห็นว่าเอเธนส์ยังไม่หยุดชำเลืองตามองไปด้านหลัง “มึงจะชะโงกหน้าอีกนานไหม หรืออยากลงไปว่ายน้ำสักหน่อย กูจะได้ถีบส่ง” วาดิมชี้มือไปด้านหลังที่เป็นสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ เขาเลิกคิ้วขึ้นรอฟังคำตอบจากผู้ชายตรงหน้า “ดูอ่อนไหวนะ” “มีอะไรก็พูดมา ถ้าไม่พูดมึงก็กลับไป” ร่างสูงผมสีบลอนด์สวนกลับแขกไม่ได้รับเชิญทันทีที่มันยังเอาแต่อ้าปากพูดแต่เรื่องไร้สาระไม่หยุด “เฮอะ!” เอเธนส์พ่นลมออกมาจากปากแล้วก้าวเข้าไปใกล้วาดิมกว่าเดิม สองสายตาดุดันสบเข้าด้วยกันก่อนที่เอเธนส์จะเป็นฝ่ายพูดในสิ่งที่ทำให้เขาเข้ามาหาไอ้หัวทองถึงที่ของมัน “…อย่ายุ่งกับราเชล แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ประโยคขอร้อง แต่อย่าคิดจะยุ่งกับราเชล” น้ำเสียงและสีหน้าของเอเธนส์จริงจังขึ้นมาทันทีเมื่อเขาพูดถึงทายาทสาวตระกูลแฮมิลตัน ส่วนคนที่ยังยืนนิ่งอย่างวาดิมก็แลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากด้วยท่าทางยียวน คิ้วของเขาเลิกสูงพลันมุมปากก็คลี่ยิ้มออกมา “ไม่ใช่ประโยคขอร้อง แต่เป็นประโยคสารภาพรักกับ