All Chapters of ตัวละครลับตระกูลเคล: Chapter 31 - Chapter 40

พลั่ก! “…อื้ออ ตรงนี้เนี่ยนะ!?” เธอถูกวาดิมลากเข้ามาในซอกแคบ ๆ ข้างสระว่ายน้ำ มือหนาจับไหล่เพนนีไปชิดกับกำแพงแล้วโน้มหน้าลงมาคลอเคลียตรงซอกคอ ปึก ปึก… เพนนียกกำปั้นทุบลงบนตัวของวาดิม เธอพยายามดันตัวเขาออก ไม่ใช่เพราะจะปฏิเสธสัมผัสจากเขาแต่เธอกลัวว่าจะมีคนมาเห็นเข้าต่างหาก “อืม จะผลักทำไม ไม่มีคนเห็นหรอกน่า ฉันไล่กลับไปหมดแล้ว” คนตัวสูงยอมผละใบหน้าออกมาจากซอกคอ เขามองสบตาแล้วพูดบอกกับสาวสวยตรงหน้าพร้อมรวบข้อมือของเพนนีเอาไว้ด้วย “นายจะทำตรงนี้อะนะ!?” เพนนีถามย้ำ เธอจ้องเข้าไปในนัยน์ตาดุดันเป็นเอกลักษณ์ ข้อมือทั้งสองข้างที่วาดิมรวบไว้เขาคลายมันออกช้า ๆ ก่อนจะลากมือของเธอไปลูบที่เป้ากางเกงของเขาแทน มือบางสัมผัสได้ถึงความรุ่มร้อนที่กำลังระอุอยู่ภายใน เธอไม่จำเป็นต้องก้มไปมองมันก็พอจะเข้าใจได้ว่าวาดิมคงจะทนไม่ไหวแล้ว “…เธอเลือกมาอยู่ข้างตัวร้ายอย่างฉันเอง ฉากนี้คงไม่อยู่ในหนังสือหรอกมั้ง” วาดิมคลี่ยิ้มร้ายกาจออกมา เขาก้าวเข้ามาประชิดจนร่างกายของคนทั้งคู่เบียดกัน ความร้อนแผ่ออกมาจากกายหนาพร้อมสา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก “เข้ามา” ชายเจ้าของห้องเอ่ยอนุญาตแล้วดึงแว่นตากรองแสงออกจากใบหน้า เขากดปิดงานที่กำลังทำแล้วเงยหน้าขึ้นมองคนของตัวเองที่เดินเข้ามาในห้องพร้อมแผ่นอะไรบางอย่างในมือ “คุณเอเธนส์กับคุณราเชลน่าจะกำลังไปได้สวยเลยครับ อันนี้เป็นภาพที่เราถ่ายมาได้” ชายใส่สูทวางภาพถ่ายสี่ห้าใบลงตรงหน้าวาดิมแล้วถอยกลับไปยืนที่เดิม “…คบกันแล้วสินะ หึ” มือหนาหยิบภาพถ่ายขึ้นมาดูทีละใบ เขาไล่ตามองสองหนุ่มสาวที่ดูจะรักกันหวานชื่นโดยไม่รู้ว่าตัวเองถูกแอบถ่ายในสวนดอกไม้ของราเชล วาดิมทิ้งภาพถ่ายทั้งหมดลงบนโต๊ะ เขายกแขนขึ้นเท้าศอกแล้วมองนิ่งไปที่ประตูห้อง “ครอบครัวราเชลรู้รึยัง” เขาปรายตามองผู้ช่วยส่วนตัวแล้วเอ่ยถามออกไป “รู้ครับ เมื่อวานคุณเอเธนส์เพิ่งเข้าไปทานอาหารที่บ้านคุณราเชลด้วย” “…อืม” ใบหน้าหล่อรับกับจมูกโด่งเป็นสันไม่ได้แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมา แววตาของเขาว่างเปล่าแต่ในหัวของวาดิมกำลังครุ่นคิดหาวิธีจัดการกับสถานการณ์ปัจจุบันที่ตนเองกำลังตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบในเกม ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ไอ้เอเธนส์ค

“อยากได้อะไรอีกไหม? อิ่มรึเปล่า? ขนมหวานล่ะเอาเลยไหม…ฉันจะได้บอกให้คนเอาขึ้นมาเสิร์ฟ” เพนนีหันมองผู้ชายที่นั่งกินอาหารมื้อค่ำด้วยกัน เธอหรี่ตาลงแล้วจ้องหน้าเขา เพราะตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้วาดิมดูแลเธออย่างดีชนิดที่ว่าแทบไม่ต้องทำอะไรเอง…มันดูแปลก ๆ ยังไงชอบกล “นายดีกับฉันจนผิดปกตินะวาดิม ต้องการอะไรกันแน่” คนตัวเล็กถาม และแน่นอนว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกของวันนี้ที่เธอถามเขาไปแบบนั้น “กินให้อิ่มก่อนสิ เรื่องที่ฉันจะให้เธอทำมันไม่ยากหรอก กินเข้าไปให้อิ่มท้องจะได้มีแรงย่อง” “…มีแรงย่อง!?” คิ้วเรียวขมวดเป็นปม เธอทวนประโยคที่เขาเพิ่งพูดก่อนที่วาดิมจะพยักหน้ารับแล้วตักอาหารในจานเข้าปากไป “นายหมา…” ก๊อก ก๊อก ก๊อก “เข้ามา” ร่างสูงปรายตามองเพนนีที่กำลังจะอ้าปากถามอะไรสักอย่างแต่ต้องหุบปากของตัวเองไปก่อนเมื่อมีเสียงดังมาจากประตูห้อง ทันทีที่วาดิมเอ่ยอนุญาตให้คนข้างนอกเข้ามาชายใส่สูทที่เห็นหน้ากันเป็นประจำก็เปิดประตูเดินเข้ามาในห้องพร้อมกระดาษพับในมือ เขาเดินตรงเข้ามาหาผู้เป็นนายแล้วคลี่กระดาษแผ่นนั้

พิงค์ไดมอนด์ หรือเพชรเม็ดงามสีชมพูถูกตั้งไว้กลางห้องสี่เหลี่ยม มันได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ไม่มีแม้แต่ลมจะพัดผ่านไปโดนได้ ประกายสีชมพูส่องระยิบระยับออกมาเมื่อแสงสว่างจากภายนอกลอดเข้ามากระทบตัวเพชรผ่านหน้าต่างบานใหญ่ภายในห้องนอนของเอ็ดมันด์ ห้องสี่เหลี่ยมที่ว่าเป็นห้องพักของชายชราผู้มีอำนาจสูงสุดในตระกูลเคล เคียงข้างเพชรเม็ดงามในกล่องสีใสใบนั้น มีรูปของเจ้าของห้องวางเคียงข้างกัน… เอ็ดมันด์ เคล ผู้ที่ไม่มีครอบครัวของตัวเองอย่างแท้จริง ได้สิ้นใจลงเมื่อสามวันก่อนหลังจากที่ชายชราได้ครอบครองพิงค์ไดมอนด์แค่เพียงหนึ่งวันเท่านั้น บรรยากาศภายในห้องที่เคยตึงเครียดดูเบาบางลงเมื่อเจ้าของห้องได้จากไป แต่ยังคงทิ้งไว้ซึ่งกลิ่นอายของความดุดันไม่เปลี่ยนแปลง ไม่นานนักเสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังขึ้นมาตามขั้นบันไดก่อนที่ประตูห้องนอนจะถูกเปิดออกพร้อมเจย์ก้าวเข้ามาในห้องเป็นคนแรก “เชิญครับ” ชายใส่แว่นคนสนิทของเอ็ดมันด์ผายมือเชิญให้บุตรบุญธรรมทั้งสองคนเข้ามาในห้อง เขาจับประตูค้างไว้เพื่อรอให้ร่างสูงทั้งสองคนก้าวเข้าไปด้านใน เจย์มองวาดิมกับเอเธนส์เข้าไปยืนหน้ากรอบรูปแล

ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาที่ชายหนุ่มได้ยินผ่านหู ได้อ่านผ่านตาจากสื่อสังคม และคนรอบตัวถึงความโดดเดี่ยวในชีวิตที่ตัวร้ายอย่างเขาต้องเจอ แต่กลับไม่มีใครรู้เลยว่าเสียงนินทาเหล่านั้นไม่เคยมีผลกระทบกับวาดิม เพราะหูของเขาเปิดรับแต่เสียงครางหวานชวนฟังเพียงเท่านั้น “ซี้ดดด อะ อ่าา…อืม ฉันคิดถึงร่างกายนายจะแย่” เพนนีเผยอปากพร่ำบอกกับคนที่กำลังสอดลำกายเข้ามาในตัวเธอ ร่างเล็กเปลือยเปล่าอยู่บนที่นอนขนาดใหญ่แสนคุ้นเคย เธอเปิดปากรับปากร้อนที่โน้มลงมาจูบ แล้วไม่รอช้ารีบจูบตอบกลับไปด้วยความคิดถึง วาดิมดันแก่นกายเข้าไปช้า ๆ เขาสัมผัสได้ถึงความคับแน่นภายในกายสาวทั้ง ๆ ที่เธอก็เพิ่งโดนเขาจับกินไปเมื่อวาน แต่มันกลับบีบรัดตัวตนของเขาแน่นเสียจนกายแกร่งอยากจะปลดปล่อยออกมาตั้งแต่ตอนนี้ “คิดถึงแค่ร่างกายฉัน แค่นั้นเลยเหรอ อ่าา” เสียงทุ้มกระเส่าไม่ต่าง เขากดกายเข้าไปสุดลำโคนแล้วหลุบตาลงมองใบหน้าสวยที่กำลังเคลิบเคลิ้ม เพนนีปรือตาขึ้นแววตาของเธอเป็นประกายเย้ายวนก่อนที่หญิงสาวจะส่งยิ้มบาง ๆ กลับมาให้ “หึ คิดถึงทั้งนาย อ๊ะ! คะ คิดถึงไอ้นั่นด้วย” ปากเล็ก