Lahat ng Kabanata ng ตัวละครลับตระกูลเคล: Kabanata 1 - Kabanata 8

“พี่คนนั้นเขาดูแปลก ๆ นะคะ เวลาทำงานก็ดูคุยเก่งบริการลูกค้าดี แต่พอหมดหน้าที่กลับเงียบซะเหมือนไม่มีปาก” “อ๋อ ยัยเพนนีน่ะเหรอ แปลกเป็นเรื่องปกตินั่นแหละ ไม่ต้องไปยุ่งหรอก พวกนอกคอกน่ะ คุยแต่กับเพื่อนตัวเอง” เสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นด้านหลังอย่างประเจิดประเจ้อ ระหว่างที่เพนนีเพิ่งเดินออกมาจากร้านอาหารห้าดาวในโรงแรมหรู เธอทำงานที่นี่มาได้เกินสามปีแล้ว หญิงสาวไม่ได้หันกลับไปมอง และไม่คิดสนใจคนรอบตัวที่เธอเดินผ่านมา เธอมีหน้าที่ทำงานเพื่อหาเงิน และให้บริการลูกค้าคนรวยที่เข้ามาใช้บริการ และเมื่อไหร่ที่ถึงเวลาเลิกงานก็นับว่าหมดหน้าที่พร้อมตรงกลับบ้านทันที เพนนีเดินไปตามทางเดินของพนักงานเพื่อมุ่งหน้าไปยังล็อกเกอร์ของเธอ หญิงสาวถอดยูนิฟอร์มของโรงแรมออกแล้วเปลี่ยนมาใส่เสื้อตัวโคร่งกับกางเกงยีนส์ทรงหลวม มุ่งตรงกลับบ้าน สองขาก้าวพ้นออกมาจากอาณาเขตของโรงแรมหรูที่ตั้งตระหง่านติดถนนสายหลัก เธอเดินออกมาด้านหลังแล้วเลี้ยวเข้าซอยมืด ๆ พร้อมลมที่พัดเข้ามาปะทะใบหน้าสวยจนผมสีน้ำตาลธรรมชาติลอยละลิ่วพันกัน มือเล็กยกขึ้นมารวบผมไว้ข้างหนึ่งอย่างลวก ๆ เธอเดิน

วิ้ววว ~ เสียงของลมพัดผ่านใบหูบางดังวี้ดวิ้วจนร่างแบบบางที่นอนซุกอยู่ใต้ผ้าห่มค่อย ๆ ปรือตาตื่นขึ้นมากลางดึก เพนนีลืมตาขึ้นในความมืด เธอหรี่ตาลงอีกครั้งเมื่อดวงตายังพร่ามัวจับสังเกตอะไรไม่ได้ แปะ แปะ… มือเล็กควานหาผ้าห่มที่เคยปกคลุมตัวเอาไว้ แต่มือกลับสัมผัสเจอแต่ชุดนอนของตัวเองเพียงเท่านั้น ผ้าห่มฉันไปไหน? หนาวก็หนาว แล้วทำไมที่นอนแข็งขนาดนี้ คนตัวเล็กนึกคิดอยู่ในใจเมื่อร่างกายสัมผัสได้ถึงความแข็งกระด้างอย่างที่ไม่เคยเป็น เธอพลิกตัวหันกลับไปอีกทางหนึ่งแต่กลับรู้สึกปวดเนื้อปวดตัวยิ่งกว่าเดิม “ทำไมมันแข็งแบบนี้เนี่ย…” เพนนียันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยอารมณ์หงุดหงิด แต่ปากเล็กก็ต้องชะงักค้างการบ่นของตัวเองไปเมื่อเธอตื่นเต็มตาแล้วเห็นว่าตัวเองนั่งกองอยู่กับพื้นหิน แปลว่าก่อนหน้านั้นเธอพลิกตัวนอนเถือกไถไปมากับพื้นแข็ง ๆ นี่สินะ…เจ็บหลังชะมัด ดวงตากลมโตไล่มองสถานที่โดยรอบด้วยความงุนงง ใบหน้าสวยหันไปมองจนครบสามร้อยหกสิบองศา เธอถึงมั่นใจได้ว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธออย่างแน่นอน ฝันสินะ เมื่อคิดได้ดังนั้นแขนเรียวก็

เพนนีเดินอยู่ท่ามกลางความมืดระหว่างทางที่เธอกำลังเดินกลับบ้านของตัวเอง แม้จะยังรู้สึกหงุดหงิดใจไม่น้อยกับหลาย ๆ เรื่องในวันนี้ที่ไม่ค่อยจะเป็นใจเท่าไหร่นัก แต่หญิงสาวก็ยังตีหน้าเรียบเฉยได้ราวกับปัจจัยภายนอกไม่สามารถทำให้ผู้หญิงอย่างเธอสั่นคลอนได้เลย ขาเรียวภายใต้กางเกงตัวใหญ่เดินไปอย่างช้า ๆ ท่ามกลางแสงไฟบนถนนที่กำลังกระพริบจะดับแหล่ไม่ดับแหล่ ใบหน้าสวยเงยมองเสาไฟขนาดกลางที่สลับกันกระพริบไปตลอดทางเดินแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าเอือมระอากับความไม่พัฒนาแม้จะอยู่ในเมืองกรุง เธอใช้เวลาเดินพอสมควรเพราะไม่ได้เร่งรีบอะไร กระทั่งพาตัวเองมาหยุดยืนอยู่หน้าบ้านไม้คุ้นตาในที่สุด วี้ดด วิ้ววว ~ เพนนีหยิบเอากุญแจบ้านออกมาแล้วไขรั้วเหล็กเปิดเข้าไป เธอไม่คิดสนใจบรรยากาศวังเวงรอบตัวอย่างคนปกติที่คงจะเสียวสันหลังไม่น้อยกับความเงียบสงัดชวนขนหัวลุกแบบนี้ ปึงง! เหมียววว ~ ไม่ทันที่เพนนีจะได้เดินเข้าบ้าน ก็มีแมวหง่าวสีดำกระโจนลงมาจากกำแพงแล้วดักหน้าเธอไว้เสียก่อน มันมองมาที่เธอแล้วก้าวเข้ามาหาช้า ๆ อย่างไม่เกรงกลัว “เฮอะ” เพนนีพ่นลมออกจากปากแ

นักเขียนคนที่ฉันติดตามไม่มีทางเขียนนิยายอีโรติกแน่ ๆ แล้วทำไมถึงมีพล็อตแบบนี้ได้… เพนนีมองสบสายตากับวาดิม เธอปล่อยให้ใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้ โดยที่ฝ่ามือร้อนก็กำลังบีบเคล้นรอบเอวของเธอไปด้วยในขณะนี้ ผู้ชายหล่อตรงหน้าไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก เขากำลังสังเกตเธออยู่เช่นกัน เธอรู้ดี ถ้านี่ไม่ใช่ฝันแล้วฉันหลุดเข้ามาในหนังสือที่อ่าน ยังไงมันก็ไม่ใช่เรื่องจริง แล้วฉันก็ไม่มีตัวตนในนี้ ถ้าเป็นแบบนั้นแล้วล่ะก็… นัยน์ตาสวยเป็นประกายวิ้งขึ้นมาเมื่อเธอตัดสินใจอะไรได้ เพนนีหลุบตาลงมองริมฝีปากของวาดิม ผู้ชายที่เธอมองว่าเขาช่างมีเสน่ห์เหลือเกินตั้งแต่ได้รู้จักกันผ่านตัวหนังสือ “ทำในสิ่งที่นายอยากทำ เพราะฉันก็อยากลองเหมือนกัน” เสียงของเพนนีเย็นเรียบไม่ได้ตื่นเต้นหรือประหม่า เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นไปวางบนบ่าวาดิมแล้วจ้องตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว “ดี ฉันไม่ชอบเล่นเกมแมวไล่จับหนูอยู่แล้ว…เพนนี” วาดิมพูดออกมาบ้าง เขาไล่ตามองกรอบหน้าสวยแล้วเคลื่อนมือไปถกชายเสื้อตัวโคร่งของเพนนีออกจากตัว ตาคมมองผู้หญิงตรงหน้าที่ดูจะเปิดทางให้เขาถอดเสื้อผ้าเธอออ