All Chapters of ตัวละครลับตระกูลเคล: Chapter 21 - Chapter 30

“เฮ้อออ!” เพนนีถอนหายใจเสียงดังก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งตรงโต๊ะอาหารกลางบ้าน เธอเพิ่งเลิกงานแล้วกลับถึงบ้านตอนสามทุ่มเพราะแวะไปซื้อของกินเล็ก ๆ น้อย ๆ ติดมือมาด้วย มือเล็กคลี่ถุงพลาสติกแล้วหยิบเอามันฝรั่งเกลียวชุบแป้งทอดออกมากินไปพร้อมกับการดูซีรีส์ที่ดูค้างไว้ตั้งแต่สัปดาห์ก่อน เพนนีเพิ่งผ่านสัปดาห์นรกที่เธอต้องทำงานควบกะมา แม้ที่โรงแรมจะรับพนักงานใหม่แต่ก็ดันมีคนออกอีก ทำให้เธอและเพื่อนร่วมงานต้องทำงานล่วงเวลาอย่างไม่มีทางเลือก หญิงสาวไม่ได้ไปเจอวาดิมเลยตั้งแต่ที่ตึง ๆ กับเขาวันนั้น วันที่เอเธนส์เข้ามาหาวาดิมถึงที่บ้าน เพราะแค่ทำงานก็เหนื่อยเกินกว่าที่ร่างกายจะทำอะไรต่อได้แล้ว… เธอเคี้ยวของกินเล่นในปากช้า ๆ พลันในหัวก็นึกแปลกใจที่ร้านหนังสือไม่เปิดอีกเลยตั้งแต่วันที่เธอไปซื้อหนังสือเล่มแปลก ๆ นั้นมา เพนนีตั้งใจเดินเลยบ้านของตัวเองทุกวันเพื่อไปดูว่าร้านหนังสือที่ว่าจะเปิดหรือเปล่า “…แปลกชะมัด” คนตัวเล็กพึมพำก่อนจะสลัดความคิดพวกนั้นทิ้งไปแล้วจัดการกับของกินที่เธอซื้อมาให้หมด ร่างแบบบางกดปิดหน้าจอมือถือแล้วลุกขึ้นเอาขยะไปทิ้งลงถัง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก… สองหนุ่มสาวงัวเงียแล้วค่อย ๆ ปรือตาขึ้นเมื่อหูได้ยินเสียงรบกวน ร่างเปลือยเปล่าของคนทั้งคู่นอนก่ายกันตลอดคืนโดยมีผ้าห่มช่วยปกคลุมภาพสุดสยิวเอาไว้ “…” “…” เพนนีมองสบตากับผู้ชายที่เธอนอนกอดเขาตลอดคืน ใบหน้าสวยยังคงไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมา แต่กลับเบี่ยงตาหลบผู้ชายที่เอาแต่จ้องหน้าเธอไม่เลิก จะจ้องอะไรขนาดนั้น ทำเอารู้สึกแปลกไปหมด… ก๊อก ก๊อก…คุณวาดิมคะ วาดิมยอมละสายตาออกจากเพนนีในที่สุด เขาลุกขึ้นนั่งก่อนจะหย่อนปลายเท้าลงเดินโชว์ความเพอร์เฟกต์ของร่างกายเพื่อไปหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาใส่ ร่างสูงใส่สลิปเปอร์แล้วตรงไปที่ประตู เขาปลดล็อกแล้วเปิดมันด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่นัก ใครมากวนใจแต่เช้าวะ “…!!” ชายผมบลอนด์นิ่งไป แม้เขาจะยังเก็บสีหน้าได้ดีแต่แววตาลึก ๆ กำลังประหม่าไม่น้อย เมื่อเห็นว่าผู้มีอำนาจสูงสุดของตระกูลยืนอยู่ตรงหน้า เอ็ดมันด์ เคล ยืนถือไม่เท้าอยู่หน้าประตูห้อง พร้อมเจย์ผู้ช่วยคนสนิทที่ประกบอยู่ข้างกายกับป้าแม่บ้านคนที่เขาจ้างไว้ให้ดูแลอาหารการกินยืนเยื้องออกไปไม่ไก

วาดิมเดินไปเดินมาอยู่ภายในห้องนอนแคบ ๆ ของเพนนี เขาก้าวขาเพียงไม่กี่ก้าวก็เดินทั่วทั้งห้องแล้ว ชายหนุ่มปรายตามองข้าวของเครื่องใช้ที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะไปหยุดยืนอยู่ด้านหน้าชั้นวางหนังสือ ตาคมไล่มองหนังสือหลายเล่มเรียงกันอยู่บนชั้น ทำให้เขารู้ได้ไม่ยากว่าเพนนีก็คงจะชอบอ่านหนังสือมากเหมือนกัน เพราะนี่น่าจะเป็นสิ่งของที่กินพื้นที่ที่สุดในห้องนอนเล็ก ๆ นี้ “ชอบอ่านหนังสือเหรอ…” หนุ่มผมบลอนด์หันไปมองผู้หญิงที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ เขาไล่ตามองผิวหน้าเนียนใส ไหล่มน หน้าอกอวบอิ่ม และผิวพรรณขาวผ่องของเพนนี คนตัวเล็กมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวห่อหุ้มร่างกายไว้เท่านั้น อึก… วาดิมลอบกลืนน้ำลายลงคอไปแบบเนียน ๆ เขาชักตาออกแล้วหักห้ามใจตัวเองไว้ ไม่อยากจะก่อกวนคนตัวเล็กตั้งแต่เช้าตรู่แบบนี้ ไว้ค่อยรวบยอดทีเดียวก็แล้วกัน “อืม เรียกว่าของสะสมเดียวของฉันก็ได้…” เพนนีตอบ เธอมองสบตากับเขาแล้วถึงได้พูดต่อ “…เดี๋ยวเอาเสื้ออีกตัวให้ หรือนายอยากออกไปซื้อเสื้อผ้ารึเปล่า?” เพนนีถามคนตัวสูงตรงหน้า เขาใส่เสื้อผ้าเธอมา

“ค่าความดันรอบนี้ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะครับ ไม่ทราบว่าพักผ่อนเพียงพอไหม หรือมีเรื่องอะไรให้เครียดรึเปล่า” แพทย์ประจำตัวเอ็ดมันด์เปิดสมุดบันทึกในมือที่เขาได้กรอกผลการตรวจสุขภาพในแต่ละเดือนไว้ ชายที่ใส่เสื้อกาวน์สีขาวเงยหน้าขึ้นมามองผู้อาวุโสของบ้านหลังนี้เพราะไม่ได้ยินเสียงคนไข้ของตนตอบกลับมา ใบหน้าของชายวัยใกล้แปดสิบดูซูบผอมลง คงเป็นผลมาจากโรคร้ายที่กำลังก่อตัวอยู่ในร่างกายของชายชรา “…แค่ก แค่ก ก็มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย แต่ฉันก็กินยาตามที่สั่งตลอด” เอ็ดมันด์ยกมือขึ้นปิดปากเพราะอาการคอแห้งทำให้อยากไอตลอดเวลา “ครับ แปลว่าที่ความดันสูงแบบนี้คงเป็นเพราะความเครียดด้วย เป็นไปได้ก็พยายามอย่าปล่อยให้ตัวเองคิดมากเกินไป มันส่งผลต่อสุขภาพโดยรวม” “อืม” แพทย์ประจำตัวเอ็ดมันด์ไล่ตามองช่องสี่เหลี่ยมบนกระดาษที่เขาถือ เพื่อดูว่าได้ตรวจสุขภาพของชายสูงวัยตรงหน้าครบถ้วนดีหรือยัง “ส่วนเรื่องการทำคีโม…” “ฉันไม่ทำ ยังไงก็อยู่ได้อีกไม่นาน ไม่จำเป็นต้องทรมานตัวเองให้เสียเวลาหรอก” เอ็ดมันด์ตัดบทแพทย์หนุ่ม แม้แพทย์

“เพิ่งอาบน้ำเสร็จน่ะ แล้ววันนี้นายออกไปคุยงานเป็นยังไงบ้าง?” ราเชลหย่อนตัวนั่งลงบนที่นอน เธอเพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเตรียมจะเข้านอน แต่มีสายเรียกเข้าจากอดีตเพื่อนสนิทที่กำลังตามจีบเธออยู่ โทรเข้ามาเสียก่อน เอเธนส์เริ่มแสดงความรู้สึกของตัวเองออกมามากขึ้น ทำให้ลูกสาวเพียงคนเดียวของตระกูลแฮมิลตันอย่างราเชลที่มีความรู้สึกดี ๆ ให้กับเอเธนส์อยู่แล้ว เปิดใจได้ไม่ยาก (ราบรื่นดี…อืม แต่ก็เหนื่อยนิดหน่อย ต้องการกำลังใจ) เอเธนส์รีบกลับคำแล้วเปลี่ยนมาอ้อนสาวสวยปลายสายแทน “ไม่เนียนเลยค่ะ” ราเชลส่ายหน้าแล้วยิ้มอยู่คนเดียวจนแก้มแทบปริ สองหนุ่มสาวหาเรื่องมาพูดคุยกันจนเวลาล่วงเลยไปเป็นชั่วโมง ๆ ก็ยังไม่มีฝ่ายไหนคิดจะวางสายลงสักที (ฮ่า ๆ ฉันยังจำตอนที่เธอสะดุดล้มขาตัวเองแล้วร้องไห้ฟูมฟายโทษฉันได้อยู่เลย…ราเชล ยังอยู่ไหม?) เอเธนส์ชวนอีกฝ่ายคุยอย่างออกรสออกชาติ ก่อนที่เขาจะสังเกตได้ถึงความเงียบจนผิดปกติจากอีกฝั่งหนึ่งของคู่สนทนา “…แปปนึงนะ ฉันเหมือนได้ยินเสียงอะไรก็ไม่รู้” ร่างบางได้ยินเสียงกุกกักจากด้านนอกมาสักพัก เ