All Chapters of ดั่งฝันตะวันฉาย ( ภาคต่อพิศวาสรักมาเฟียร้ายดวงใจมาเฟีย ): Chapter 101 - Chapter 110

รณภพวิ่งตามภัสสรออกจากโรงแรมเขามองหาว่าหญิงสาวไปทางไหน ฝนก็ตกกระหน่ำลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ร่างบอบบางที่เดินอยู่ริมฟุตปาธ มือบางที่ลูบไล้แขนตัวเองทำให้รณภพรีบวิ่งไปดึงมือของเธอ“จะไปไหนวาว” เขาถามเสียงนุ่ม“ฮือ ๆ ๆ ทำไมนายต้องโกหก แม้แต่นายก็ยังโกหกฉันเลย ฮือ ๆ ”มือเล็ก ๆ ทุบลงที่หน้าอกของรณภ

รถยนต์ของเอกราชขับช้า ๆ เพื่อไปโรงพยาบาลให้เพื่อนได้นอนพักผ่อนบ้าง สภาพที่เห็นเพื่อนตอนแรกที่ตาอิดโรยแทบไม่เหลือเคล้าความหล่อเข้มไว้เลย นี่เพิ่งผ่านไปแค่อาทิตย์เดียวยังดูโทรมขนาดนี้ โทรหาเป็นร้อยสายก็ไม่คิดจะรับ ตามตัวก็ยากกว่าจะเจอ ดีนะที่ฉุกคิดขึ้นได้ว่ารณภพเคยบอกว่าพาหญิงสาวไปบำบัดแต่ก็ไม่รู้สถาน

‘โรคหัวใจที่วาวเป็นอาจกำเริบขึ้นได้ทุกเมื่อ ถ้าเมื่อไหร่ที่สภาวะทางจิตใจอ่อนแอหรือเสียใจกับอะไรมาก ๆ วาวมีสิทธิ์หัวใจล้มเหลว’คำวินิจฉัยของฐาปกรณ์วนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา เพราะครั้งสุดท้ายที่รณภพพาเธอมาตรวจแล้วทำการแสกนหัวใจ สิ่งที่เขาจดใส่กระดาษให้ทีปกรในคราวนั้น คือพยายามให้ร่างกายของเธอแข็งแรงเพร

‘ผมขอโทษที่ทำให้คุณเสียใจ จากนี้ไปคุณจะมีชีวิตใหม่แล้วนะ ไม่ต้องเจ็บป่วยอีกแล้ว’‘หมายความว่ายังไง?’‘ยกโทษให้ผมนะ ถ้าผมไม่ได้ดูแลคุณไปตลอดชีวิตอย่างที่เคยบอกไว้’‘ไปเถอะวาว ถึงเวลาแล้วลูก เวลามันมีค่ามากนะวาว ลูกอยากทำอะไรก็ใช้เวลาที่เหลือให้เต็มที่ หมดทุกข์หมดโศกแล้วนะลูก’ พ่อกับแม่ของหญิงสาว ใช้พ

“เจ้าจอม อย่าวิ่งอย่างนั้นครับลูกเดี๋ยวล้ม”‘นี่สรุปคุณตั้งชื่อลูกว่าอะไรกันแน่ครับรฎา’ ชั่ววูบหนึ่งที่รฏามองเห็นเงาของภวัตต์ที่เคยพูดกับเธอเกี่ยวกับชื่อลูกของตัวเอง“รฏา เป็นอะไรไปครับ” ภวิชเรียกชื่อหญิงสาวที่มีอาการเหม่อลอย ความคิดถึงแล่นเข้ามาในหัวใจจนหญิงสาวต้องหันหลังเพื่อเช็ดน้ำตาของตัวเอง ภวิ