บททั้งหมดของ ดั่งฝันตะวันฉาย ( ภาคต่อพิศวาสรักมาเฟียร้ายดวงใจมาเฟีย ): บทที่ 71 - บทที่ 80

รณภพนั่งมองหญิงสาวจากทางด้านหลัง ตลอดเวลาที่นั่งเครื่องกลับมา ภัสสรไม่แม้แต่จะมองหน้าของเขาสักนิดแถมยังนั่งคุยกับทีปกร อย่างสนุกสนานอีก ตลอดทางหลังจากแยกจากทีปกรเขาก็นั่งแท็กซี่กลับมากับเธอ“นี่เธอจะไม่คุยกับฉันจริง ๆ ใช่ไหม” เขาเอ่ยปากถามทันทีที่เข้าบ้าน“…”“วาว ฉันคุยกับเธออยู่นะ”“เป็นไงล่ะเวลาท

รณภพจิตใจไม่อยู่กับตัวเพียงแค่รู้ว่าเธอเข้าโรงพยาบาลโลกทุกอย่างก็ดูเหมือนจะหยุดลง ร่างสูงโปร่งเดินฉับ ๆ ตรงไปยังเคาน์เตอร์ สายตามองไปเห็นร่างบางที่กำลังเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยพิเศษทำให้เขารีบเดินตามไปดู“เขาไม่เป็นไรใช่ไหมคะหมอ” หญิงสาวจับแขนของคนเป็นหมอ น้ำตาไหลรินลงข้างแก้มโดยที่เธอไม่รู้ตัวนายแพ

หลังจากทานอาหารเสร็จทีปกรก็ขับรถตามมาส่งหญิงสาวถึงบ้าน เขาลดกระจกลงเมื่อหญิงสาวเดินมาหาเขา“บอกแล้วไงว่าฉันขับมาเองได้ไม่เห็นต้องมาส่งเลย” ภัสสรเท้าแขนกับประตูรถตรงข้ามกับฝั่งคนขับ“ไม่ได้หรอกผมต้องมาส่งคุณให้ถึงที่จะได้วางใจ”“เข้าไปในบ้านก่อนไหม”“เอาไว้คราวหน้านะวาว แค่พาน้องสาวเขาไปกินข้าวด้วยทุ

“คงเหนื่อยน่าดู” เธอรำพันกับตัวเอง ก่อนจะค่อย ๆ ย่องไปหลบและแอบตามตู้คอนเทนเนอร์ต่าง ๆ แดดจ้าร้อนระอุขนาดนี้ทำให้ผิวบาง ๆ ทั้งร้อนทั้งแสบวันเวลาล่วงเลยไปหลายชั่วโมงก็คล้อยเย็น รถยนต์ของภวัตต์ก็ขับออกไปแล้ว ในโกดังเก็บของนี่ก็แทบไม่มีใครนอกจากคนคุมและยามเท่านั้น หญิงสาวมองซ้ายขวามองบนเพดานตามซอกตามม

“แหม่ ก็นั่งอยู่ตั้งสามคน ทำไมถามแต่ยัยวาวล่ะคะ” นิษาแซว“ขอโทษทีครับ แล้วสองสาวล่ะครับ คุณหิวกันไหม”“ก็ยังไม่ค่อยเท่าไหร่ค่ะ เอาไว้ไปกินตอนถึงที่พักแล้วดีกว่า ว่าแต่คุณทีปกรจะเป็นผู้สนับสนุนรายใหญ่ในทริปนี้จริง ๆ เหรอคะ”“ลูกผู้ชายคำไหนคำนั้นครับ” เขายิ้มหวานมองหญิงสาวทั้งสองผ่านกระจกคนหนึ่งก็ดูแ