เข้าสู่ระบบรณภพ+ภัสสร+ทีปกร รุ่งอรุณที่จะเฉิดฉายรอรับความอบอุ่นและความรักจากใครบางคน--- อุบัติเหตุที่ทำให้ชีวิตผันแปรพบเจอสิ่งที่น้อยคนจะมีโอกาสได้สัมผัส โลกแห่งความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม คำโปรย แสงสว่างของชีวิตโลกที่สดใสต้องมาพังทลายเพราะอุบัติเหตุเหลือทิ้งไว้เพียงความมืดมิด แต่ในความมืดมิดมันทำให้เธอได้เห็นคนบางคน ที่คนทั่วไปไม่สามารถรับรู้ได้ การพบกันในโลกของความมืดที่มีความผูกพันกันโดยที่เธอไม่รู้ตัว ส่วนอีกคนเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของตัวเองโดยที่เขาไม่รู้ตัวเองเช่นกันว่าต้องทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร ? คนหนึ่งให้ชีวิต อีกหนึ่งคนให้ลมหายใจ ค้นหาคำตอบของเขาสองคน และ หนึ่งวิญญาณ กับความรู้สึกของสามหัวใจจะลงเอยเช่นไร โปรดติดตามใน “ ดั่งฝันตะวันฉาย ”
ดูเพิ่มเติม“อยู่ทางนั้นสบายดีไหม ฉันอยู่ตรงนี้คิดถึงนายทุกนาที หัวใจของนายฉันจะดูแลเป็นอย่างดีไม่ต้องเป็นห่วงนะ” ภัสสรไล้นิ้วที่รูปภาพของทีปกรด้วยความคิดถึง แม้ว่าเวลาจะผ่านมาสองปีแล้วก็ตามแต่ใจของเธอก็ยังมีให้ทีปกรเหมือนเดิม‘ยิ้มเยอะ ๆ นะวาว เวลาที่คุณยิ้มน่ารักกว่าตอนทำหน้าบึ้งตั้งเยอะ’ ทุกครั้งที่เธอร้องไห
“ไอ้เอก ฝากตรวจคนไข้ที เดี๋ยวกูมา” รณภพตะโกนบอกเอกราชที่กำลังนั่งเขียนรายงานอยู่“เออ ๆ ” เขาตอบผ่าน ๆรณภพถือกล่องพัสดุไปยังตู้ไปรษณีย์เขียนจ่าหน้ากล่องส่งไปยังปลายทางนิษาและน้ำฝนพาภัสสรมายังโรงพยาบาลแห่งหนึ่งซึ่งเป็นโรงพยาบาลที่รักษาเกี่ยวกับอาการโรคประสาท“พวกแกพาฉันมาที่นี่ทำไม?” สามสาวเดินไปยั
‘วันนี้สภาพร่างกายดีขึ้นนะ’‘ปอดเริ่มแข็งแรงแล้ว’‘วันนี้เก่งมากเลยนะวาว วิ่งได้ตั้งไกล’‘อดทนหน่อยนะ อีกไม่นาน...ถ้าผ่าตัดแล้ว เธอจะแข็งแรงกว่านี้’ความห่วงใยที่เขาจดไว้ในหนังสือทำให้ภัสสรตื้อในหัวใจ ลมที่พัดทางหน้าต่างทำให้สมุดอาร์ตเล่มสีม่วงของเธอเปิดออก เสียงกระดาษที่ปลิวเปิดตามแรงลมทำให้ภัสสรเด
“เอ๊ะ! ถ้าพี่วัตต์ยังไม่ตาย… แล้วเราจัดงานศพใครอ่ะพี่วิช” ภัสสรทำหน้าสงสัย“เออ! จริงด้วย แล้ววันนั้นที่เราเห็นคือศพของใคร?”“สงสัยคงเป็นผู้จัดการล่ะมั้ง เพราะว่าวันนั้นเขาใส่เสื้อผ้าเหมือนกับฉันแถมยังหุ่นรูปร่างก็คล้าย ๆ ฉันอีก แล้วไม่ดูหน้ากันเลยหรือไง”“ก็วันนั้นฉันเปิดดูแต่ใบหน้าโดนของแข็งทับจนเ
ภวิชโทรติดต่อประสานงานกับโรงพยาบาลทุกที่เพื่อตามหาพี่ชาย“ไม่มีเหรอครับ ครับ ขอบคุณมากครับ” ภวิชวางสายจากโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้บริเวณนั้น เขาโทรถามทุกแห่งแต่ทุกที่ปฏิเสธ ไม่มีชื่อของภวัตต์เข้ารับการรักษาเลย“รฏา ใจเย็น ๆ ก่อนนะ วัตต์อาจจะไม่เป็นอะไรก็ได้” ภวิชปลอบหญิงสาวที่กำลังตั้งครรภ์ให้เธอวางใจ แม
‘ใช้เวลาไม่กี่วันเพื่อรักใช้ทั้งชีวิตเพื่อลืม’แคปชั่นของรูปทำให้รณภพใจเต้นระรัว“พวกมึงอยู่เที่ยวกันไปนะ กูมีเรื่องต้องไปจัดการ”รณภพลุกขึ้นเดินไปหยิบกุญแจรถแล้วตรงไปขึ้นรถของตัวเอง ทำให้เพื่อน ๆ ต้องวิ่งตาม เสียงเรียกตามหลังไม่ได้ทำให้รณภพสนใจสักนิดกับสิ่งที่คิดอยู่ในใจ เหตุการณ์ของปรางวลัยฉายชัดเ
สองสามีภรรยายืนทะเลาะกันอยู่บริเวณโกดังขนส่งสินค้า ซึ่งวันนี้เขามาตรวจงานและของมีค่าที่กำลังจะทำการส่งออก“รฏา! นี่คุณแอบมาปลอมลายเซ็นผมแบบนี้ได้ยังไง?”“รฏาขอโทษค่ะวัตต์ รฏาขอโทษ”“คุณสมรู้ร่วมคิดกับพ่อของคุณใช่ไหม!” ภวัตต์ตวาดเสียงใส่ภรรยาคนสวยของตัวเอง“วัตต์ มันไม่ใช่แบบนั้นนะ รฏาไม่เคยคิดที่จะท
ห้างสรรพสินค้าที่วันนี้ทีปกรมาเดินเพื่อดูของใช้ส่วนตัวบางอย่าง เขารู้สึกแปลก ๆ มาโดยตลอดวันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันร่างสูงโปร่งเดินหลบเข้ามุมข้างตึกระหว่างที่เดินไปยังโรงจอดรถ“หายไปไหนแล้วนะ” หญิงสาวหันซ้ายหันขวาเมื่อมองไม่เห็นชายหนุ่มที่เดินตาม“ที่แท้ก็เป็นคุณนี่เอง”ปรางวลัยหันกลับมายังต้นเสียงที่ดั