All Chapters of เกิดใหม่อีกครั้งฉันขอมีชีวิตที่ดีกว่าเดิม 80s: Chapter 81 - Chapter 90

ก่อตั้งโรงเรียนหญิงเมื่อเฟยเจียงเหลียงลืมตาขึ้นมา เธอก็มองเขาด้วยแววตาจริงจัง พร้อมกับพูดความต้องการออกไป “วันนี้ฉันอยากไปดูพื้นที่ปลูกสมุนไพรกับพวกผักที่เราคุยกันไว้ พี่รีบตื่นเร็วเข้า ไปอาบน้ำเตรียมตัวได้แล้ว”เฟยเจียงเหลียงขยี้ตาเล็กน้อย เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนยิ้มบาง ๆ “ตอนนี้เลยเหรอครับ”“ค่ะ เพราะถ้ายังไม่รีบ ฉันกลัวว่าจะไปไม่ทันชาวบ้าน ชาวบ้านคงจะออกไปที่ไร่กันตั้งแต่เช้า” เหอซินหยวนตอบอย่างจริงจังเขาหัวเราะเบา ๆ แล้วลุกขึ้น“ภรรยาของพี่ช่างรอบคอบจริง ๆ ก็ได้ เดี๋ยวพี่ไปล้างหน้าแปรงฟันและแต่งตัวก่อนนะ”ไม่นานนัก ทั้งสองก็ออกจากโรงแรม เฟยเจียงเหลียงขับรถไปตามเส้นทางที่ทอดยาวออกสู่ชนบท ระยะทางยางไม่ยาวไกลมาก ทว่าคดเคี้ยวมาก ทำเอาคนนั่งข้าง ๆ ถึงกับเวียนหัวเมื่อถึงหมู่บ้านแล้วทั้งสองก็เดินไปถามชาวบ้าน พวกเขายื่นข้อเสนออย่างเป็นธรรม จนชาวบ้านเองก็ให้ความสนใจ จากนั้นพาพวกเขาไปดูพื้นที่สำหรับเพาะปลูกก่อน“ซินหยวนวางแผนจะปลูกอะไรบ้างเหรอ” เฟยเจียงเหลียงเอ่ยถามภรรยาขณะก้าวเดินไปข้าง ๆ กัน“แน่นอนว่าต้องมีขิง ข่า ตะไคร้ โสม และพวกใบชาสมุนไพร ส่วนข้าวโพดกับถั่วก็คงต้องมีไว้บ้าง ไว้ใช้ท

พ่อเปลี่ยนไปแล้วแววตาอบอุ่นของเธอและรอยยิ้มจริงใจของเฟยเจียงเหลียง ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนความเหน็บหนาวของอากาศเช้านั้น ให้กลายเป็นความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วโรงทาน ทั้งคู่ไม่ได้เพียงแค่แจกข้าว แต่ยังแจกความหวังให้กับผู้คนยากไร้ทั้งหลายอีกด้วยหลังจากที่จัดการเรื่องธุรกิจของตัวเองจนอยู่ตัวแล้ว เหอซินหยวนก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงพ่อกับแม่ตนเอง ตอนนี้เหอฟงนำสูตรยาที่เธอเขียนเอาไว้ให้ตั้งแต่ก่อนที่เธอจะมาเมืองหลวงมาทำขาย ผลตอบรับที่ได้ก็ดีมาก จนเหอฟงกับจ้าวจีมีรายได้เป็นกอบเป็นกำ มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ทว่าสำหรับเหอซินหยวนแล้วแค่นั้นยังไม่พอ เธออยากให้พ่อกับแม่ของเธอมีเงินมากกว่านี้ มีความเป็นอยู่ที่ดีกว่านี้ และที่สำคัญ มีความสุขมากกว่านี้ดังนั้นเธอจึงเข้าไปในมิติพิเศษ พร้อมกับนำเอายาที่ผสานสูตรตำรายาของสกุลเหอเข้ากับตำรายาสมัยใหม่ แล้วทำออกมาเป็นสูตรยาประจำตระกูลที่ทำเป็นยาแผนปัจจุบัน เธอนำเอายาสูตรนี้ไปให้พ่อกับแม่เพื่อทำยาวางขาย ประกอบอาหารอิงหลักโภชนาการที่หน้าร้านเท่านั้นยังไม่พอเหอฟงได้คิดต่อยอดจากสิ่งที่ลูกสาวมอบให้ด้วยการนำยาที่ผลิตขึ้นมานี้ ไปขายให้กับโรงพยาบาล ทางโรงพยาบาลนำยาไป

ขึ้นบ้านใหม่เสียงพูดคุยจ้อกแจ้กของแขกเหรื่อที่ทยอยเข้ามาเติมเต็มบรรยากาศให้คึกคักยิ่งขึ้น เด็กเล็กวิ่งเล่นกันรอบลานบ้าน ในขณะที่ผู้ใหญ่ยืนจับกลุ่มพูดคุยเรื่องบ้านใหม่ของตระกูลเหอ ที่สร้างขึ้นด้วยน้ำพักน้ำแรงของเหอฟงและจ้าวฉีในตลอดหลายปีที่ผ่านมา กลิ่นอาหารจีนพื้นบ้านเริ่มโชยลอยมาจากหลังบ้าน ทั้งข้าวผัด กระเพาะปลาน้ำแดง หมั่นโถว และซุปไก่ตุ๋นโสมท่ามกลางเสียงหัวเราะและคำอวยพร ทุกคนต่างมีสีหน้าปีติยินดี เจ้าบ้านแจกซองแดงเล็ก ๆ ให้กับเด็ก ๆ ตามธรรมเนียม พร้อมกับกล่าวขอบคุณแขกเหรื่ออย่างจริงใจ บรรยากาศของงานขึ้นบ้านใหม่จึงอบอวลไปด้วยความอบอุ่นแบบจีนแท้ ๆ ที่เรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความสุขทว่าสิ่งที่ทำให้แขกเหรื่อที่มาร่วมงานประหลาดใจ กลับเป็นลูกสาวของเจ้าบ้านเอง เพราะเหอซินหยวนลูกสาวตระกูลเหอกลับมาบ้านในครั้งนี้กลับเปลี่ยนไปอย่างไม่น่าเชื่อ เธอผอมลงและดูสวยขึ้นมาก หากเทียบกับตอนก่อนที่เธอจะจากไป ทั้งตอนนี้เธอยังแต่งงานและมีลูกชายตัวน้อยแล้ว สามีและพ่อสามีก็ยังเป็นคนตระกูลใหญ่ร่ำรวยมากด้วยอีก ทุกคนที่เห็นเธอต่างก็ตะลึงจนปากอ้าตาค้างกันทั้งนั้น เพราะไม่มีใครคาดฝันว่าบุตรสาวที่ขี้เหร่ของเห

หมอกลิ่นความรักแสงไฟอ่อน ๆ จากโคมไฟตั้งโต๊ะ ส่องให้ห้องนอนเต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่นและโรแมนติก เหอซินหยวนและเฟยเจียงเหลียงนั่งเคียงข้างกันบนเตียงนอน เฟยเจียงเหลียงส่งยิ้มอ่อนโยนให้ภรรยา พลางเอื้อมมือไปแตะเบา ๆ ที่แก้มของเธอทั้งสองสบตากันอย่างลึกซึ้ง ดวงตาของเหอซินหยวนเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ขณะที่เฟยเจียงเหลียงยกยิ้มจาง ๆ แววตาเปี่ยมไปด้วยความรัก แสงไฟจากโคมสะท้อนในนัยน์ตาของทั้งคู่ ราวกับทำให้ช่วงเวลานี้อบอวลไปด้วยมนต์เสน่ห์ที่ไม่อาจกล่าวเป็นคำพูดได้เฟยเจียงเหลียงเลื่อนมือไปกุมมือของภรรยาเบา ๆ สัมผัสอุ่น ๆ นั้นแผ่ซ่านจนหัวใจหญิงสาวเต้นไม่เป็นจังหวะ เหมือนโลกทั้งใบเหลือเพียงแค่เขากับเธอในค่ำคืนอันแสนหวานนี้เฟยเจียงเหลียงหันมามองภรรยาด้วยสายตาเปี่ยมรัก “คืนนี้เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ดีกว่าไหม ปล่อยลูกนอนกับปู่ของเขาไปก่อน” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนและอบอุ่น“ดีค่ะ ฉันก็อยากใช้เวลาส่วนตัวกับพี่แบบนี้ ทำอะไรก็ได้ที่ลูกไม่เห็น” เหอซินหยวนตอบด้วยรอยยิ้มหวาน“พี่อยากทำจะแย่อยู่แล้ว” เขาพูดเชิงหยอกล้อเหอซินหยวนเขินจนหน้าแดงก่ำ สองแก้มพองฟูเหมือนลูกพีชเล็ก ๆ เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเองจนมิด ท

รับมรดกยามรุ่งอรุณ แสงของพระอาทิตย์สาดส่องผ่านยอดเขา เมฆหมอกลอยอ้อยอิ่งคล้ายผ้าคลุมไหล่สีเงินที่พลิ้วไหวเหนือร่างสาวงาม ผืนป่าด้านล่างเต็มไปด้วยต้นสนสูงใหญ่ เสียงลมพัดลอดผ่านยอดไม้ ราวกับว่าเป็นเสียงขับขานของขลุ่ยโบราณในฤดูใบไม้ผลิดอกไม้ป่าสีชมพู สีม่วง และสีขาว ผลิบานทั่วเชิงเขา ราวกับเหล่าดรุณีต่างแต่งกายด้วยผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มสีสันสดใส ประดับประดาตัวเองก่อนร่วมงานเทศกาล ความงดงามของภูเขาสี่ดรุณีไม่เพียงแต่หยุดลมหายใจของผู้มาเยือน แต่ยังปลุกจิตวิญญาณแห่งธรรมชาติให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง“ภูเขาสวยมากเลยนะครับ ทุกลูกมีหิมะปกคลุมยอดเขาหมดเลย” เฟยเจ๋อหยวนชี้มือไปที่ภูเขา พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น “แม่ครับ พวกเราปีนขึ้นไปบนภูเขาได้ไหม”เหอซินหยวน เฟยเจียงเหลียงและเฟยตง หัวเราะให้กับความไร้เดียงสาของเด็กน้อย จะว่าไปแล้วความคิดแบบเด็ก ๆ นี่ก็สนุกดีเหมือนกัน พวกเขาที่เป็นผู้ใหญ่ ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาไม่รู้ตั้งกี่ปี ยังไม่เคยคิดหาญกล้าที่จะปีนภูเขาสี่ดรุณีมาก่อนเลย“ปีนไม่ได้หรอกลูก ทางการอนุญาตให้พวกเรายืนดูจากตรงนี้เท่านั้น ไม่ให้เข้าไปในพื้นที่” เหอซินหยวนตอบลูกชายอย่างอ่อนโยน“ว้า..