Todos los capítulos de รวมเรื่องสั้นเริงรักในห้วงฝัน: Capítulo 71 - Capítulo 79

“กรี๊ด” ดุจพลอยหวีดร้องเสียงดังลั่นคับห้องนอนของเธอในบ้านฝั่งตรงข้ามที่ปกติหญิงสาวมักจะหิ้วช่างภาพมานอนด้วย ยิ่งเห็นวิชญ์ที่ตนเองแอบรักประคบประหงมญาติผู้พี่อย่างเสี้ยวเพชรมากเท่าใด หญิงสาวก็อยากจะกรีดร้องออกมาให้ดังลั่นคับห้องมากเท่านั้น ไฟริษยาในใจของดุจพลอยนับวันยิ่งโหมกระหน่ำขึ้นทุกทีจนหญิงสาวรู้สึกอยากจะทึ้งหัวตนเองขึ้นมาไม่ได้ แต่ไหนแต่ไรมาเสี้ยวเพชรก็เป็นคู่อริอันดับหนึ่งในใจของญาติผู้น้องอย่างดุจพลอยตลอดเวลาอยู่แล้ว จะเรียนน่ะหรือดุจพลอยก็สมองทึบไม่สามารถมีผลการเรียนดีเด่นกับใครเขาได้ จะเรื่องเงินเสี้ยวเพชรซะอีกทีเป็นคนซัพพอร์ตเธอให้ดุจพลอยเรียนจนจบกระนั้นดุจพลอยกลับไม่เคยดีใจเลยสักนิด คงจะมีแต่เรื่องงานเท่านั้นที่ดุจพลอยจะโดดเด่นกว่าเสี้ยวเพชร ญาติผู้พี่ของเธอ ดุจพลอยเริ่มมีชื่อเสียงจากการเดินแบบให้กับแบรนด์เครื่องประดับของแบรนด์ ‘เตวิณา’ จนมีคอนเน็กชั่นจากความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับหุ้นส่วนของเจ้าของแบรนด์ นับแต่วันนั้นมา ‘ท่าน’ มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลก็เป็นแบ็คให้ดุจพลอยมาตลอดทั้งเรื่องงานเดินแบบ หรืองานเดินการกุศลต่างๆจึงทำให้ด

“พลอยอยากเห็นของพี่บ้าง” ดุจพลอยเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ได้สิพลอย พี่ก็อยากให้พลอยเห็นเหมือนกัน” วิชญืกล่าวขึ้นด้วยสีหน้ากระหาย “งั้นพลอยขอดูตอนนี้ได้เลยไหมคะ” ดุจพลอยเอ่ยถามพลางเคล้นซาลาเปาสองข้างของตนเองโชว์หน้ากล้องอย่างไม่สนใจอะไรอีกต่อไป เวลานี้มีเพียงไฟราคะเท่านั้นที่จะกระพือให้หญิงสาวทำได้ทุกอย่าง “พลอยเพชรไม่อยู่พี่ไปหานะ” วิชญ์เอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วรีบปิดกล้องไปในทันทีท่ามกลางความสมใจของดุจพลอย “อื้อแรงหน่อยสิคะ” ดุจพลอยเอ่ยขึ้นด้วยเสียงกระเส่าพลางร่อนสะโพกไปมาอย่างที่วิชญ์ชมชอบลีลาของนางแบบสาว “ครับน้องพลอย” วิชญ์ตอบรับอย่างว่าง่าย ชายหนุ่มดันแก่นกำยำของเขาเข้าไปให้สุดท่ามกลางเสียงครวญครางของดุจพลอย ร้านอาหารกึ่งผับบาร์ ขาสองข้างของประธานบริษัทสาวสาวเท้าเข้ามายังบริเวณสถานที่อโคจรแห่งเดิมที่ได้นัดแนะกับนักสืบอย่างเจโซ่ไว้ เวลานี้เสี้ยวเพชรสวมชุดเดรสสีดำสนิทเปิดไหล่กว้างจนเห็นเนื้อนวลขาวเนียนละเอียดที่ถูกซุกซ่อนไว้มานาน เดรสสีดำสนิทเนื้อดีเป็นเดรสผ้าลายลูกไม้ซึ่งเสี้ยวเพชรไม่เคยคิดจะใส่แต่หลังจากเ

“สวัสดีค่ะ” เสี้ยวเพชรกรอกเสียวลงไปในโทรศัพท์สมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดที่เธอเพิ่งสอยมาใหม่หมาดๆ “สวัสดีครับโทรจากสำนักข่าวดีนิวส์ครับ ผมอยากจะสอบถามเรื่องคุณดุจพลอยกับคลิปลับครับ” ท้ายประโยคเสียงปลายสายอดเย้ยหยันไม่ได้ “อะไรนะคะ คลิปลับ” เสี้ยวเพชรเอ่ยทวนคำอย่างงุนงง “อ้าวนี่คุณเสี้ยวเพชรยังไม่รู้เหรอครับว่าตอนนี้ภาพอนาจารของคุณดุจพลอยปลิวว่อนไปทั่วโซเชียลแล้วครับ” เสียงปลายสายของสำนักข่าวเอ่ยทำให้เสี้ยวเพชรอดหน้าถอดสีไม่ได้ ‘ใครกันนะที่เกลียดดุจพลอยขนาดนี้’ เสี้ยวเพชรอดคิดในใจไม่ได้+++ เสี้ยวเพชรไม่รอช้าหญิงสาวรีบกดเปิดหน้าฟีดหน้าเพจของสำนักข่าวอื่นทันที ดวงตาคู่งดงามเบิกกว้างกว่าเดิมยามเมื่อเสี้ยวเพชรเห็นภาพเคลื่อนไหวของดุจพลอยที่กำลังสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองอยู่ “ป้าไม่เป็นไรนะ” เสียงมทุ้มดังขึ้นอย่างห่วงใยหญิงสาว เจโซ่นั่งลงข้างเสี้ยวเพชรบนเก้าอี้ม้าหินอ่อนในสวนหน้าบ้านเขา “ค่ะ” เสี้ยวเพชรเอ่ยแผ่วเบาอย่างไร้เรี่ยวแรง “คุณคิดว่าใครเป็นคนจงใจทำเรื่องนี้” เจโซ่เอ่ยถามเสี้ยวเพชรขณะบิดขี้เกียจต่อหน้าหญิงสาว “นายรู้เหรอว่าใ

ห้องประชุมบริษัทประดุจฝันกรุ๊ป“ผมคิดว่าเราควรถอดคุณดุจพลอยออกจากการเป็นเเบรนด์แอมบาสเดอร์ของบริษัทประดุจฝันกรุ๊ป” ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยดังลั่นกลางที่ประชุม“ผมเห็นด้วย” เสียงห้าวของบุรุษหนุ่มคนหนึ่งกล่าวขึ้น คิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากันเป็นเส้นตรง เวลานี้เสี้ยวเพชรกำลังนั่งอย่างสงบนิ่งในที่ประชุม ดวงตาคู่คมกวาดสายตามองไปรอบด้านด้วยใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอากัปกิริยาใดๆ เวลานี้เสี้ยวเพชรอยู่ในการประชุมครั้งสำคัญของบอร์ดบริหารทั้งหมดที่มาร่วมหารือกันเรื่องของดุจพลอยที่เปรียบเสมือนภาพลักษณ์ของบริษัทประดุจฝันกรุ๊ป “บอสมีความเห็นว่าอย่างไรครับ” สุชาติเอ่ยถามเสี้ยวเพชรอย่างขัดข้องในท่าทีอากัปกิริยาของหญิงสาว “การประชุมยังไม่เริ่มต้นค่ะ ขาดคุณวิชญ์” เสี้ยวเพชรตอบเสียงฉะฉานกว่าเดิมเป็นพันทวี เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกหนึ่งคำรบเมื่อทุกคนได้ยินคำตอบของเสี้ยวเพชรทำให้สุชาติเริ่มมั่นใจในอะไรบางอย่าง“เอ๋…ตามคุณวิชญ์เขาหน่อย เดี๋ยวจะเริ่มสาย” เสียงหวานหากแต่ทรงพลังของเสี้ยวเพชรเอ่ยขึ้น “ได้ค่ะประธาน” จริยาเอ่ยขานรับประธานบริษัทหญิงอย่างเสี้ยวเพชรจริยาเลขา

โรงพยาบาล “ฉันเป็นญาติของผู้ป่วยที่ถูกรถชนวันนี้ค่ะ” เสี้ยวเพชรกล่าวกับพนักงานต้อนรับของโรงพยาบาล “ใช่ญาติคนไข้ทีชื่อวิชญ์ เจติกูลหรือเปล่าคะ” พยาบาลสาวเอ่ยถาม “ค่ะดิฉันเป็นคู่หมั้นของเขาค่ะ” เสี้ยวเพชรเอ่ยขึ้นแล้วสบสายตากับพยาบาลสาวคนนั้น “ดิฉันขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ คุณวิชญ์และคุณดุจพลอยเสียชีวิตแล้วค่ะ” พยาบาลสาวเอ่ยขึ้น เสี้ยวเพชรยกมือขึ้นป้องปากของตนเองขณะที่ชายหนุ่มที่เดินเข้ามาหาปลอบประโลมเธอ “เพชร...พลอยไปสบายแล้วนะ พลอยไม่เจ็บไม่ปวดอีกแล้ว” มิสเตอร์เออร์นาสเอ่ยแล้วกอดหญิงสาวอย่างปลอบประโลม หนึ่งปีผ่านไป “คุณแม่คะ หนูพิงค์อยากกินข้าวค่ะ” เสียงหวานของเด็กสาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้นดังลั่นเคหาสน์หลังใหญ่ “ใกล้แล้วจ้ะ รอก่อนนะลูกแม่” เสี้ยวเพชรเอ่ยขึ้นพลางตักข้าวผัดกุ้งใส่จานให้กับพิงค์พลอย ลูกสาวเพียงคนเดียวของดุจพลอย ตั้งแต่วันที่ดุจพลอยเสียไป เสี้ยวเพชรก็พบกับไดอารี่ของนางแบบสาวในห้องส่วนตัวขณะที่เก็บข้าวของไปให้พระพิธีทางศาสนา ‘ถึงพี่เพชร พลอยรู้ดีว่าพลอยทำตัวไม่ดีกับทุกคนในเคหาสน์พราวเดือน พลอยอยากขอโทษแต่พลอ