All Chapters of รวมเรื่องสั้นเริงรักในห้วงฝัน: Chapter 81 - Chapter 90

รักฤาเล่นใจ - บทนำ 1/3หากอังคณาคาดคะเนไม่ผิดมากนักหญิงสาวเดาว่าช่างภาพผู้ประสงค์ร้ายต่อตัวเธอคงจะฉวยโอกาสตอนที่เธอกำลังโรมรันต่อว่าพลภัคภถ่ายภาพของเธอเป็นแน่ไม่เช่นนั้นภาพแบบนี้จะหลุดออกมาในมุม เสยแบบนี้ได้อย่างไรอังคณากัดริมฝีปากล่าง มือเรียวบางของหญิงสาวจิกเข้าหากัน แน่นโดยที่ดาราสาวไม่ทันรู้ตัว “อังอัง พี่บอกกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าค่ายเรามีกฎอะไร”กีตาร์ยังคงหัวเสียไม่เลิกเมื่อเธอต้องมาดูแลนักแสดงสาวที่กำลังจะมี ประวัติเสียหายอย่างอังคณา“อังอังจำกฎได้ค่ะ ในวันนั้นอังไปบอกเลิกพี่ภัคพอดี” อังคณาตอบผู้จัดการสาวเสียงอ่อนเบา“แล้วทำไมไม่บอกพี่ล่ะ” กีตาร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเต็มที แรงโทสะของผู้จัดการสาวจวนเจียนปะทุได้ตลอดเวลา“อังอังกลัวพี่กีตาร์ไม่ให้ไป”อังคณาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนจางกว่าเดิม “ใช่ถ้าพี่รู้พี่ก็ไม่ให้อังไป ทำไมถึงชอบนักผู้ชายเลว ๆ นี่” กีตาร์เอ่ยอย่างไม่เข้าใจอังคณาด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ“พี่กีตาร์ค่ะ วันนี้พลภัคบอกเลิกอังอังจริงๆนะคะแล้วอังก็เข้าไปทะเลาะกับเขาปาปารัสซี่คงแอบอยู่เลยถ่ายออกมาได้รูปมุมเสยจนเป็นแบบนี้” อังคณากล่าวอธิบายทั้งน้ำตาหยาดน้ำใสไหลเอ่อคลอหน่ว

ห้องพักรีสอร์ทดาหรัน 605ประตูบานกว้างของห้องพัก 605ในรีสอร์ทดาหรันเปิดกว้างตามด้วยร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามายังห้องพัก ในรีสอร์ทที่เขาได้ร่วมบริหาร“อันนา!”เสียงเข้มเอ่ยตวาดหญิงสาวที่นอนหลับด้วยฤทธิ์ แอลกอฮอล์จนเธอสะดุุ้งตื่น“เห้ย นายเข้ามาได้ไง” อังคณาเอ่ยด้วยน้ำเสียงยานคางดวงตาสีอัลมอนด์ของธนภัทรหรี่ลงอย่างใช้ความคิดอาการเมามายของเบียร์ที่เขาดื่มเข้าไปทำให้ธนภัทรมองเห็นคู่หมั้นของเขามา นอนอยู่ในห้องของเขาเจ้าของร่างเพรียวผงกหัวขึ้นมาดูเขาด้วยสายตาหยาดเยิ้ม เเววตาของอังคณาเวลานี้พราวระยับ“ทำไมอ่ะอันนา ทำไมทำกับผมแบบนี้”ชายหนุ่มโอดครวญด้วยเเววตาเศร้าสร้อยเวลานี้อังคณาได้มองเห็นชายหนุ่มผู้มาเยือนใหม่หญิงสาวเข้าใจในทันทีว่าพลภัคที่เพิ่งบอกเลิกเธอไปหมาด ๆ กลับมาขอคืนดีอังคณาแค่นยิ้มให้เขาอย่างผู้กำชัย“คุณนั่นแหละที่ทำฉันก่อน”อังคณากล่าวอย่างเมามายไม่ได้สติด้วยฤทธิ์ของสุราที่หญิงสาวดื่มเข้าไปจนหมดแก้ว“อันนา!คุณทิ้งผมหนีไปคั่วกับมันคุณคิดว่าผมไม่มีน้ำยาใช่ไหม”ธนภัทรเอ่ยด้วยน้ำเสียงรวดร้าวทว่าเวลานี้หนุ่มร่างกำยำไม่มีสติครบ ถ้วนเหมือนแต่อย่างเดิม“อย่ามาพูดแบบนี้นะภ

แสงแดดยามเช้าสาดส่องมายังห้องพัก 605ของรีสอร์ทดาหรันที่เวลานี้กำลังจะร้อนราวเพลิงผลาญเรือนร่างอรชรของอังคณาพลิกตัวหนีไปทางซ้ายทันทีที่ดารา สาวเห็นผู้ร่วมฉากรักของตนเอง“เห้ย”อังคณากล่าวด้วยน้ำเสียงตกใจ“เห้ย” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงตระหนกไม่แพ้กันอังคณาอดรู้สึกสะท้านเข้าไปในสี่ห้องใจไม่ได้หญิงสาวสร่าง เมาในทันทีภาพที่ปรากฎให้เห็นชัดในสายตาดาราสาวเป็นชายหนุ่มรูปร่างกำยำ ผิวขาวละเอียดดวงตาของเขาสีอัลมอนด์ทำให้ใบหน้าคมคายนั้นดูหล่อเหลากว่าเดิมความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีกันจนยุ่งเหยิงไปหมดอังคณาปล่อยให้หยดน้ำไหลเอ่อคลอหน่วยตา“ผมไม่รู้ว่าคุณไม่ใช่อันนา”เสียงทุ้มของชายหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างงุนงง“เพี้ยะ” ฝ่ามือของอังคณาปะทะกับใบหน้าคมคายทันที ดวงหน้าชายหนุ่มหันไปตามเเรงฝ่ามือของหญิงสาว“ฉันชื่อ…อังอัง” อังคณาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“ผมชื่อธนภัทร”ชายหนุ่มเอ่ยบอกหญิงสาวตรงหน้าที่เวลานี้มีน้ำตาไหลอาบแก้มนวลละเอียดทั้งสองข้าง“ฉันนึกว่าคุณคือพี่ภัค”อังคณากล่าวอย่างละอายใจเมื่อรู้ว่าเมื่อคืนเธอได้มอบพรหมจรรย์ของเธอให้ชายอื่นไปเสียเเล้ว“ไม่ผมชื่อธนภัทร…ไม่ใช่ภัค”เสียงเข้มของชายหนุ่มเอ่ยเน้

ธนภัทรหยิบชุดคลุมในตู้เสื้อผ้ามาสวมใส่อย่างรวดเร็วดวงตาคู่คมของธนภัทรเหลือบมองคราบน้ำและรอยพรหมจรรย์ของหญิงสาวอย่างรู้สึกผิดความรู้สึกสับสนเข้าครอบงำจิตใจของชายหนุ่มธนภัทรอดไม่ได้ที่จะเหลียวมองดูแหวนหมั้นของตนเองกับอันนาที่นิ้วนางข้างขวาของตนเอง“นี่มันวันอะไรว่ะ” ธนภัทรกล่าวชายหนุ่มเดินย่องออกมาจากห้องนอนของอังคณาอย่างเงียบเชียบธนภัทรเหลียวมองซ้ายมองขวาแล้วผลุบหายเข้าไปยังห้องนอนของเขาทันทีธนภัทรวางกระเป๋าสัมภาระเกะกะทางเดินในห้องเมื่อวานเขา คงเมามากจริงๆ ถึงได้ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังลงไป“โธ่เว้ย”ชายหนุ่มสบถดังลั่นห้องที่เก็บเสียงอย่างหัวเสียอยู่ คนเดียวห้องทำงานผู้บริหารหากใครมารู้เข้าว่าเขาราชสีห์หนุ่มได้นอนกับยัยคะน้าอย่างถึงพริกถึงขิงล่ะก็เขาจะเอาหน้าหล่อ ๆ ของเขาไปไว้ไหนดี“แต่จะว่าไปยัยคะน้าสวยและน่ารักกว่าเดิมมากเลยนะ” ธนภัทรกล่าวพลางลูบคางอย่างใช้ความคิด“แต่ว่ายัยนั่นเห็นได้ข่าวว่าคบกับรุ่นพี่อะไรนะ” ธนภัทรเอ่ยขึ้นพลางกุมขมับของตนเองอย่างคิดไม่ตกมือเรียวของผู้บริหารหนุ่มเอื้อมหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดต่อสายหา ‘เจมส์’ เพื่อนสนิทของเขาที่เคยได้กับอันนาอย่างไม่รีรอ“ฮัล

แสงแดดยามเช้าสาดส่องมาทางอังคณาหญิงสาวยืนหลบแดดใต้ร่มไม้ใหญ่อังคณารู้สึกเหนื่อยกับเรื่องราวที่หญิงสาวต้องเผชิญอย่างยิ่ง ยวดอังคณาอดรู้สึกสับสนในใจไม่ได้หญิงสาวหลับตาลงภายใต้แว่นกันแดดสีชาโชคยังดีที่นายกระสังไม่ได้ประทับตราร้อนบนเนื้อนวลสวย มากนักและก็เป็นโชคดีของตานั่นอีกเช่นกันที่เธอเป็นดาราและยังป็น เพื่อนในชั้นวัยประถมของเธออีกด้วยในสมองของอังคณาทำงานอย่างหนักหญิงสาวอดรู้สึกแย่ไม่ได้…ไฉนโชคะชะตาช่างโหดร้ายกับเธอนักเธอจะเอาใบหน้าไหนไปเจอพลภัคคนรักเก่าได้อีกยิ่งคิดอังคณาก็พานน้ำตาจะไหล คนรักเก่าก็มาทิ้งไปและนี่เธอยังต้องมาเสียพรหมจรรย์ให้กับคู่ปรับในชั้นเรียนของเธออีกเหรอโลกจะใจร้ายเกินไปกับเธอเสียแล้วไหนจะงานถ่ายแบบที่ต้องมาหยุดชะงักไปอีกเเถมยังจะโดนค่ายเพ่งเล็งหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปอังคณาไม่อยากจะคิดเลยว่า อนาคตของเธอจะดับวูบสักเพียงไหนเธอคงถูกค่ายถอดออกจากการ เป็นนักแสดงเป็นเเน่TTYเป็นโมเดลลิ่งที่อังคณาอาศัยทำมาหากินอยู่ทุกวันเเละหากคุณสมโชค ผู้บริหารรู้เรื่องเข้า อังคณาคงแทบแทรกแผ่นดินหนี ไหนจะยังมีแฟนคลับของหญิงสาวอีกอังคณาได้แค่กลัดกลุ้มอยู่ในใจทว่าในขณะที่หญิงสาว