Todos os capítulos de รอยรักคนใจร้าย: Capítulo 21 - Capítulo 30

เสียงหายใจภายในห้องดังอยู่เป็นระยะๆ อีกทั้งห้วงแขนหนา ของราเชนทร์ยังกอดกระชับเรือนร่างของวารินทร์แน่นไม่ยอมให้ออกห่างกาย“...คุณ”มือเรียวจับไหล่กว้างพลางเรียกให้ราเชนทร์ ช่วยคลายกอดเธอลงหน่อยทว่าชายหนุ่มแกล้งหลับพลางแอบยิ้มในใจวารินทร์จึงต้องนอนไปแบบนั้น...ก่อนที่ดวงตาคู่คมของราเชนทร์จะค่อยๆ ลืมขึ้นพลางเอ่ยถามวารินทร์ด้วยความสงสัย“ทำไมวันนี้คุณถึงมาอยู่ในห้องนี้...” ดวงตาคู่คมมองจ้องใบหน้าขาวนวลที่ชะงักนิ่งไม่อยากจะตอบ“วา ตอบ”ราเชนทร์เอ่ยขึ้นเสียงเข้มก่อนจะยื่นใบหน้าเข้าไปประกบจูบดูดดื่ม บนริมฝีปากสีชมพูระเรื้อจนหญิงสาวไม่ทันจะตั้งตัวแล้วจึงค่อยๆ ถอยออก“จะบอกไหม”ชายหนุ่มเอ่ยถามอีกครั้งพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกมือเรียวจึงรีบผลักดันอกของเขาเอาไว้“บอกแล้วค่ะ” น้ำเสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยพร้อมดวงตาคู่สวยที่จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของราเชนทร์“ฉันมาทำงาน”“...?”ราเชนทร์ได้ยินแบบนั้นก็พูดอะไรไม่ออกนี่วารินทร์คงจะไม่รู้สินะว่าที่นี้คือคลับของเขา...เอาเถอะไหนๆ มันก็ทำให้เขาได้เจอกับวารินทร์ อีกทั้งความผิดนี้ เขาได้ชำระโทษเธอไปเรียบร้อยแล้ว“อยากได้เงินเท่าไหร่ บอกฉันมา ต่อไปนี้ไม่ต้องมาทำงาน

“โอ้ยยย ทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย”ราเชนทร์รีบดึงมือกลับหลังจากถูกวารินทร์กัดทำให้หญิงสาวรู้ว่าคนที่ฉุดเธอขึ้นรถตู้มาคือราเชนทร์“ฉันต้องถามคุณ ต่างหากค่ะ ว่าทำบ้าอะไรแล้วจับฉันขึ้นรถมาทำไม”ดวงตาคู่สวยจ้องมองใบหน้าคมเข้มอย่างหงุดหงิด ก่อนจะถูกมือหนาจับข้อแขนเรียวเล็กบีบเบาๆ พลางส่งสายตาข่ม ขู่“ก็เพราะว่าฉันคิดถึงนางบำเรอแบบเธอจนทนไม่ไหวแล้วไงละ” น้ำเสียงหนาเอ่ยบอกพลางสั่งให้ทรานจอดรถรวมถึงดับเครื่องยนต์ และให้บอดี้การ์ดลงไปยืนรอ“คุณจะทำบ้าอะไรหนะ ....นี่มันบนรถนะ”วารินทร์หน้าซีดเผือกมองราเชนทร์ที่กำลังใช้สายตามองจู่โจมเรือนร่างของเธอมือหนาค่อยๆ จับปลายคางเรียวสวยของหญิงสาวเงยขึ้นพร้อมทั้งประกบจูบดูดดื่มอย่างล้ำลึกลิ้นอุ่นๆ สอดแทรกริมฝีปากสีชมพูระเรื้อ พลางโลมเลียดื่มด้ำชิมรสหวานจนหนำใจจ๊วบ จ๊วบ จ๊วบแล้วจึงค่อยๆ ถอนจูบออก พลันใช้ปลายนิ้วหนาเช็ดรอยเลอะตรงขอบปาก ของตนเองใบหน้าคลี่ยิ้มสุขสม...“คุณยังคงเด็ดเหมือนทุกครั้งที่เรามีอะไรกันเลยนะ”เพี๊ยะ!!ไม่ทันสิ้นคำฝ่ามือเรียวก็ฟาดลงบนแก้มชายหนุ่มจนหน้าหัน“อย่าคิดว่าจะพูดหรือทำอะไรกับฉันก็ได้ เพราะฉันไม่ใช่นางบำเรอเหมือนที่คุณพร่ำเพ้อออกม

ไอญา ลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูพลางเหลียวสายตามองออกไปด้านนอก ครั้นเห็นว่าไม่มีคนเดินผ่านไปมาก็รีบปิดลงก่อนจะล็อกกลอนแน่นแล้วเดินมาทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ วารินทร์ เพื่อเล่าถึงสาเหตุที่ทำให้ ธันการ มีลักษณะนิสัยที่ก้าวร้าว“พี่สาวของท่าน คุณราชิ แม่ของคุณธันการ เธอเป็นโรคประสาทค่ะ เนื่องจากสามีของเธอแอบไปมีชู้ ในตอนนั้นคุณธันการอายุเพียงไม่กี่ขวบแต่เธอก็โตพอที่จะรับรู้ถึงความรู้สึกที่ต้องเห็นพ่อกับแม่ทะเลาะกันอยู่บ่อยครั้งทำให้คุณธันการเป็นคนที่กลัวเสียงดังและ กลัวการสูญเสียคนที่เขารัก”“ดังนั้นเมื่อคุณธัน รู้ว่าท่านพาคุณมาคงจะเกิดอาการน้อยเนื้อต่ำใจเธอจึงมาแสดงกิริยาแบบนี้กับคุณน่ะค่ะ”วารินทร์ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกสงสารเด็กชายจับใจแต่หากจะว่าไปแล้วอายุของเธอกับเขาก็ไม่ไกลกันมากนักถือว่าเป็นพี่สาวน้องชายก็ว่าได้...ครั้นไอญาเล่าทุกอย่างจบก็รีบจัดแจงแต่งตัวรวมถึงแต่งหน้าทำผมให้กับวารินทร์เพื่อที่จะได้ลงไปทานข้าวพร้อมกับราเชนทร์ในห้องโถงกว้างเบื้องล่างที่ได้จัดเตรียมไว้อย่างสวยหรูเพื่อเป็นการต้อนรับเธอบรรยากาศรอบด้านเงียบสงบในระหว่างที่ฉันต้องเดินลงบันไดจากชั้น 4 ลงไปชั้น 2 ซึ่งเป็นห้องโถงทานอา

หญิงสาวสะดุ้งเฮือก ด้วยอาการตกใจ ครั้นถูกมือเรียวแตะลงบนบ่า ทว่าเมื่อหันไปมองก็โล่งอกพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา เพราะเป็นมือของหุ่นซึ่งติดบนฝ่าผนัง“เฮ้อ ตกใจหมดดีนะไม่เผลอกรี๊ด” หญิงสาวบ่นงึมงำก่อนจะตัดสินใจเดินสำรวจลงไปต่อวารินทร์ ค่อยๆ เดินลงไปจนสุดทางก่อนจะเริ่มได้ยินเสียงแว่วของคนกลุ่มหนึ่งพูดคุยเสียงเสียงดังอยู่ภายในห้องซึ่งคล้ายๆ เสียงสะท้อนที่ดังออกมาเธอจึงรีบเดินตามที่มาของเสียงจนได้พบกับคนกลุ่มนั้นซึ่งเป็นทรานลูกน้องของราเชนทร์และบอดิการ์ดในชุดสูทอีกกว่า7-8คน พวกเขายืนกอดอกมองคนถูกจับขึงด้วยโซ่ตรวนแล้วมัดเอาไว้กับเสาปูนหนาสภาพยับเยินมือเรียวรีบยกขึ้นอุดริมฝีปากเพื่อไม่ให้ส่งเสียงพลางหาที่หลบซ่อนเพื่อแอบมองการกระทำสุดแสนจะป่าเถื่อนนั้น“มึงจะพูดหรือไม่พูด ว่าใครส่งมึงมา” ทรานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวทว่าผู้ชายคนนั้นยังคงปากแข็งไม่ยอมปริปากออกมาแม้แต่คำเดียว“เอาเลือดแขนมันออกอีกข้างดิ” ทรานตะเบ็งเสียงดุพลางหันไปสั่ง คนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ให้เขานำมีดไปปักลง บนแขน ผู้ชายซึ่งถูกขึงฉับ!เสียงมีดแทงทะลุเนื้อ สดๆ พร้อมกับเลือดสีแดงสดไหลรินลงพื้น ด้วยอาการเจ็บปวดสาหัสเจ้าหนุ่มค

ภายในรถ มือเรียวกอดกระชับลำตัวแน่นด้วยความเย็นยะเยือกเพราะเสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ“จะทำอะไรคะ?”ร่างเล็กสดุ้งเฮือกด้วยอาการตกใจ ครั้นถูกมือหนาดึงเข้าไปสวมกอดแน่น ในอ้อมแขน“ทำให้เธอหายหนาวไง” ราเชนทร์เอ่ยตอบพลางกระชับห้วงแขนสวมกอดวารินทร์จนร่างกายของตนเองเปียกปอนไปด้วยลมหายใจร้อนผาวโรยรินกระทบต้นคอเรียวสวย ระหว่างที่รถขับแล่นไปบนถนน ร่างเล็กเริ่มสั่นสะท้านอีกทั้งยังมีอาการตัวร้อนรุ่ม คล้ายจะเป็นไข้“วาคุณโอเครึเปล่าทำไมตัวร้อนแบบนี้ละ” มือหนาแตะลงบนหน้าผากขาวนวล ทว่าตอนนี้วารินทร์ ได้ผล็อยหลับไป อีกทั้งยังเผลอละเมอเรียกชื่อลูกน้อยออกมา“ลลิน...”เสียงละเมอแผ่วเบาผ่านริมฝีปากสีสวยราเชนทร์จึงค่อยๆ ขยับใบหน้าพลางเงี่ยหูฟังว่าหญิงสาวเอ่ยสิ่งใด...“ใครกันนะลลิน”ชายหนุ่มครุ่นคิดในหัวหลังจากได้ยินวารินทร์เผลอละเมอเรียกอยู่บ่อยๆ.......ภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดกว้างดวงตาคู่สวยลืมตาตื่นขึ้น ด้วยอาการอิดโรย“ตื่นแล้วหรอ?” เสียงเอ่ยทักของราเชนทร์ ทำให้ฉันต้องเหลียวสายตาไปมอง“อย่าบอกนะคะว่าคุณนั่งเฝ้าฉันมาทั้งคืน”“ใช่ คุณป่วยผมก็เลยต้องดูแล”ดวงตาคู่คมมองดูใบหน้าของวารินทร์ ซึ่งยังคงขาวซีดเ