All Chapters of รอยรักคนใจร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

“พวกมึงไปดูพี่เดชสิ” ลูกน้องรองจากหัวหน้าโจรออกปากสั่ง ก่อนที่พวกมันหนึ่งในนั้นจะรีบไปเขย่าตัวหัวหน้า“พี่...พี่เดชตายแล้วพี่” พวกมันตกใจก่อนจะหันมามองวารินทร์ที่นั่งอยู่ด้วยแววตาเคียดแค้น“มานี่เลยไอ้นังตัวดี”“เฮ้ยอย่าเพิ่งรีบเว่ยเดี๋ยวมันก็ได้ตายสมใจละ ไปเว่ย ลากตัวมันออกไป” เหล่าโจรพาวารินทร์ เดินออกไปจากห้อง ลงจากตึกร้างมุ่งหน้าสู่หัวแหลมที่ทอดตัวยาวลงกลางทะเล“ปล่อยนะ พวกพี่อย่าทำอะไรฉันเลยปล่อยฉันไปเหอะนะพี่”คำวิงวอนของวารินทร์ยิ่งก็ไร้ความหมาย พวกโจรชั่วยังคงลากเธอเพื่อพาไปฆ่าปลิดชีวิต ในระหว่างนั้นรถสปอร์ตสีส้มคันหรูก็ขับแล่นมาจอดดวงตาคู่สวยเหลียวไปมอง คนที่กำลังย่างกรายลงมาขาขาวเนียนในชุด เดรสสั้นสีแดงย่างกรายลงจากรถใบหน้าแสยะยิ้มร้าย“ทำไมถึงเป็นคุณ” หญิงสาวพูดด้วยความแปลกใจเพราะเธอเคยเจอกับผู้หญิงคนนี้แค่ครั้งเดียวเท่านั้นหรือว่าคนที่สั่งมาจะเป็นราเชนทร์จริงๆ“ตกใจหรอที่เห็นฉัน”แซนคลี่ยิ้มพลางเดินตรงมาที่วารินทร์ซึ่งในขณะนี้หญิงสาวถูกชายฉกรรจ์จับมือเรียวไขว้หลังแน่นไม่อาจขยับตัว“รีบพามันลงเรือฉันจะฆ่ามันด้วยมือของฉันเอง” แววตาเยือกเย็น มอง วารินทร์ด้วยความเกลียดชัง“คร

ดวงตาคู่สวยลืมตาตื่นขึ้นภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่คุ้นตาอีกทั้งยังรู้สึกเจ็บหลังมือจนต้องเอียงตามองพบว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่ในโรงพยาบาล“ตื่นแล้วหรอวา” เสียงพูดของยายจ๋าเอ่ยขึ้นขณะอุ้มลลินอยู่ในอ้อมแขน“หนูมาอยู่ที่นี่ได้ไงคะ แล้วเกิดอะไรขึ้น ...โอ้ย” หญิงสาวครุ่นคิดก่อนจะรู้สึกปวดหัวระบม ด้วยความที่วารินทร์ตกใจบวกกับเสียงใจอย่างหนักจึงทำให้เธอลืมเรื่องราวบางช่วงไปชั่วขณะ“วาจำได้ว่าจะออกไปตลาดแต่หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีก เลย”“วานอนพักเถอะนะลูก เดี๋ยวยายจะออกไปตามหมอมาดูอาการ เรานะ” ยายจ๋ายิ้มเศร้า แล้วเดินออกไปจากห้องผู้ป่วยก่อนจะร้องให้โฮออกมาหลังจากที่อดกลั้นอยู่นาน“ยายจ๋าไม่ร้อง ๆ นะคะ” ลลินเช็ดน้ำตาให้ยายจ๋า เบาๆ ก่อนที่คุณหมอจะเดินมาพอดี“คนไข้ตื่นแล้วใช่ไหมครับ” หมอไตรเอ่ยถามพลางเดินเข้าไปดูอาการวารินทร์ภายในห้องหญิงสาวคลี่ยิ้มทักทายหมอไตรแววตาร่าเริง ทว่าบางเวลาก็รู้สึกปวดหัวจนแทบจะระเบิดหมอไตรตรวจดูอาการวารินทร์คาดว่าอีกไม่นาน เธอก็จะจำเหตุการณ์ที่ลืมไปได้เพราะมันเป็นอาการของคนความจำเสื่อมชั่วขณะเท่านั้น“วันนี้หมอจะฉีดยานอนหลับให้คนไข้ได้พักผ่อนให้เต็มที่นะครับ” หมอไตรพูด

ดวงตาคู่สวยลืมตาตื่นขึ้นภายในห้องนอนที่คุ้นตาของตนเอง ก่อนจะรู้สึกปวดหัวเพราะอาการมึนเมาก่อนหน้านี้...“คุณวาตื่นแล้วหรอคะ” สาวใช้ในบ้านเดินถือ แก้วน้ำส้มมาวางลงบนโต๊ะข้างๆ เตียงให้วารินทร์“วากลับมาได้ยังไงคะ วาจำได้ว่าวาไปดื่ม” หญิงสาวเอ่ยถามสาวใช้จึงคลี่ยิ้ม“ก็คุณผู้ชายตัวสูงๆ ใบหน้าคมๆ มาส่งคุณผู้หญิงหนะคะ”ราเชนทร์หรอ?วารินทร์ครุ่นคิดในหัวก็เขานอกใจเธอแล้วจะมาช่วยพาเธอกลับมาส่งทำไมกันนะ หญิงสาวแสดงอาการเง้างอน ก่อนจะลุกจากเตียงเพื่อไปจัดการอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะเข้าไปดูงานที่ร้านกาแฟซึ่งวารินทร์เป็นเจ้าของ“แล้วนี่ยัยลลินละ...” วารินเอ่ยถามสาวใช้“คุณหนูเรียนดนตรีอยู่ที่ห้องชั้นล่างค่ะ เห็นว่าไม่ให้รบกวนกว่าจะเลิกก็น่าจะช่วงเย็นๆ หรือก่อนอาหารกลางวันเลยค่ะ”วารินทร์พยักหน้าตอบรับ เพราะวันนี้ลินจะมีเรียนเปียโนกับครูสอนพิเศษที่เธอจัดหามาให้หลังเลิกเรียนตามคำขอของเด็กหญิงที่หลงใหลในเสียงเปียโนแม้คำว่าเรียนของเธอจะเป็นการนั่งดูคุณครูเล่นและนำมาซ้อมเองยามว่างก็ตามภายในห้องกว้างที่เต็มไปด้วยเครื่งดนตรีหลากหลาย เสียงเปียโนบรรเลงเพลงคลาสสิคอยู่ภายในห้อง ซึ่งมีลลินเป็นผู้นั่งชมและเรียนรู

ภายใต้สายฝนที่ถาโถมลงมาอย่างหนักหน่วงหญิงสาวร่างเล็กเดินออกมายืนตรงข้ามกับประตูรั้วที่ปิดสนิมซึ่งอีกฝั่งเป็นชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำเงาวาวที่ยืนอยู่สภาพร่างกายเปียกโชกไปด้วย น้ำฝน ประตูรั้วค่อยๆ เปิดออกดวงตาคู่สวยมองราเชนท์ด้วยความสุขเเละคิดถึงซึ่งชายหนุ่มก็มองจ้องเธอเช่นเดียวกัน “คุณคิดว่าทำแบบนี้แล้ววาจะยกโทษให้หรอคะ” น้ำเสียงกระเส่าเอ่ยต่อชาย หนุ่ม “ผมรู้ว่าผมผิดแต่วาจะให้ลูกในท้องไม่มีพ่อหรอ?” น้ำเสียงหนาเอ่ยถามวารินทร์ถึงกับกลืนน้ำกึกใหญ่ลงคอ “ลูกวา วาเลี้ยงเองได้คะคุณกลับไปอยู่กับผู้หญิงเหล่านั้นของคุณเถอะ” วารินทร์พูดจบก็หันหลังจะเดินกลับเข้าบ้านทว่าถูกห้วงแขนหนาของราเชนทร์กอดแน่นจากเบื้องหลัง “วาผมไม่ได้มีใครเลย ผมมีแค่คุณคนเดียวที่คุณเห็นผมแค่ทำให้คุณเกลียดผมเท่านั้น...” ราเชนทร์ยอมเอ่ยความจริงออกมาเพราะกลัวว่าจะสูญเสียทั้งวารินทร์และลูกไป “แล้วทำไมคุณถึงต้องทำแบบนั้นละคะ คุณอย่ามาอ้างเลยดีกว่า มันคือเพราะความไม่รู้จักพอของคุณนะสิ?” “คุณคิดว่าวาจะเชื่อคำโกหกลมๆ แล้งๆ ของคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าหรอ” วารินทร์พยายามจะแกะห้วงแขนทว่าราเชนทร์ยิ่งสวมกอดเธอแน่นขึ้นจนร่มในมือ

“คุณอยากได้งานแต่งแบบไหนผมจะจัดให้คุณทั้งหมดไม่ว่าจะแต่งตัวอลังการขนาดไหนผมก็ทำให้คุณได้เพราะแม้แต่ชีวิตผมยังให้คุณได้เลย”“ฉันไม่เอาชีวิตคุณหรอกคุณอยากให้ฉันแต่งงานกับโครงกระดูกหรือไง เดี๋ยวฉันก็เป็นหม้ายพอดี แต่ถ้าคุณเป็นโครงกระดูกก็ดีฉันจะได้หาสามีใหม่”“สามีใหม่ที่ได้แบบผมไม่มีแล้วนะมี แค่ผมคนเดียวคุณคงต้องแต่งงานกับผมแล้วละ ทำใจหน่อยละกัน”“งั้นฉันก็ไม่มีทางเลือกแล้วสิ” ทั้งคู่พูดด้วยกันตลอดทางราเชนทร์ขับรถมุ่งหน้าไปร้านลองชุดแต่งงาน ในระหว่างทางวารินทร์บอกว่า อยากจัดงานเล็กๆ ที่รู้กันแค่คนในครอบครัวอยากจัดงานที่ข้างทะเลใส่ชุดเจ้าสาวสีขาวและใส่มงกุฎดอกไม้มันคงเป็นคำลอยๆ ที่ออกมาจากปากของเจ้าสาวมือใหม่วารินทร์บอกว่าเธอแค่พูดลอยๆ แต่ไม่ว่าราเชนทร์จะจัดงานแต่งงานยังไงเธอก็ยังเป็นเจ้าสาวให้เขาอยู่ดีณ ร้านลองชุดแต่งงานราเชนทร์ให้วารินเลือกชุดแต่งงานได้ตามที่ชอบแต่ราเชนทร์ขอออกไปทำธุระข้างนอกสักครู่ วารินไม่ได้เอะใจอะไรเพราะคิดว่าราเชนทร์คงจะมีธุระเข้ามากะทันหันตอนนี้อะไรที่เป็นเรื่องสำคัญที่ราเชนทร์ต้องทำเธอก็พอรู้อยู่บ้างเพราะหลังจากที่ราเชนทร์ออกมาจากคุก หุ้นส่วนในบริษัทต่างไม่ใ