All Chapters of รอยรักคนใจร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

ช่วงเช้าของวันใหม่ทันทีที่เธอลืมตาตื่น ก็รีบลุกขึ้นแต่งตัวและไปกดเงินสดอีกห้าหมื่นที่เหลืออยู่จากธนาคารเพื่อไปเอาเด็กน้อยในท้องของเธอออก ตลอดการเดินทางเธอทั้งกลัวและระแวงหากพ่อรู้ คนอื่นๆ รู้ จะเป็นยังไง“จอดตรงนี้แหละค่ะลุง”น้ำเสียงหวานเอ่ยบอกแท็กซี่ ให้จอดลงหน้าคลินิกเถื่อนแห่งหนึ่ง บรรยากาศรอบด้าน ล้วนอึมครึมน่าหวาดกลัวไม่น้อยมือเรียวกำสายสะพายกระเป๋าไว้แน่น ก่อนจะเดินเข้าไปภายใน ทว่าในระหว่างที่วารินทร์กำลังนั่งรอ หมอเรียก เธอก็ดันเผอิญเจอภาพถ่ายของ แม่ที่อุ้มเธอใบหน้ายิ้มแย้มในกระเป๋าสตางค์ ดวงตาคู่สวยถึงกับหลั่งน้ำตาไหลรินอาบแก้มขาวนวล ความสับสนวุ่นวายตีกันมากมายในหัว“คุณวารินทร์ เชิญคะคุณหมอรออยู่ด้านใน “เสียงพยาบาลหน้าห้องดังแว่ว เรียกสติวารินทร์ เธอตัดสินใจลุกขึ้นเดินออกมาจากคลินิก ท่ามกลางสายตางุนงงของ คนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ภายในในเมื่อเธอเป็นคนก่อเรื่องจะให้เด็กคนนี้มาชดใช้ได้ ยังไง ร่างสาวฉุกคิดขึ้นในหัว พลางเอามือลูบท้องของตนเอง เบาๆ ก่อนจะเดินไปเรียกแท็กซี่เพื่อไปฝากครรภ์ ที่โรงพยาบาลต่อ@ในห้องสูตินารีเวช“เด็กแข็งแรงมากเลยนะคะคุณแม่”พยาบาลสาวคลี่ยิ้ม หลังจากตรวจดูภ

“อย่าทำหนูเลยนะคะ หนูกำลังท้องอยู่ปล่อยหนูไปเถอะ”น้ำเสียงหวานเอ่ยวิงวอน พลางสะอื้นร่ำไห้ขอชีวิตของวารินทร์ ทว่าด้วยความหื่นกามของชายชั่วมันยังคงรุกล้ำฉุดกระชากหวังข่มขืนเด็กสาว ไม่ยอมรามือ “วันนี้กว่าจะขายหมดเล่นซะมืดเชียว” หญิงชราผิวพรรณขาวผ่องหน้าตาอิ่มละมุนไปด้วยรอยยิ้มบ่นพึมพำกับคนเองเสียงเบาพลางหอบตะกร้าขนมเดินผ่านมาเพราะเป็นทางลัดกลับบ้านซึ่งอยู่ในซอยใกล้ๆ “หื้ม รถใครละนั้น อ่อ..แหม่ อิพวกคนชั่วฉุดผู้หญิงมาข่มขืนอีกแล้วหรอว่ะเนี่ย” หญิงชราพึมพำก่อนจะแกล้งแหกปากร้องตะโกน“คุณตำรวจค่า ทางนั้นค่ะ ทางนั้น ไอ้ชั่วนั้นมันอยู่ทางนั้นค่ะคุณตำรวจ!!!”สิ้นเสียงหญิงของยายชราแท็กซี่ชั่วก็รีบผลักร่างของวารินทร์ออกก่อนขึ้นรถแล้วขับหนีออกไปทันที เมื่อเห็นคนชั่วออกไปแล้วยายชราก็รีบเดินมาหาวารินทร์ด้วยแววตาเป็นห่วง“เอ็งเป็นอะไรบ้างนังหนู” มือเรียวเหี่ยวย่นจับแขนวารินทร์พลางใช้สายตากวาดมองสำรวจด้วยความเป็นห่วงตอนนี้ทั้งหัวใจและร่างกายของวารินทร์บอบช้ำพอๆกันจนแยกไม่ออกว่าสิ่งใดเจ็บปวดกว่ากันแน่ หญิงสาวร้องไห้โฮออกมาก่อนจะสวมกอดร่างหญิงชราด้วยความกลัวที่คุณยายก็ไม่ได้นึกรังเกีย

“คุณหมอ ช้าไม่ได้แล้วค่ะ คนไข้อาการสาหัสมากเลย” พยาบาลสาวเอ่ยปากเร่งการเตรียมตัวก่อนจะเดินนำก้องภพเข้าไปในห้องผ่าตัดอย่างเร่งรีบดวงตาคู่คมมองใบหน้าหล่อๆ ของราเชนทร์ ที่กำลังนอนหมดสติอยู่บนเตียงพลันรู้สึกสะกิดใจ คลับคล้ายคลับคราเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ทว่าก็ต้องหยุดคิดเอาไว้ชั่วขณะก่อนจะเริ่มลงมือทำการผ่าตัดทันทีดวงไฟขนาดใหญ่ถูกเปิดออกเผยให้เห็นร่างของผู้ป่วยบนเตียงชัดขึ้น พร้อมทั้งการวางมีดกรีดลงตรงรอยแผลเพื่อดึงกระสุนออกรวมถึง เสียงหัวใจเต้นในจอดิจิทัลตรวจคลื่นหัวใจภายในห้องผ่าตัดดังอยู่ตลอดเวลาอีกทั้งยังเริ่มมีเสียงที่แผ่วเบาลงเรื่อยๆ(ผ่านไป3ชั่วโมง)หมอในห้องผ่าตัดยังไม่มีใครเดินออกมาแม้แต่คนเดียว....ทรานกำมือแน่นระหว่างรอผลผ่าตัดของราเชนทร์เพราะหากเจ้านายเป็นอะไรไปเขาจะต้องโทษตนเองไปตลอดชีวิต“อย่าคิดมากเลยพี่ยังไงนายก็ต้องปลอดภัย นายอึดจะตายก็รู้” สิงห์ตบบ่าให้กำลังใจทรานเบาๆ ก่อนที่ก้องภพจะเดินออกมาจากห้องผ่าตัดด้วยร่างกายเต็มไปด้วยเลือด“เจ้านายผมเป็นยังไงบ้างครับหมอ” ทรานรีบเอ่ยถามสีหน้ากังวล“คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ แต่ต้องพักฟื้นในห้องปลอดเชื้อสักระยะ” พูดจบก้องภพก็เดินจา

“นั่งก่อนเดี๋ยวยายไปหยิบน้ำมาให้” ยายจ๋าว่าพลางวางกระจาดขนมลงบนพื้นบ้านโดยมีวารินทร์เดินมาทิ้งตัวนั่งลงพลางมองจ้องราเชนทร์ตาเขม็ง“ฉันขอร้องล่ะคุณกลับไปเถอะ” หญิงสาวเอ่ยน้ำเสียงเจื่อยแจ้ว เธอกลัวว่าราเชนทร์จะรู้ว่าเธอมีลูกกับเขา วารินทร์จึงพยายามจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้เธอได้อยู่ห่างจากตัวของเขาแต่ยิ่งทำเท่าไหร่ราเชนทร์ ก็ยิ่งพยายามเข้าหาตัวเธอมากขึ้นเท่านั้น“ทำไมคุณถึงอยากจะให้ผมกลับนักล่ะ” น้ำเสียงหนาเอ่ยถามทว่าวารินทร์ไม่ทันที่จะเอ่ยตอบยายจ๋าก็เดินถือน้ำกลับมาวางลงบนโต๊ะ“คุยอะไรกันอยู่เหรอจ๊ะ” หญิงชราเอ่ยถามน้ำเสียงหวานระรื่นใบหน้ายิ้มแย้มมองวารินทร์สลับกับราเชนทร์“เปล่าจะยาย เมื่อกี้คุณเขาแค่บอกหนูว่ามีธุระด่วนจะขอกลับก่อนนะจ๊ะ” หญิงสาวเอ่ยโกหกเพื่อผลักไสให้ราเชนทร์กลับไปทว่ามีหรือที่คนฉลาดเฉลียวอย่างราเชนทร์จะยอมสยบต่อเธออย่างง่ายดาย“วาเขาคงฟังผิดนะครับยายเมื่อกี้ผมบอกว่าวันไม่มีธุระอยู่ได้ตลอดทั้งวัน” ใบหน้าหล่อเหลาคลี่ยิ้มร้ายมองวารินทร์ อย่างสะใจ ก่อนจะหันไปหาทรานให้นำของมาวางลงบนโต๊ะ“นี่คือของฝากเล็กๆ น้อยๆ จากผมครับ”“โอ้ย...ขนมาซะเยอะแยะเลยพ่อหนุ่มคราวหลังไม่ต้องหรอกจ้า

เช้าวันใหม่วารินทร์เธอตื่นมาจัดเตรียมข้าวของตั้งแต่เวลาเช้าตรู่ก่อนจะฝากยัยหนูลลินไว้กับยายจ๋าเพื่อที่เธอจะได้ออกมาหางานในเมืองอย่างไม่ต้องกังวล หลังหยอกล้อกับลูกสาวตัวน้อยเสร็จเธอก็รีบวิ่งมาขึ้นรถของห้องภพที่จอดรออยู่“จอดตรงนี้ก็ได้ค่ะพี่ก้อง” เสียงใสพูดขึ้นก่อนที่ชายหนุ่มจะหักพวงมาลัยรถเลี้ยวเข้ามาเทียบจอดริมฟุตบาท“เดี๋ยวตอนเย็นพี่มาแวะรับนะวา” ก้องภพเอ่ยกำชับด้วยความเป็นห่วงหญิงสาวจึงพยักหน้าเข้าใจก่อนจะย่างกรายลงจากรถพลางโบกมือลาชายหนุ่มบรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยตึกสูงมากมายสองฝั่งริมถนน“เราจะเริ่มจากจุดไหนก่อนดีนะ” หญิงสาวพึมพำดวงตาคู่สวยกวาดมองร้านเล็กๆ ที่พอจะเหมาะกับการเข้าไปสมัครงานของเธอผู้คนมากมายเดินผ่านไปมาสร้างความกังวลให้วารินทร์เล็กน้อยเพราะเธอไม่เคยออกมาเผชิญกับโลกภายนอกมาก่อนเนื่องด้วยอายุเพียง 18 ปีเท่านั้นหวังเพียงว่าการมาสมัครงานครั้งนี้จะไม่ถูกหลอกเหมือนกับครั้งก่อนตอนเจอกับเจ๊แป๋วที่หลอกเธอให้ไปขายตัว ทิ้งตราบาปติดตัววารินทร์มาจนถึงทุกวันนี้มือเรียวกำซองเอกสารแน่นพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนที่หญิงสาวร่างเล็กในชุดเดรสสีชมพูอ่อนยาวเหนือเข่าใบหน้าขาวนวลอมชมพูแล