Todos os capítulos de รอยรักคนใจร้าย: Capítulo 31 - Capítulo 40

หญิงสาวหยุดชะงักชั่วครู่ เธอมองทศกัณฐ์ที่เดินเข้ามาในบ้านตรงดิ่งมาที่เธอท่ามกลางสายตาคู่ดุของราเชนทร์.......“คุณเป็นใคร?”ราเชนทร์เอ่ยถามก่อนจะมองสำรวจและครุ่นคิดขึ้นได้“อ่อ...คุณนี่เองคนที่ช่วยวารินทร์เอาไว้เมื่อคืนใช่หรือเปล่า”“ใช่แล้วครับ ผมทศกัณฐ์ เกียรติดำรงกุลหลานชายของหม่อมเพลิดแพรว เกียรติดำรงกุล คุณคงจะรู้จักท่านเป็นอย่างดีนะครับ” ใบหน้าหล่อละมุนคลี่ยิ้มมองราเชนทร์พร้อมทั้งยกมือขึ้นจับทักทายทว่าราเชนทร์ไม่ได้จับตอบชายหนุ่มจึงน่าเจื่อนไปเล็กน้อยแล้วหันมาคลี่ยิ้มให้วารินทร์แทน“ขอบคุณมากนะคะเมื่อคืนที่ช่วยฉันไว้” หญิงสาวเอื้อนเอ่ยพลางยกมือไหว้อย่างนอบน้อมทว่าจู่ๆ ทศกัณฐ์ก็ยกมือขึ้นรับมือวารินทร์เป็นการรับไหว้ราเชนทร์ที่มองดูอยู่ถึงกับโกรธกริ้ว ...ก่อนที่เสียงมือถือของเขาจะดังขึ้นกริ่ง!ราเชนทร์รีบล้วงหยิบพลางยกหูรับสายปรายสายคือหม่อมเพลิดแพรวบุคคลที่ราเชนทร์ให้ความเคารพยำเกรงเพราะเป็นคนมีอำนาจที่คุ้มครองราเชนทร์อยู่ในเบื้องหลังในเรื่องที่เกี่ยวกับธุรกิจสีเทาเช่น บ่อนพนันในตัวเมืองที่ราเชนทร์เป็นเจ้าของและมีหม่อมเพลิดแพรวเป็นหุ้นส่วนลับๆ“สวัสดีครับหม่อมน้ำ” เสียงหนากล่า

บรื้นๆ!!!เสียงรถดังสนั่นไปทั่วทั้งทางขึ้นไร่ ราเชนทร์พร้อมกับบอดี้การ์ดถืออาวุธครบมือ ชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำเปิดอกนั่งหน้ากระโปรงรถสปอร์ตคันหรูทั้งยังจงใจเปิดไฟสูงส่องสว่างไปที่ประตูไร่ ในยามค่ำมือหน้ายกบุหรี่ขึ้นสูบ พลางพ่นควันสีขาวพวยพุ่ง“พวกคุณมาหาใคร ออกไปนะไม่งั้นอย่าหาว่าพวกเราไม่เตือน” เหล่าชาวสวนที่เฝ้าไร่กลุ่มหนึ่งเอ่ยไล่ ทว่าราเชนทร์ไม่สนใจมือเรียวโยนบุหรี่ลงพื้นดินพลางใช้เท้าหนาบดขยี้จนเละ“ไปตามนายของพวกแกออกมา ไม่อย่างนั้นฉันจะบุกเข้าไป” น้ำเสียงหนาออกคำสั่งจนพวกคนงานก้องภพหันมองหน้ากันแล้วรีบส่งคนหนึ่งวิ่งไปรายงาน ผ่านไปไม่กี่นาทีรถมอเตอร์ไซค์วิบากห้าคันก็ขับแล่นออกมาโดยมีก้องภพเป็นคนนำหน้ามาจอดดวงตาคู่คมของราเชนทร์เงยหน้าขึ้นมองก้องภพด้วยแววตาเย็นยะเยือก“เมียกูอยู่ไหน? ส่งตัวเธอออกมาเดี๋ยวนี้” ตอนนี้ราเชนทร์ละทิ้ง มาดนักธุระกิจอีกทั้งยังไม่ต่างอะไรไปจากคนดิบเถื่อนที่พร้อมจะทำได้ทุกอย่างเพียงได้สิ่งที่เขาต้องการ“คนที่คุณตามหา คือใครผมไม่รู้จักที่นี่มีแค่คนของผมเท่านั้น คุณกลับไปเถอะ” ก้องภพเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบเพราะเขามีจิตใจที่เย็นยะเยือกไม่ได้ร้

(1ปีผ่านไป)“อ๊ะ...อ๊ะ..อ๊ะ” “เบาๆ ค่ะวา เจ็บอ่าา..”น้ำเสียงครวญครางผ่านลำคอเรียวสวยขณะถูกร่างกำยำสอดใส่แบบไม่ยั้ง ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ราเชนทร์จัดหนักกับวารินทร์แทบทุกวัน ซ้ำยังใช้ความซาดิสกับเธอจนหญิงสาวเริ่มจะคุ้นชินตอนนี้วารินทร์อายุย่าง19 ปีพอดี อีกทั้งยังถูกกักขังอยู่แต่ในคฤหาสน์ จนเริ่มเบื่อหน่าย ร่างกายก็ซูบผอมเพราะนอกจากจะบำเรอราเชนทร์เธอก็แทบจะไม่ต้องทำอะไร“ครั้งนี้ผมจะทำให้คุณท้องให้ได้เลยวา” น้ำเสียงหนาเอ่ยขึ้นพลางสอดใส่แกนกายลำแข็งเข้าไปในตัวของวารินทร์ขณะที่มือเรียวกำจิกเตียงนอนแน่น“อื้อ...”ร่างเล็กเอนอกรับการดูดดื่มจากลิ้นอุ่นๆ ของราเชนทร์กลิ่นกายหอมละมุนคละคลุ้งขณะเบียดเสียดกับเรือนร่างหนากำยำของราเชนทร์ ร่องกุหลาบสีสวยถูก แท่งร้อนสอดใส่จนเกิดรอยบอบช้ำ พลางปลดปล่อยน้ำฉ่ำแฉะออกมาจนชุ่มตับ ตับ ตับเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังอยู่ ภายในห้อง ...ดวงตาคู่สวยโรยรินเหนื่อยล้าเต็มที ความเสียวบวกกับความเจ็บรู้สึกซ่าบซ่านอยู่ภายในร่างกาย ก่อนจะรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นภายในช่วงหลังมานี้ราเชนทร์ชอบปล่อยในเธออยู่บ่อย ๆ ชายหนุ่มบอกว่าต้องการลูกแต่เธอไม่มีทางปล่อยให้เกิดเหตุการณ์เดิ

หญิงสาวร่างกายอวบอึ๋มหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้กำมะหยี่พลางยกขาขึ้นตั้งไขว้ ก่อนยกมือเรียกพนักงานเดินมาเสิร์ฟแชมเปญ“ฉันได้ยินชื่อของคุณมานานได้เจอตัวจริงเสียที ยินดีมากๆ ค่ะที่ได้พบ” น้ำเสียงหวานเอ่ยเย้ายวนพลางส่งแววตาหวานละมุนมองราเชนทร์ซึ่งมีสีหน้าและแววตานิ่งขรึม“งั้นเหรอครับ”ชายหนุ่มตอบรับน้ำเสียงราบเรียบพลางกระตุกยิ้มมุมปากก่อนที่แซนจะใช้ปลายนิ่วเรียวสวยหยิบแก้วแชมเปนยื่นให้ราเชนทร์ มือหนารับพลางยกขึ้นดื่มรวดเดียวก่อนจะวางลงบนโต๊ะ“ฉันรู้สึกว่าคุณคงจะมีเรื่องที่ไม่สบายใจอยู่รึเปล่าคะ ให้ฉันช่วยได้ไหม” มือเรียวสวยวางลงบนมือหนาพลางคลี่ยิ้มเย้ายวนจนราเชนทร์แทบจะควบคุมตนเองไม่อยู่ก่อนจะรีบดึงมือกลับ“คุณช่วยผมไม่ได้หรอกครับ”ระหว่างรอราเชนทร์ดื่มแชมเปญอย่างหนักเพราะรู้สึกอึดอัดที่ต้องมานั่งกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่วารินทร์ผมจะต้องไม่ถลำตัวเด็ดขาดราเชนทร์ครุ่นคิดย้ำเตือนในหัว พลางส่งสายตามองออกไปนอกกระจกบานใสก่อนที่แซนจะขอตัวลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำหญิงสาวกระตุกยิ้มมุมปากเดินตรงไปที่พนักงานเสิร์ฟก่อนจะหยิบแชมเปญมาหนึ่งแก้วเพื่อจัดแจงใส่ผงขาวลงไปมันคือยาปลุกเซ็กส์ที่แซนได้วางแผนการเอาไ

ใครๆ ก็มักจะบอกว่าพระเจ้าจะนำสิ่งดีๆ มาให้เรา แต่ผมเชื่อเสมอว่ามันคือคำโกหกราเชนทร์ครุ่นคิดขณะมองดูเจ้าสาวในชุดราตรีสีขาวเดินควงแขนมากับฟินอสผู้เป็นพ่อในโบสถ์ที่จัดเป็นสถานที่แต่งงานระหว่างทั้งคู่เสียงดนตรีบรรเลง ประสานเสียงพร้อมกับเสียงปรบมือยินดีของทุกๆ คน ที่มาร่วมเป็นสักขีพยานรัก ภาพวันแต่งงานปรากฏขึ้นในดวงตาคู่คมที่เยือกเย็น ของราเชนทร์ แม้ในหัวใจของเขาจะมีเพียงวารินทร์ก็ไม่อาจที่จะปฏิเสธการรับผิดชอบแซนได้“พ่อขอให้พวกคุณเอ่ยคำปฏิญาณต่อกัน....”ผู้เป็นตัวแทนแห่งพระเจ้าพูดกำหนดพิธีการต่างๆ จนเสร็จสิ้น ศลาและฟินอสต่างปิติยินดีในงานแต่งครั้งนี้อย่างมากใบหน้าของทุกคนมีแต่รอยยิ้มทว่าเจ้าบ่าวที่ยืนอยู่เบื้องหน้าทุกคนกลับมีแต่ความเจ็บปวดในหัวใจ ขณะที่เสียงไวโอลินบรรเลงเพลงหวานกล่อมบรรยากาศในน่ารื่นรมเด็กชายในชุดสูทสีดำก็เดินเข้ามาในโบสถ์และเลือกที่จะนั่งอยู่แถวสุดท้ายห่างไกลผู้คนธันการมองจ้องราเชนทร์ ด้วยใบหน้าเรียบนิ่งครั้นเห็นแววตาคนเป็นอาก็รู้ทันทีว่ามิได้เต็มใจเพราะแววตาที่ราเชนทร์มองแซนกับมองวารินทร์มันช่างต่างกันโดยสิ้นเชิง“ผมขอให้คุณอามีความสุขนะครับ”ธันการยกมือขึ้นสวดอธิฐ