ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับใบหน้าตรึงเครียด เป็นแบบนี้มาหลายวันแล้ว ตั้งแต่เหตุการณ์ของวันนั้น เธอทำกับข้าวไว้ให้ผม แล้วก็ออกไปตั้งแต่เช้ามืด จนอาหารที่ทำไว้เย็นชืดจนไม่น่ากิน "ลำพังคนทำก็ทำไม่อร่อยอยู่แล้ว ยังจะทิ้งให้เย็นจนกระด้างอีก กูจะแดกลงไหมเนี่ย"บ่นทุกวันแต่ผมก็กินจนหมดทุกวัน ไม่ใช่เพราะมันอร่อย แต่ผมไม่รู้จะกินอะไร และผมคงชินกับรสมืออันห่วยแตกของยัยนี่ไปแล้วมั้ง ถึงนั่งกินมันจนหมดทุกเช้าและเหมือนทุกวัน ชั่วโมงไหนที่ผมว่างไม่มีเรียน สายตาผมเป็นต้องสอดส่ายตามหายัยนั่นตลอด เจอบ้างไม่เจอบ้าง พอให้หงุดหงิดใจ ผมรู้อยู่แล้วว่ายัยนั่นจงใจหลบหน้าผม นิสัยเก่าๆ เดิมๆ ที่แก้ไม่หาย งอนทีไรเป็นต้องหนีหน้าผมตลอด "ขอชานมหนึ่งแก้วครับ""ปกติพี่โชกุนไม่ดื่มชานมนี่ ทำไมวันนี้ถึงดื่มละคะ""น้องดา พี่นึกว่าใคร""จำน้องดาได้ด้วยเหรอคะ ดีใจจัง"ผมเจอกับน้องดาโดยบังเอิญ น้องดาเป็นลูกสาวของเพื่อนคุณแม่ ที่มีรายชื่อในการนัดดูตัวกับผม แต่ผมปฏิเสธคุณแม่ตลอด แต่เราได้รู้จักกันโดยบังเอิญในวันที่น้องดาเข้ามาเป็นน้องใหม่ที่มหาลัยเดียวกัน และแม่ของเธอก็ฝากฝังแม่ของผมนักหนา ว่าถ้ามีอะไรก็ให้ผมช่วยดูแลน้องดาด้วย
Last Updated : 2025-12-29 Read more