บททั้งหมดของ คลั่งรักยัยรุ่นพี่ [Crazy in love] : บทที่ 41 - บทที่ 50

ผมเดินเข้ามาในงานกินแชร์ ที่ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ราวกับงานกาล่าดินเนอร์ มีแขกมากมายมาร่วมงาน ล้วนแล้วแต่รู้จักกันในแวดวงธุรกิจเดียวกันทั้งนั้น และส่วนมากเป็นเพื่อนๆ ของคุณแม่กับคุณพ่อ ผมจึงเดินตามคุณแม่และไหว้ทักทายเพื่อนของแม่จนทั่วทั้งงาน แต่แล้วจู่ๆ ทุกคนก็หันไปมองทางเข้างานเป็นตาเดียวทันทีที่ผมหันไปมองยังทิศทางเดียวกับแขกในงาน ฉับพลันหัวใจของผมก็สั่นและเต้นแรงขึ้นมาราวกับจะกระเด็นออกมาเต้นนอกอก เมื่อร่างบางแสนคุ้นตาปรากฏกายขึ้นต่อหน้า พร้อมกับเดินควงแขนมากับผู้ชายคนหนึ่ง เขาคนนั้นแต่งตัวภูมิฐาน แม้จะดูก็รู้ว่าอายุอานามรุ่นพ่อไปแล้ว แต่ยังดูหล่อและสง่ามาดเท่และแข็งแรงราวกับหนุ่มๆ แต่คนที่เดินควงแขนมาด้วยต่างหาก ที่ทำเอาผมใจกระตุกและชาวาบไปทั้งตัว เพราะเธอคือคนที่ผมแทบพลิกแผ่นดินเพื่อตามหาตัว การปรากฏกายพร้อมกันของคนทั้งคู่ ทำให้คนในงานต่างฮือฮากันใหญ่ และต่างให้ความสนใจ จนผมร้อนรนอยากรู้ความจริงทุกอย่างทั้งหมดในวันนี้"นั่น...เจ้าสัวทรงชัยนี่คะ""เอ๊ะ! แล้วนั่นใช่หนู 'นีรชา' ลูกสาวเจ้าสัวทรงชัยใช่รึเปล่า"'ลูกสาว' ผมทบทวนคำพูดที่ได้ยินซ้ำไปซ้ำมาด้วยความสับสน เมื่อคนในงานต่างพูด

"เฮือก! คุณโชอย่านะ...อ๊ะ อ๊า! "ยิ่งเห็นว่าพี่นุ่มนิ่มร้องครางเสียงดัง ผมก็ยิ่งดุนดันลิ้นเข้าไปลึกๆ ทั้งแยงทั้งแหย่จนคนที่โด่งบั้นท้ายให้ถึงกับส่ายสะโพกไปมาด้วยความเสียว หน้าอกนุ่มบดเบียดกับพวงมาลัยรถหรูจนบู้บี้ไปหมด ผมจึงรีบรัวลิ้นขยี้เม็ดติ่งสวาทให้เธอ เพื่อเร่งให้ร่างที่กำลังสั่นเทาก้าวไปแตะความสุขสม เพราะผมทนเห็นเธอโก้งโค้งในที่แคบแบบนี้ไม่ได้ ผมสงสารคนที่ผมรัก"อย่าดูดค่ะ อ๊า! อื้อๆ"เธอถึงกับร้องห้ามเสียงหลง เมื่อผมห่อปากดูดตรงติ่งสวาทของเธออย่างคิดถึง ร่างบางถึงกับแหงนหงายหน้าขึ้นอย่างเสียวซ่าน จนต้องรีบห้ามปรามผมไว้ แต่ยิ่งเธอร้องว่าอย่า ผมก็ยิ่งดูดหนักเข้าไปใหญ่ จนนาทีที่ผมดูดดื่มอย่างเมามัน ร่างบางก็เกร็งกระตุก พลางหลั่งน้ำหวานออกมาทันที"อ๊า! อื้อ! ฮื่อๆ"ผมดูดดื่มน้ำหวานจากเม็ดชมพูสวาทของพี่นุ่มนิ่มอย่างอ้อยอิ่ง แม้เธอจะเสร็จกิจแล้วแต่ผมก็ยังดูดเลียหยาดรักของเธอไม่ห่าง จนพี่นุ่มนิ่มหลับตาพริ้มส่งเสียงครางเครือเบาๆ อย่างซาบซ่าน ก่อนที่ผมจะดูดหยาดรักหยดสุดท้ายแล้วค่อยๆ ผละออกห่างอย่างเสียดาย"ทีนี้จะยอมรับได้รึยังครับ ว่าพี่เองก็คิดถึงผมใจแทบขาดแล้วเหมือนกัน"ผมพูดพลางรูดซิ

ผมไม่รู้ว่าเมื่อคืนผมทำอะไรผิด พอตื่นขึ้นมาถึงได้เจอแค่ความว่างเปล่าภายในห้อง ร่างบางที่ผมตระกองกอดเอาไว้ทั้งคืนด้วยความรัก หนีหายจากอกไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีข่าวสารหรือแม้แต่ทิ้งโน๊ตอะไรบอกไว้เลยสักอย่าง จนผมงุนงงและรู้สึกอ้างว้างในใจแปลกๆผมอาบน้ำชำระร่างกายที่เหนื่อยล้า ก่อนจะเดินออกมาหาแท็กซี่ เพื่อจะโดยสารไปเอารถที่จอดทิ้งไว้ในโรงแรมหรูเมื่อคืน ผมพยายามติดต่อหาคนที่ทิ้งผมไว้แต่ก็ไร้ช่องทาง เพราะเบอร์ที่มีก็โทรไม่ติด โซเชียลออนไลน์ก็โดนบล็อก จนผมไม่เข้าใจว่าสรุปแล้วเมื่อคืนเราดีกันแล้วหรือยังไม่ทันได้คำตอบสำหรับข้อข้องใจใดๆ ร่างของผมก็ถูกกระชากเข้าไปในรถตู้สีดำ ก่อนคนเหล่านั้น จะมัดมือมัดเท้าของผมจนผมไม่สามารถดิ้นรนเอาตัวรอดได้"ปล่อยผม! พวกคุณจับผมมาทำไม"ไม่มีคำตอบใดๆ จากปากคนพวกนั้น นอกจากการเอาอะไรสักอย่างมาปิดที่จมูกของผม จนกลิ่นฉุนชวนอ้วกลอยเข้าจมูก ตามมาด้วยอาการพร่ามัวของสายตา จนภาพตรงหน้าขาวโพลนไปหมด ก่อนทุกๆ อย่างจะดับวูบหายไป"ปลุกขึ้นมา"ซ่า!!!เสียงทรงพลังของใครคนหนึ่งดังขึ้นในโสตประสาทของผม พร้อมกับความเย็นจัดของน้ำที่สาดเข้าหน้าผมเต็มๆ จนผมผวาตื่นขึ้นพร้อมสติที่เริ

"อ๊าา! กรี๊ด! "ร่างบางที่เกร็งกระตุกถูกผมกดลงกับที่นอน ก่อนจะจู่โจมร่องสวาทที่พึ่งหลั่งหยาดความหวานล้ำด้วยปาก ผมดูดเลียหยาดรักสีใสของพี่นุ่มนิ่ม ในขณะที่เธอยังคงร้องครางเสียงดังอย่างสะใจ ยิ่งผมดูดร่องและเลียขอบแคมภายใน พี่นุ่มนิ่มก็ยิ่งร้องดังเข้าไปใหญ่ จนผมต้องรีบเลื่อนขึ้นไปเพื่อจูบปิดปากเธอ"อ๊า..อะ อื้อ! ""เบาๆ ครับที่รัก ครางดังขนาดนี้ เดี๋ยวคุณพ่อก็หาว่าผมทรมานลูกสาวท่าน จนพาลเกลียดผมเข้าไปอีก"ผมพูดชิดริมฝีปากนุ่ม ที่กำลังหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะถูลำกายร้อนไปกับร่องเปียกแฉะของเธอเบาๆ"คุณโชทรมานพี่จริงๆ นั่นแหละ อื่อ!ตอนนี้ก็ยังทรมานอยู่เลย""แต่ผมทรมานกว่าพี่อีกนะ พี่นำหน้าผมไปครั้งหนึ่งแล้วนะทูนหัว...แต่ผมยังแข็งจนปวดอยู่เลย ฮื่อ!"ผมออดอ้อนด้วยการถูไถลำกายไปกับรอยแยกสุดรัญจวน ก่อนจะจับมันเคาะรัวๆ กับยอดสวาทของเธอเบาๆ"อื้อ! คุณโชอ่ะ อย่าทำแบบนี้สิคะ ""ที่รักก็อย่าทำหน้าแบบนี้สิ มันเสียว""แล้วจะให้พี่ทำยังไงคะ"ผมจ้องใบหน้าสวยก่อนจะยกยิ้มมุมปาก พลางก้มลงไปกระซิบสิ่งที่ต้องการจากเธอด้วยสุ้มเสียงแผ่วเบา"ทำให้หน่อยสิ...นะ"เธอมองหน้าผมยิ้มๆ ก่อนจะพยักห

ผมนั่งลงคุกเข่าอยู่กลางห้องรับแขก ภายในบ้าน เมธานพเลิศ บ้านของเจ้าสัวทรงชัย เมธานพเลิศ นักธุรกิจหนึ่งในผู้ทรงอิทธิพลแนวหน้าของประเทศ ตอนนี้ในมือของผมถือพานธูปเทียนแพ เพื่อมากราบขอขมาท่าน ที่ผมได้กระทำการล่วงเกินลูกสาวของท่าน ซึ่งเป็นการหยามเกียรติท่านเกินไป และวันนี้ผมเข้ามาในบ้านหลังนี้อย่างถูกต้องตามประเพณี โดยมีผู้ใหญ่ทั้งฝ่ายผมและฝ่ายพี่นุ่มนิ่มรับรู้เป็นพยาน"ผมกราบขอโทษคุณพ่อครับ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมทำไม่ดี ทั้งกับคุณพ่อและลูกสาวของคุณพ่อ ขอคุณพ่อได้โปรดยกโทษให้ผมและให้โอกาสผมได้รักลูกสาวของคุณพ่อต่อไปด้วยเถอะนะครับ"เหมือนว่าท่านจะยังคงคลางแคลงใจต่อผม ถึงได้มีทีท่าที่ไม่เป็นมิตรตลอดเวลา จนคุณแม่ต้องช่วยเจรจาให้ ท่านถึงยอมพูดอะไรออกมา"คุณทรงชัยคะ โชกุนไม่รู้จริงๆ ว่าวันนั้นหนูนุ่มนิ่มอยู่กับคุณพ่อ ไม่ผิดที่คนไม่รู้จะเข้าใจอะไรแบบนั้น ทุกอย่างก็เพราะรักและหึงหวง ใจคอคุณทรงชัยจะไม่ให้โอกาสลูกชายของเอมหน่อยเหรอคะ""ถ้าผมไม่ให้โอกาส ลูกชายคุณเอมจะได้มานั่งคุกเข่าตรงนี้ไหม แต่ผมไม่ขอโทษหรอกนะ เรื่องที่ผมต้อนรับลูกเขยด้วยลำแข้ง ถือว่าแลกกับการตอบรับคำสู่ขอแล้วกัน"ผมถึงกับเสียว