คลั่งรักยัยรุ่นพี่ [Crazy in love]

คลั่งรักยัยรุ่นพี่ [Crazy in love]

last updateLast Updated : 2026-01-18
By:  ศรีสวาทCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
59Chapters
2.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"เมื่อไหร่พี่จะลาออกสักที ไม่อยากออกไปทำอาชีพดีๆ กว่านี้เหรอ เรียนก็สูงทำไมอยากมาเป็นคนใช้" "รอให้พี่ได้ผัวรวยๆ ก่อนนะ พี่ถึงจะไป หรือว่าจะให้พี่...จัดการคุณโชซะตอนนี้เลย" "จัดการอะไร?" "ก็...จัดการรวบรัดตัดตอน จับคุณโชทำผัวซะเลยดีไหมคะ พี่จะได้เลิกเป็นคนใช้สักทีไง" "เหอะ! พูดออกมาได้ สมองพี่ไม่คิดอย่างอื่นเลยเหรอ นอกจากเรื่องใต้สะดือ" "แหม! พูดเหมือนตัวเองไม่หมกมุ่นเลยนะคะหนุ่มน้อย เมื่อกี๊ยังเห็นสาวหนอนอยู่ยิกๆ วันหลังก็บอกพี่สิ...พี่ช่วยได้นะ" "พูดอะไรของพี่ ออกไปเลยไป ผมยังไม่ชะตาขาดตอนนี้หรอก" "หึ! ฟังพูดเข้า แล้วอย่ามานั่งกลืนน้ำลายตัวเองแล้วกัน เพราะถ้าถึงวันนั้น คุณโชอาจจะถึงขั้นคางเหลืองเลยนะ" "ออกไปเลย อย่ามาพูดให้ขนลุก "

View More

Chapter 1

EPISODE 1

Quando descobri que meu marido secreto, o Don Vittorio, estava dormindo com a minha melhor amiga, Carina, decidi deixá-lo.

Empurrei a porta do escritório dele, com os papéis do divórcio apertados na mão. Vittorio estava lá, polindo suavemente uma safira padparadscha.

A ternura em seus olhos era algo que ele nunca, nem uma vez, me deu.

Era difícil respirar.

Vittorio nunca foi do tipo romântico. Dois anos atrás, em um leilão, ele zombou de um bilionário da tecnologia por dar um lance em um colar de diamantes para a esposa.

— Pedras como essa são ativos — ele disse com desdém. — Uma moeda de troca. Mas como presente para uma mulher? Inútil.

Agora, ele tratava aquela pedra como a coisa mais preciosa do mundo.

O que realmente me sufocou foi aquela lembrança. A última postagem de Carina no Instagram: [Quem me der uma safira padparadscha, eu me caso sem pensar duas vezes.]

Foi como um soco no estômago.

Em três anos, ele nunca me comprou nem mesmo uma bugiganga barata. Eu mesma comprei nossas alianças de casamento. Em segredo.

Ao me ver, Vittorio se levantou, colocando a gema cuidadosamente sobre um pano de veludo.

— Sobre o que aconteceu três meses atrás… — Vittorio finalmente se virou para mim, com um tom irritantemente casual. — Eu não sabia o quão grave era. Carina… ela é frágil. Ela estava chorando. Eu entrei em pânico.

Meus dedos começaram a tremer.

— Além disso, você sempre dá conta de si mesma — acrescentou, dando de ombros. — Você é forte. Uma garota das ruas está acostumada a um pouco de sangue.

Das ruas.

O amargor tomou conta da minha boca.

E se ele soubesse que eu era uma princesa da Família Rossi, a organização mais antiga de Chicago? E se ele soubesse do status, da segurança, da honra que eu abandonei por ele? Ele ainda falaria comigo assim?

Mas ele nunca saberia.

Ele nunca se importou com o meu passado, meus sentimentos ou qualquer coisa sobre mim. Ele acreditava no que eu dizia, porque eu não valia o esforço de saber mais.

— Ei, dê uma olhada neste design — Vittorio empurrou um esboço na minha frente, com a voz cheia de orgulho. — Tenho trabalhado com um joalheiro. Esta é a obra-prima dele.

Olhei para baixo. O mundo ficou em silêncio.

"Para minha querida Carina."

O nome dela estava escrito em uma caligrafia elegante no topo. Cada letra zombava da minha estupidez.

Então, era assim que o amor parecia.

Cuidadoso. Cheio de expectativa. Ele até precisou aprovar o design pessoalmente.

E eu?

Em três anos, ele não conseguiu nem lembrar do meu aniversário.

Uma dor lancinante atravessou minha cabeça — as consequências do tiro.

Cambaleei para trás, perdi o equilíbrio e bati com força na quina da mesa. O ferimento mal cicatrizado na minha lateral se abriu novamente. Uma dor aguda e ardente fez meu rosto ficar pálido.

— Droga! — Vittorio deu um passo na minha direção, um lampejo de pânico real em seus olhos.

Mas o olhar dele foi imediatamente atraído para o esboço que escorregava da mesa. Ele girou e o agarrou no ar, pouco antes de atingir o chão.

Ele o examinou com urgência e soltou um longo suspiro.

— Graças a Deus, está tudo bem…

Só depois de colocar o desenho com segurança de volta sobre a mesa, ele se virou para mim, com a testa franzida. Sua voz estava impaciente, encobrindo seu breve momento de pânico.

— Por que você não pode ser mais cuidadosa? Você derramou meu café.

Fiquei apenas ali, observando-o, sentindo meu coração morrer pedaço por pedaço.

O sangue escorria do meu ferimento, manchando o tapete. Mas ele estava preocupado com um pedaço de papel.

Este era o homem pelo qual eu havia desistido de tudo.

— Assine — tirei um maço de papéis da pasta e os coloquei na frente dele. No topo, estavam aprovações urgentes de envio para as docas.

Vittorio franziu a testa, como se finalmente percebesse que algo estava errado.

— Aquele tiro foi bem sério. Você pode descansar. Não precisa se esforçar tanto com os negócios da Família.

Suas palavras soaram como preocupação, mas eram frias. Como uma pergunta de rotina para um soldado ferido.

Ele se inclinou para olhar os papéis, mas o telefone dele tocou.

"Cara mia."

O nome na tela torceu a faca no meu coração.

Eu conhecia o meu nome de contato no telefone dele: “Conselheira”. Frio. Profissional. Nada pessoal.

— Vittorio? — A voz suave de Carina ronronou pelo telefone, com um leve tom brincalhão. — Quando você vem? Quero que me veja experimentar o colar…

— Em breve, querida. Já estou indo. — A voz de Vittorio era tão suave que parecia mel.

Ele escutava, folheando distraidamente a pilha de documentos. Ao ver minha caligrafia familiar e a formatação de sempre, sem pensar duas vezes, ele rabiscou sua assinatura no final de cada página.

Incluindo os papéis do divórcio que eu havia colocado no meio.

— Não estarei em casa para o jantar hoje — disse, terminando a última assinatura e indo em direção à porta.

Ele parou na entrada, olhando para mim, ainda parada ali. Soava irritado.

— Tem mais alguma coisa?

— Não — me ouvi dizer, com a voz oca, como um eco. — A partir de agora… não haverá mais nada.

Vittorio franziu a testa, claramente achando que eu estava estranha.

— Certo. Já que você está aqui, organize meus arquivos. Os arquivos confidenciais. Você é a única em quem eu confio para isso.

A porta se fechou com um clique.

Fiquei sozinha na sala vazia, ouvindo o som do meu próprio coração se partindo.

Essa era a única vez em que eu me sentia “especial”. Quando eu cuidava dos segredos dele.

Que tipo patético de especialidade.

Caminhei até o cofre dele e digitei a combinação. Meus dedos tremiam, mas me forcei a ficar firme.

Lá dentro, deveria haver uma foto nossa tirada em segredo depois do casamento. Numa noite de bebedeira, criei coragem para pedir que ele a guardasse ali. Achei que isso garantiria um lugar em seu coração. Achei que um dia ele me amaria.

Mas a foto não estava lá.

No lugar, havia apenas uma foto de Carina. Ela vestia um vestido branco, sorrindo como um anjo. Como a luz eterna da vida dele.

Encontrei nossa foto jogada em um canto escuro, com as bordas dobradas e amareladas.

Três anos de casamento, jogados em um canto.

Rasguei a foto ao meio, depois em vários pedaços.

Os fragmentos caíram, como os pedaços despedaçados do meu coração.

De volta ao meu quarto, disquei um número criptografado.

— Nunca pensei que a princesinha da Família Rossi me ligaria pessoalmente. — Do outro lado, a voz do Don Orion era baixa e perigosa, mas eu conseguia ouvir a preocupação por trás. — O que aconteceu?

Olhei para mim mesma no espelho. Manchas de sangue floresciam como flores escuras na minha camisa branca. Meu rosto estava pálido como o de um fantasma.

— Você me disse uma vez que queria se casar comigo, Orion. Meu divórcio será finalizado em trinta dias. Se a proposta ainda estiver de pé, eu aceito.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
59 Chapters
EPISODE 1
ตับ! ตับ! ตับ!"อา ซี๊ด! อื้ม! อาส์! "ตับ! ตับ! ตับ!"มาเลยสาวน้อย มาเลย ซี๊ด! อาส์!"ปึง! ผลัวะ! "อุ๊ย! ว๊าย!""เฮ้ย! นี่พี่เข้ามาได้ไง? ออกไป! ใครบอกให้เข้ามาตอนนี้...โธ่เว้ย! "ผมชื่อโชกุนหรือโชติรุจ กิตตินุกูลดำรงศักดิ์ครับ ที่ผมกำลังเซ็งอยู่ในตอนนี้ นั่นเพราะผมถูกขัดจังหวะ ขณะที่ผมกำลังล่อแม่สาวเซ็กซี่ในจอสี่เหลี่ยม ประกอบกับการชักท่อนสวาทไปด้วย แต่ยัยนุ่มนิ่มแม่บ้านสุดเซ่อ กลับเปิดประตูทะเล่อทะล่าเข้ามาพอดี ในขณะที่ผมกำลังจะถึงจุดไคลแม็กซ์ และที่ผมรู้สึกแย่ไปกว่านั้น ก็คือเธอดันมาเห็น ตอนที่ผมกำลังย่ำยีตัวเองเต็มอย่างสองตาแบบไม่มีเซ็นเซอร์ แล้วแบบนี้ผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน รู้ถึงไหนอายไปถึงนั่น'โชติรุจ กิตตินุกูลดำรงศักดิ์ ทายาทนักธุรกิจพันล้าน นั่งช่วยตัวเองในห้องนอนสุดหรู'โอย...แค่คิดผมก็อายแทบอยากแทรกแผ่นดินหนีแล้ว เป็นความอัปยศอดสูที่สุดสำหรับผม ณ ตอนนี้"มีอะไร?""เปล่าค่ะ เห็นคุณโชยังไม่ออกไป พี่เลยเข้ามาปลุก นึกว่ายังไม่ตื่น แฮ่ๆ" ยันนั่นยังมีหน้ามายิ้มหน้าบานใส่ผมอีก มันน่าบีบคอชะมัด"ผมตื่นแล้ว""เหรอคะ? สายแล้วไปอาบน้ำเถอะค่ะ วันนี้คุณโชมีเรียนภาคเช้า เดี๋ยวสายนะคะ
Read more
EPISODE 2
เห็นเธอสั่นกลัวผมก็ยิ่งได้ใจ ผมพลิกร่างเธอขึ้นมาจากโต๊ะอาหาร พลางยกสองขาเรียวขึ้นและดันให้เธอนั่งบนโต๊ะ โดยมีผมแทรกตัวอยู่ตรงกลางระหว่างขาของเธอ ผมจับขาเรียวงามกางออกกว้าง พลางแนบลำกายที่กำลังแข็งตึงในเป้ากางเกง ถูไปถูมากับอูมเนื้อนาง ที่ถูกห่อด้วยชั้นในสีขาวตัวน้อย ยัยนั่นถึงกับนั่งหน้าแดง หล่อนคงทำตัวไม่ถูก คงไม่คิดว่าผมจะกล้าทำอะไรแบบนี้"เป็นไงครับพี่สาว เจอหนอนน้อยของผมไปนิดเดียว เสียวยันติ่งเลยไหม"ดวงตากลมโตจ้องผมในระยะประชิด เมื่อผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้เธอจนแทบจะพูดชิดริมฝีปาก"จำเอาไว้ให้ขึ้นใจ ว่าคนอย่างผมไม่ใช่คนที่พี่จะมาล้อเล่นด้วยเป็นเด็กๆ""เฮือก! คุณโช!"ผมแกล้งกระแทกเป้าแข็งกระทบไปกับเนื้ออวบอูมของเธอเน้นๆ จนเธอถึงกับสะดุ้งนั่งหลับหูหลับตาแถมยังสั่นไปทั้งตัว ผมถอยออกมาและแสยะยิ้มอย่างรู้สึกสะใจ ยิ่งเมื่อผมก้มลงไปกระซิบข้างใบหูของเธอ ตัวเธอก็ยิ่งสั่นเทิ้มไปกว่าเดิมอีก"อยากลองของจริงวันไหน ขอให้บอก""บะ...บ้า! ถอยไปนะ!"เธอผลักอกผมให้ออกห่าง ก่อนจะรีบลงจากโต๊ะอาหาร แต่คงเพราะแข้งขาที่ยังสั่น ยัยนั่นถึงร่วงลงมาจนผมต้องรีบคว้าขึ้นมากอดพยุงไว้ ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาของผมโด
Read more
EPISODE 3
'ผมแลบลิ้นเลียริมฝีปากอิ่มที่เคลือบไปด้วยรสชาติของลูกอมรสโ'ปรด ก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปในปากเล็กแคบ ที่มีกลิ่นและรสชาติหวานละมุนของลูกอมเม็ดนั้น พลางดูดดื่มดุนดันริมฝีปากบาง อีกทั้งยังไล่ต้อนกวาดเอาลูกอมรสหวานในปากของเธอ'"โห...แค่ฉากกินลูกอมก็โด่เลยเหรอลูก ท่าจะแซ่บอย่างที่ไอ้ตงว่าจริงๆ"ผมนั่งอ่านนิยายอีโรติก ของนักเขียนนามปากกา มังกรพ่นพิษ ที่ไอ้ตงมันกดเพิ่มเข้าชั้นหนังสือในแอปพลิเคชันโทรศัพท์ให้ เพียงแค่สุ่มอ่านบางตอน โชกุนน้อยของผมก็ทำท่าจะแปลงร่าง จนผมไม่สามารถวางโทรศัพท์ลงได้ ยิ่งผมตั้งใจอ่านทุกฉากเด็ด ก็ยิ่งทำให้ผมหลงเข้าไปอยู่ในนิยายเรื่องนั้นมากขึ้น'นิ้วเรียวเล็กลูบไล้ลงไปยังเนินสวาทของตัวเอง ก่อนจะสอดเข้าไปในหลืบกุหลาบแสนสวย พลางเขี่ยกลีบกุหลาบงามให้แบะออกจนเห็นเกสรสดฉ่ำ เพื่อเปิดทางให้ลิ้นร้อนของผมชำแรกเข้าไปตวัดไล่เลียได้อย่างถนัด พอลิ้นของผมแตะโดนจุดสำคัญ เธอก็ถึงกับครวญครางเสียงหวานเล็ดลอดออกมา'"อา! มาแล้ว ซี้ด! "ผมเผลอกอบกำไปที่ลำกายแกร่ง พลางลูบไล้ปลายมนเบาๆ เมื่อย่อหน้าที่เริ่มอ่านมันเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ และเสียวเสียดใจ จนผมเริ่มทนไม่ไหว'ปากเล็กแคบที่ครอบครองท่อนแกร่งข
Read more
EPISODE 4
'อะไรวะ?' 'ของเล่นชิ้นใหม่ มึงเอาไปติดไว้ในห้องเจ๊นุ่มนิ่มนะ แล้วมึงจะเห็นสวรรค์รำไร หึๆๆ' ผมนั่งทบทวนคำพูดของไอ้เบตง พลางจ้องไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ที่กำลังแสดงภาพมุมต่างๆ ภายในคอนโดหรูของผม รวมถึงห้องของยัยนุ่มนิ่มด้วย คิดแล้วก็แปลกใจทำไมผมต้องทำอะไรมากมายให้ยุ่งยากตามที่ไอ้ตงมันแนะนำด้วยก็ไม่รู้ แต่ทุกครั้งที่มันแนะนำก็ดูเหมือนจะเข้าท่าไปซะทุกอย่างด้วยสิ ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้ ลองดูก็ไม่เสียหายเหมือนมันว่า 'เชื่อกูสิ กูอ่ะอาบทั้งน้ำร้อนน้ำเย็นมาก่อนมึงแล้ว ฮ่าๆๆๆ' 'หมกมุ่นดิมึง' 'แล้วมึงไม่หมกมุ่นเหรอ ว่าแต่กู...อยากฟาดเขาก็บอกมาเหอะ เป็นกูนะ...หื้ม! แตกไป10รอบแล้ว ไอ้เต่า! ช้าอยู่นั่นแหละมึง เดี๋ยวหมาก็คาบไปแดก' "ก็ลองดูสิ กูจะได้เตะปากหมาให้ร้องเอ๋งๆ ไปเลย" ผมนั่งเถียงกับไอ้ตงในความคิด แปลกที่อยู่ๆ ผมก็รู้สึกหวงยัยนั่นขึ้นมา ทั้งที่เธอกับผมไม่ได้เป็นอะไรกัน แค่ได้ยินว่าจะมีคนมาเกาะแกะเธอ ผมก็รู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาแล้ว "จ๊ะเอ๋...ขอส่องหน่อยสิ พี่สาวคนสวยทำอะไรอยู่นะ" ผมคลิกเมาส์ เพื่อแพนกล้องหาพิกัดของยัยนุ่มนิ่ม แล้วก็ต้องตกตะลึงจนหน้ายื่นเข้าไปเกือบทิ่มจอ เมื่อปรากฏภาพของเธ
Read more
EPISODE 5
"เมื่อคืนมีความสุขมากไหมครับ"มือเรียวที่กำลังล้างชามสั่นเทา จนชามหลุดจากมือเกือบแตก แต่ยังทำเป็นใจกล้าเอ่ยตอบโต้ผมเหมือนไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมพูด"คุณโชเล่นอะไรเสียวๆ แต่เช้าเลยนะคะ พี่ใจสั่นหมดแล้ว มายืนใกล้แบบนี้พี่ก็ใจละลายหมดสิ""เสียวตั้งแต่เมื่อคืนแล้วไม่ใช่เหรอ""พูดอะไรก็ไม่รู้ ถอยไปค่ะ เดี๋ยวเสื้อนักศึกษาก็เปียกหรอก""ผมอยากได้ยินพี่เรียกชื่อผมใกล้ๆ สักครั้งจัง...คุณโชขา! อ๊า! คุณโช! "ยัยนั่นรีบหันขวับมาจ้องหน้าผมทันที แต่เธอไหวพริบดีพอสมควร เมื่อเธอแสร้งทำเป็นเข้ามาโอบรอบคอผมบดเบียดตัวเข้าหาผมพลางเล่นหูเล่นตาอย่างเย้ายวน เธอคงไม่รู้ตัว ว่าตอนนี้เธอกำลังเล่นอยู่กับไฟ"แหม! อยากได้ยินแบบนี้ก็ไม่บอก อยากฟังตอนไหนละคะ พี่จะได้เตรียมตัวเตรียมใจ ว่าแต่...คุณโชจะตั้งรับไหวเหรอคะ...พี่ดุนะ"คำพูดอวดเก่งของเธอช่างน่าขำ งั้นมาดูกันว่าถ้าได้ยินเสียงตัวเองครวญครางจะทำหน้ายังไง ไวเท่าความคิดก็คือการกดเล่นคลิปวิดีโอของผม~อ๊า! คุณโชขา คุณโช...อ๊า! อื้อ! ~ใบหน้าสวยเริ่มถอดสีจนหน้าเจือน แขนที่โอบรอบคอผมเลื่อนลงเรื่อยๆ พร้อมร่างบางที่ค่อยๆ ถอยห่างจากตัวผม ผมจึงยกโทรศัพท์ขึ้นมาให้เธอดูเต็มๆ
Read more
EPISODE 6
"เชี่ย! 8โมงกว่าแล้ว ทำไมยัยนั่นไม่มาปลุกวะ โอย...สายแน่เลย"ผมลุกขึ้นจากที่นอนอย่างรีบเร่ง เมื่อนาฬิกาบอกเวลา 8โมงเช้าของอีกวันแล้ว แต่ทำไมยัยนุ่มนิ่มถึงไม่มาปลุก ยัยนี่ละเลยหน้าที่หรือยังไง สงสัยต้องโทรฟ้องคุณแม่ให้มาจัดการเสียหน่อย เป็นสาวใช้ภาษาอะไรไม่ทำหน้าที่ของตัวเอง นี่ถ้าไม่เกรงใจว่าเป็นคนของคุณแม่นะ ผมไล่ออกไปนานแล้วผมรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะออกมาเพื่อทานอาหารเช้า แต่กลับกลายเป็นว่าในครัวเองก็มีแต่ความว่างเปล่า ไม่มีอาหารอะไรเลยสักจาน แม้แต่คนทำกับข้าวก็หายหัว"พี่นุ่มนิ่ม! ทำไมวันนี้ไม่ทำกับข้าวเนี่ย โอย...หายไปไหนวะ พี่นุ่มนิ่ม! "ผมเดินตามหาเธอทุกซอกทุกมุมภายในห้องชุดคอนโดหรูของผม แต่ก็ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับ แม้แต่คนที่ผมตามหาก็ไม่เจอแม้แต่เงาผมเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของเธออย่างถือวิสาสะ ในใจแอบคิดไปว่าเธอยังอยู่ในห้อง แต่พอเปิดเข้าไปกับเจอแต่ความว่างเปล่า"ไปมหาลัยแล้วเหรอเนี่ย หรือว่าจะโกรธเรื่องเมื่อคืนวะ"ผมนึกไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก็พาให้ใจสั่น เกิดอาการปั่นป่วนแปลกๆ ขึ้นมา จู่ๆ สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่โผล่ออกมาจากผ้าห่มที่คลุมอยู่บนที่นอ
Read more
EPISODE 7
ตกเย็นหลังเลิกเรียน ผมแวะมาหาไอ้ตงที่ผับเช่นทุกครั้ง วันนี้ที่ร้านดูครึกครื้นจนคนแน่นร้าน และส่วนใหญ่ก็เป็นเพื่อนๆ นักศึกษาทั้งนั้น บ้างก็มาฉลองวันเกิด บ้างก็มานัดบอดหาคู่ แต่ไม่ว่าทุกคนจะมาในรูปแบบไหน เราก็ล้วนต้อนรับอย่างดีไม่มีขาดตกบกพร่อง เพียงแค่เขาเหล่านั้นนำเงินมาให้เรา"ไงเพื่อนวันนี้ ดูอารมณ์ดีจังนะ มีอะไรคืบหน้าบ้างไหมวะ"เจอหน้าปุ๊บมันก็ถามปั๊บเลย ไม่ค่อยอยากรู้เลยไอ้เพื่อนเวรนี่"อะไรของมึง""เอ้า...ก็เรื่องพี่นุ่มนิ่มไง""ไม่มี!""โธ่...ไอ้อ่อน! กูก็นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็ไม่เก่งเหมือนปาก""ใครกันแน่ที่อ่อน ยัยนั่นโดนแค่จูบยังเผ่นแน่บ ไม่เห็นเก่งตรงไหนเลย เก่งแต่ทฤษฎีอ่ะดิ เครื่องมือครบครันขนาดนั้น""ว้าวๆๆ นี่แกได้จูบพี่เขาแล้วเหรอ...เจ๋งว่ะ แล้วรู้สึกยังไงวะ""เหอะ...ก็งั้นๆ ไม่เห็นน่าตื่นเต้นตรงไหน""โหย! ไอ้หล่อเลือกได้ กูหมั่นไส้ว่ะ แต่กูได้ข่าวว่าเจ๊แกฮอตนะเว้ย""จะแค่ไหนกันวะ กูเห็นมีแต่พวกลูกหมา ที่เห่าตามแม่งเป็นขบวน""มึงระวังมึงเป็นหมาตัวต่อไปนะ...ไอ้หมาน้อย""ไม่มีทาง"ผมปฏิเสธเสียงแข็งอย่างมั่นใจ ว่าผมไม่มีทางที่จะกลายเป็นหมาน้อยให้ยัยนั่นลูบหัวเป็นแน่ ก็แค่ผู้ห
Read more
EPISODE 8
"อ้าว! ไอ้นี่...หรือมึงจะเอา"คำนี่เริ่มไม่ใช่ผมแล้ว เริ่มเป็นไอ้ตงเองแล้ว ห้าวกว่าผมก็มันนี่แหละ มันจ้องไอ้บ้านั่นจนทุกคนในกลุ่มถอยลนลาน บทจะเอาเรื่องขึ้นมา ไอ้เบตงของผมก็มาเฟียดีๆ นี่เอง"พวกมึงทำร้ายลูกค้า กูจะร้องเรียน""ร้องเลย! แต่มึงอย่าลืมคิดเผื่อเอาไว้ด้วยนะ ว่ามึงจะเอาข้อหาไหน ทะเลาะวิวาท มั่วสุมยาเสพติด หรือคดีข่มขืนกระทำชำเรา ถ้าเล่นกับกู กูจะยัดให้เป็นรางวัลทั้งหมดเลย"เจ้าพวกนั้นมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เริ่มสั่นไปตามๆ กัน ด้วยเชื่อว่าคำพูดและแววตาของคนตรงหน้า ไม่ได้พูดเล่นแบบติดตลกแน่นอน สายตาและสีหน้าที่ดูน่ายำเกรง ผิดจากเดิมที่ขี้เล่นขำขัน ราวกับเป็นคนละคนกัน ทำให้อีกฝ่ายไม่กล้าที่จะต่อกร"กูจะฟ้องเจ้าของร้าน""เออ! กูเนี่ยแหละเจ้าของร้าน ส่วนไอ้นั่นเพื่อนกู เชิญมึงฟ้องได้เต็มที่ มาดิ...มึงจะฟ้องอะไร"เจ้าพวกนั้นถึงกับหน้าเหวอ ใบ้กินกันทั้งแก๊ง เบตงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า ก่อนจะควักเงินออกมามัดหนึ่ง แล้วโยนใส่หน้าไอ้หมอนั่น จนมันรีบรับแทบไม่ทัน"ไปซ่อมหรือซื้อโทรศัพท์ของมึงซะ แล้วก็ไสหัวออกไปจากร้านกู และก็อย่าเที่ยวปากดีแทะโลมผู้หญิงในที่สาธารณะอีก เพราะไม่งั้นมึงอาจจะโดนส
Read more
EPISODE 9 [NC18+]
"พี่นุ่มนิ่มเป็นอะไรรึเปล่า"ร่างน้อยถึงกับผวา เมื่อผมเอื้อมไปแตะที่ไหล่เนียน เธอตกใจถึงกับทำบางอย่างในมือหล่นลงพื้น จนกระเด็นกระดอนมาถึงปลายเท้าของผมแกร๊ก!"เฮือก! คุณชะ...โช"ผมเอื้อมลงไปหยิบวัตถุสี่เหลี่ยม ที่มีปุ่มเล็กๆ สี่ปุ่ม ผมจ้องมองด้วยความสงสัย ก่อนจะลองกดลงไปบนปุ่มเล็กๆ 1 ครั้ง แต่ร่างบางถึงกับตะโกนเสียงดัง พลางร้องครวญครางออกมาแปลกๆ"ยะ...อย่า! อื้อ! คุณโช...อุ๊บ!"มือเรียวบางถูกยกขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้ ก่อนจะส่ายหน้าไปมาด้วยความทรมานกว่าเดิม แต่พอผมกดรัวๆ ที่ปุ่มนั้น ร่างบางก็ถึงกับผวาเข้ามาซบอกผมทันที แววตาที่เธอจ้องผมในตอนนี้ มีแต่ความหยาดเยิ้มและเย้ายวนอยู่เต็มไปหมด"คุณโช! อย่ากดอีกนะคะ พี่ขอร้อง"ผมจ้องใบหน้าสวยที่ซบอยู่กับแผงอกกว้างของผม พลางหอบหายใจระรัว มือเรียวเล็กเริ่มลูบไล้ไปตามแผงอกของผม จนผมขนลุกไปทั้งตัว"มันคืออะไรเหรอ?""มัน...อยู่ในตัวพี่ ถ้าคุณโชว์กดอีก พี่ต้องระเบิดเพราะน้ำมือของคุณแน่ๆ สงสารพี่หน่อยนะคะ อย่ากดอีกเลยนะ"คำพูดคำจาคะขาน่าฟังเหลือเกิน ถึงจะดูแปลกหูไปหน่อย แต่ผมกลับชอบแฮะ"อา...เข้าใจแล้ว นี่พี่กำลังเล่นของเล่นอยู่ใช่ไหม""อื้อ! ชะ...ใช่"ไ
Read more
EPISODE 10 [NC18++]
"ทำไมสวยไปทั้งตัวแบบนี้...พี่นุ่มนิ่ม""คุณโช! อื้อ""ตัวหอมจัง กลิ่นหอมยั่วใจชิบหาย "ผิวสัมผัสนิ่มนวลของกายเธอทำให้ผมอดใจไม่ได้ที่จะลากไถจมูกซุกไซ้ไปทั่ว อีกทั้งยังดูดดื่มผิวกายของเธออย่างหิวกระหาย จนนาทีที่ผมทนรอไม่ไหวต้องซุกหน้าลงไปกับทรวงอกอวบอิ่มทันที"นุ่มมือจัง เต็มไม้เต็มมือด้วย ขอดูดสักคำเถอะ "" คุณโช อย่าดูดนะ อ๊า! "ยอดอกสีชมพูหวาน ถูกผมครอบครองขบเม้มอย่างมันเขี้ยว พลางกอบกุมด้วยมือใหญ่ นวดเฟ้นเคล้นคลึงจนหนำใจ ก่อนจะรัวปลายลิ้นที่ยอดสีชมพูหวาน โลมเลียอยู่อย่างนั่น จนคนใต้ร่างครางลั่นอย่างซาบซ่าน"อ๊ะ! ลิ้นคุณ...อื้อ! "เธอเริ่มบิดร่างกายไปมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ ผมจึงเร่งรัดเอาใจเธอด้วยการสอดนิ้วเรียวเข้าไปในช่องสวาท ผ่านม่านกุหลาบงามที่ชุ่มฉ่ำแทนอุปกรณ์เสียวซ่านของเธอ ทันทีที่ผมยัดนิ้วเรียวเข้าไปในช่องสวาทแสนคับแคบ เธอก็ตอดรัดนิ้วผมตุบๆ จนผมสัมผัสได้ ยิ่งเมื่อผมขยับนิ้วเข้าออกไวๆ เธอก็สั่นไปตามจังหวะ ปลายเล็บคมจิกลงบนบ่าของผมแน่น จนเลือดแทบซึม"อ๊ะอ๊า! อย่าเร่งสิ ฮื่อ! "เมื่อเห็นใบหน้าทรมานจากความเสียวซ่าน ผมจึงนั่งลงยกขาเรียวของเธอขึ้นพาดบ่า ก่อนจะก้มหน้าลงละเลงลิ้นเ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status