All Chapters of คุณสามีได้โปรดอย่าใจร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

คลินิกธรรมรงนารักษ์“คุณมิเกล เชิญเข้าพบคุณหมอค่ะ” หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปีเธอชื่อว่า ‘มิเกล’ รีบลุกขึ้นยึดหลังตรง ก่อนจะก้าวตามหลังผู้ช่วยคุณหมอเข้าไปยังห้องตรวจ “สวัสดีค่ะพี่เว” ทันทีที่เธอมายืนอยู่เบื้องหน้า เสียงหวานละมุนก็ได้กล่าวคำทักทายพี่ชายที่ตนแอบรักมานานหลายปี เวหาที่ก้มหน้าอ่านประวัติคนไข้อยู่นั้น เมื่อได้ยินจึงรีบเงยหน้าขึ้นมามอง “อ้าว มิเกลเองหรอกเหรอที่เป็นคนไข้ของพี่”“ใช่ค่ะ ไม่เจอกันนานเลยพี่เวสบายดีไหมคะ” มิเกลถามไถ่ชายหนุ่มต่อขณะที่กำลังทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้ “พี่สบายดี แล้วมิเกลล่ะ เป็นยังไงบ้าง” “เกลเพิ่งเรียนที่อังกฤษจบค่ะ แล้วก็รีบบินกลับเมื่อวานซืนนี่เอง”“จริงเหรอ ไม่น่าล่ะ ตอนพี่พาแม่ไปเยี่ยมคุณป้าไม่เห็นมิเกลอยู่ที่บ้านเลย” “พี่เวไปหาคุณแม่ของเกลด้วยเหรอคะ ไม่เห็นคุณแม่พูดให้ฟังเลย”ความจริงเวหาไม่ได้ไปเยี่ยมคุณแม่ของมิเกลเพียงอย่างเดียวหรอก แต่เขายังเอาการ์ดงานแต่งไปแจกญาติผู้ใหญ่ด้วยทั้งสองพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกัน ด้วยความที่ไม่เจอกันนานบวกกับเป็นช่วงเวลาเที่ยงวัน เวหาจึงชวนหญิงสาวออกไปทานข้าวด้วยกันที่ร้านอาหารใกล้กับคลินิกด้านภรรยาคนสวยอย่าง

โอ้ย!!ร่างอันบอบบางของไอรดาถูกคนใจร้ายเหวี่ยงจนเธอเซถลาชนเข้ากับมุมขอบโต๊ะทำงานสุดแรง โชคดีที่เธอเอามือค้ำยันเอาได้ทันไม่อย่างนั้นคงได้เจ็บหนักกว่าเดิม ไอรดาหันไปประจันหน้ากับผู้เป็นสามีด้วยความไม่พอใจ“นี่พี่เว! มันจะมากเกินไปแล้วนะ” “มันไม่มากไปหรอกสำหรับผู้หญิงอย่างเธอไอรดา!”“พี่หมายความว่ายังไง” “เรื่องของมิเกล เธอไม่มีสิทธิ์ไปต่อว่าแบบนั้น เพราะมิเกลเป็นคนไข้ของฉัน”“คนไข้...?” ไอรดาแสดงสีหน้าไม่เชื่อในคำบอกกล่าวของสามีเลยสักนิด เธอรู้ดีว่ามิเกลมาที่นี่ก็เพราะต้องการอ่อยเวหา “ใช่! มิเกลมาปรึกษาเรื่องทำวีเนียร์” “ฮึ! ปรึกษางั้นเหรอ มันก็แค่ข้ออ้างเท่านั้นแหละค่ะ” ไอรดาไม่อยากพูดต่อเลย ยอมรับตามตรงว่าเธอหึงสามีมาก เมื่อตอนที่เห็นเขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ยิ่งเป็นนังงูพิษอย่างมิเกล ไอรดาก็ยิ่งเกลียดจนไม่อยากเผาผีกันเลยทีเดียว เจ้าของใบหน้าคมเข้มฉายแววตาดุดันจ้องเขม็งให้กับกิริยาของคนเบื้องหน้า เห็นเธอเบะปากส่งเสียงฟึดฟัดในลำคอเบาๆเวหาไม่ชอบเอาเสียเลย เด็กผู้หญิงคนที่น่ารัก มีเหตุผลหายไปไหนกันมีแต่หญิงสาวใจร้าย ยืนทำตัวน่ารังเกียจอยู่ตรงนี้“เธอกลับไปได้แล้ว ฉันต้องทำงานต่อ”“รี

23:45น.เจ้าของร่างเล็กสวมชุดนอนสายเดี่ยวสีชมพูนั่งพิงหลังกับหมอนใบใหญ่ตรงหัวเตียง นัยน์ตาสีนิลอยู่ภายใต้เลนแว่นตาจดจ้องไปที่หน้าจอไอแพดพร้อมกับนิ้วชี้ที่ไถ่ฟีดหาคลิปตลกดูตั้งแต่หัวค่ำจนกระทั่งตอนนี้จะเที่ยงคืนแล้ว หากแต่ว่าผู้เป็นสามียังไม่กลับมาเลย “ป่านนี้ยังไม่กลับมาง้อไออีก” ไอรดาบ่นพึมพำน้ำเสียงแฝงไปด้วยความน้อยใจนิดๆ ถึงแม้ว่าเมื่อตอนกลางวันเธอจะถูกเวหาตำหนิต่อหน้าคนคนมากมาย ทั้งยังโกรธเขามาก ทว่าพอกลับมาถึงบ้านเธอก็หายงอนเป็นปลิดทิ้ง สำหรับเวหาแล้วไอรดาไม่เคยงอนเขาได้นานเลยสักครั้งเดียว “ถ้าพี่ยังไม่กลับ งั้นไอไม่รอแล้ว”สาวเจ้ามีอาการหาวนอนเป็นพักๆเธอทนต่อความง่วงไม่ไหวเสียแล้ว หน้าจอไอแพดดับแสงลงในเวลาต่อมาตามด้วยโคมไฟที่ตั้งอยู่หัวเตียงก็ถูกปิดลง ถูกความมืดมิดเข้ามาปกคลุมทำให้ห้องนอนมีเพียงเสียงเครื่องปรับอาการที่ดังขึ้นมาเป็นระยะขณะที่ไอรดากำลังจะหลับ ทันใดนั้นเสียงประตูก็ดัง แอ๊ด!!! ตามด้วยเสียงฝีเท้าเดินตรงเข้ามา ตึก ตึก! คนตัวเล็กหรี่ตามอง เห็นเงาของผู้เป็นสามีเดินโซซัดโซเซทิ้งตัวนั่งลงที่ปลายเตียงอย่างไม่มีปรี่มีขลุ่ย กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยคลุ้งทั่วห้องจนไอรดารีบเอามือ

แสงแรกในยามสายสาดส่องเข้ามากระทบเปลือกตาคู่สวยของเรือนร่างเล็กที่นอนหลับพริ้มอยู่บนเตียงนอนขนาดคิงส์ไซซ์ ดวงตากลมขยับก่อนที่จะค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมารับแสง “ฮื้อ กี่โมงแล้วเนี้ย” เสียงเล็กเอ่ยปากพูดกับตัวเอง ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นมานั่งพิงหลัง ทว่าด้วยความที่ขยับตัวแรงไปหน่อยเลยทำให้เธอมีอาการหนักอึ้งศีรษะนิดหน่อย ใบหน้าสวยซีดเผือดราวกับไม่มีเลือดฝาด“ทำไมปวดหัวจัง เหมือนจะไม่สบายเลยเรา” ไอรดาเอามากุมขมับก้มหน้าลง เป็นเพราะเมื่อคืนเธอเจอศึกหนักจากผู้เป็นสามีเลยทำให้สาวเจ้ารู้สึกไม่สบายตัว มือเล็กเอื้อมหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางเอาไว้บนโต๊ะตัวเตียงข้างขอบเตียงขึ้นมาดูถึงได้รู้ว่าเป็นช่วงเวลาสิบโมงเช้าแล้วอยากจะเขกหัวหนักๆสักครั้งสองครั้งนอนกินบ้านกินเมืองจนไปทำงานสาย ไอรดาหงุดหงิดให้กับความขี้เซาของตัวเองเสียจริง เท้าเล็กก้าวลงจากเตียงทว่ากำลังจะเดินเข้าไปในห้องแต่งตัง จู่ๆเธอก็หน้ามืดจนทรุดตัวนั่งลงตั้งหลัก ขณะเดียวกันเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก๊อกๆ ตามด้วยเสียงคนรับใช้ “คุณหนูตื่นหรือยังคะ คุณผู้ชายให้มาตามลงไปทานข้าว” “ตื่นแล้วค่ะพี่เนตร” ไอรดาแผดเสียงตอบออกไป จากนั้นคนรับใช้จึงได้เป

“พี่คะ ขอเตกีลาสามช็อตค่ะ” “ได้ครับคุณลูกค้า” หลังจากที่ไอรดาเดินออกมาจากห้องVIP เท้าเล็กเดินตรงปรี่มายังเคาท์เตอร์บาร์ในทันที ก่อนจะสั่งเหล้ามาดื่มย้อมใจเสียหน่อย เพียงไม่นานเครื่องดื่มที่คนตัวเล็กสั่งก็ยกมาเสิร์ฟอยู่ตรงหน้าของเธอ“ได้แล้วครับลูกค้า” “ขอบคุณค่ะ”ไอรดาจับแก้วช็อตเอาไว้แน่นพร้อมกับนึกไปถึงภาพของสามีที่อ้อร้ออยู่กับสาวพีอาร์ที่ชื่อน้ำอิง ความหึงหวงปะทุขึ้นมาสุมในใจทำให้เธอกล้าที่จะยกเหล้ากระดกจนหมดแก้วเพียงไม่กี่วินาทีใบหน้าสวยยี๋ให้กับรสชาติที่ขมจนฝืดคอ เธอทำท่าพะอืดพะอมก่อนจะรีบหยิบมะนาวที่วางอยู่บนจานมาบีบใส่ปาก“แหวะ! ขมชะมัด!” ในขณะที่ไอรดานั่งเสพเอาบรรยากาศอยู่นั้น ก็ได้มีชายหนุ่มปริศนาเข้ามาทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้ตัวสูงข้างๆกับเธอ ชายคนนั้นชำเหลืองมองพร้อมกับยกยิ้ม มุมปาก ดูเหมือนไอรดาจะสวยถูกใจซะแล้ว “ขอนั่งด้วยคนนะครับ” “ดะ ได้ค่ะ”“มาดื่มคนเดียวเหรอครับ” “ใช่ค่ะ” “แปลกจังเลย” พลางเลิ่กคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย ทำเอาไอรดางุนงงกับสิ่งที่ชายหนุ่มพูดจนต้องถามกลับไป“ยังไงเหรอคะ หรือว่าหน้าฉันมีอะไรติดอยู่”“เปล่าครับ ปกติผมไม่เคยเห็นคนสวยๆมานั่งดื่มคนเดียว