All Chapters of คุณสามีได้โปรดอย่าใจร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

รถบีเอ็มสีดำเคลื่อนตัวเข้ามาจอดหน้าโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง เวหารีบดับเครื่องยนต์ในทันที ก่อนจะเดินลงจากรถวนไปเปิดประตูอีกฝั่ง ดวงตาคมกริบจ้องมองภรรยาที่นั่งทำหน้าบึ้งตึงอยู่ในขณะนี้ เวหาได้แต่ถอนหายใจแรงด้วยความเบื่อหน่าย“ถึงแล้ว ลงมาจากรถ”“นี่พี่เวพาไอมาโรงแรมทำไมคะ..?” คนตัวเล็กถามด้วยความสงสัย “รีบเดินตามฉันเข้าไป เดี๋ยวเธอก็จะรู้เองนั่นแหละ”“แต่ว่า. ..” ยังไม่ทันพูดจบประโยคก็ถูกคนตัวโตแทรกขึ้นมาเสียก่อน“เธอจะเดินเข้าไปดีๆหรือจะให้ฉันอุ้มเธอเข้าไป เอาไง..? ฉันมีเวลาให้เธอตัดสินใจได้ไม่นานนะ” เวหาไม่ได้เพียงแค่ขู่แต่เขายังทำท่าจะเข้าไปอุ้มภรรยาจนเธอต้องรีบห้ามปรามเอาไว้“ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวไอเดินเข้าไปเอง”“ก็แค่นั้น ไม่รู้จะทำให้มันยุ่งยากทำไม”เจ้าของร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามายืนอยู่เบื้องหน้าเคาท์เตอร์ของโรงแรมที่มีพนักงานตอนรับนั่งอยู่สองคน “สวัสดีค่ะคุณลูกค้า ไม่ทราบว่าได้จองห้องเอาไว้ไหมคะ”“จองครับ”“งั้นดิฉันขออนุญาตขอดูบัตรประชาชนคนที่จ้องห้องเอาไว้ด้วยนะคะ” “ได้ครับ” เวหายื่นบัตรประจำตัวประชาชนให้กับทางเจ้าหน้าที่ของโรงแรม ทว่าเช็คดูไม่นานทางพนักงานก็ได้ยื่นบัตรคืนให้กับเจ้าข

หลายวันต่อมา...“คุณไอรดาคะ” เสียงของปรีดานุช เลขาวัยกลางคนเอ่ยขึ้นยามเมื่อไอรดาก้าวเท้าเข้ามาถึงหน้าห้องทำงานของตัวเอง เธอหลุบตามองเลขาที่ทำแสดงสีหน้าเป็นกังวลชวนให้สงสัยจนต้องเอ่ยปากถามกลับ“มีอะไรคุณปรีดานุช” “เอ่อ คือว่า” เลขาอั้มอึ้งอยู่พักใหญ่ ไอรดาเห็นแล้วก็พาลหงุดหงิดจนเธอต้องถามย้ำด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อ“มีอะไรก็รีบพูดมาเถอะค่ะ ฉันต้องรีบเข้าห้องประชุมกับท่านประธานอีก” “คุณแม่ของคุณหมอมาขอพบคุณไอรดาค่ะ” “แล้วตอนนี้คุณแม่อยู่ไหนเหรอคะ”“รอในห้องแล้วค่ะ” “มีเรื่องอะไรกัน ทำไมคุณแม่ถึงได้มาหาเรา..?” เสียงเล็กพึมพำกับตัวเอง ด้วยความอยากรู้เธอจะรีบเปิดประตูเข้าไปในทันที คุณนายพิศมัยนั่งหน้าเศร้ารอลูกสะใภ้อยู่โซฟา เมื่อไอรดาเดินเข้ามาถึงจึงรีบลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาลูกสะใภ้“หนูไอมาแล้วเหรอจ๊ะ แม่รอตั้งนานแน่ะ” “คุณแม่มีธุระอะไรกับไอเหรอคะ” “คือว่า...” คุณนายพิศมัยเหลือบไปมองเลขาของลูกสะใภ้ จนไอรดาเห็นว่าแม่ของสามีคงจะอยากคุยส่วนตัวจึงรีบหันไปทางเลขาตน“คุณปรีดานุชออกไปรอฉันที่ห้องประชุมก่อนก็ได้ค่ะ พอคุยธุระเสร็จเดี๋ยวฉันจะตามไป” “ได้ค่ะคุณไอรดา” หลังจากที่เลขาออกไป ภายใน

“กลับมากันแล้วเหรอจ๊ะ” เสียงหวานละมุนจากคุณหญิงพรพิมลเอ่ยถามลูกสาวและลูกเขยเมื่อทั้งสองเดินตามกันเข้ามาในบ้าน “ค่ะคุณแม่”“แล้วนี่ทานอะไรมาหรือยังจ๊ะ” “เรียบร้อยแล้วครับคุณแม่ ก่อนกลับเราแวะไปกินชาบูกันมาครับ” “งั้นเหรอจ๊ะ งั้นลูกทั้งสองขึ้นไปพักผ่อนเถอะจ๊ะ นี่ก็ดึกมากแล้ว”“ครับคุณแม่” “ไอขอตัวก่อนนะคะ”“จ๊ะลูก พรุ่งนี้เช้าเจอกันบนโต๊ะอาหารจ๊ะ” ไอรยายิ้มหวานให้กับผู้เป็นแม่ จากนั้นเธอก็เดินตามหลังสามีเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ของคฤหาสน์สุดหรูมือหนารูดเนคไทหลวมๆก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวยาว นัยน์ตาสีฟ้าเข้มสังเกตมองดูภรรยา กระทั่งเห็นสาวเจ้ากำลังเปิดประตูเข้าไปในห้องแต่งตัว...“เธอจะอาบน้ำตอนนี้เลยไหมไอรดา” “ค่ะ” “งั้นก็ดี ฉันขออาบด้วย”“ห๊ะ!? มะ เมื่อกี้พี่เวว่าอะไรนะคะ” ไอรดาถึงกับพูดติดขัดเมื่อได้ยินว่าสามีขออาบน้ำกับเธอด้วย เจ้าของร่างสูงโปร่งยันตัวลงขึ้นยืนก่อนจะเดินเข้าไปหา คนตัวเล็กหัวใจเต้นตึกตักยามเมื่อถูกสามีจ้องมองด้วยแววตาเจ้าเล่ห์พรึ่บ!! กรี๊ดดด ไอรดากรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อเธอถูกสามีอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาว เวหายกยิ้มมุมปาก แววตาราวกับปีศาจร้ายที่จ้องจะตะครุบ

ติ่ง! เสียงข้อความดังขึ้นมาถี่ๆ ไอรดาที่นอนฟุบหน้าร้องไห้กับหมอนใบใหญ่รีบคว้าโทรศัทพ์มือถือที่หน้าจอแตกจากฝีมือของสามีขึ้นมาเปิดดูทันทีร่างเล็กดีดตัวลุกขึ้นนั่งตัวตรง นิ้วเรียวยาวกดเข้าไปที่แอฟพลิเคชั่นไลน์ด้วยความเร่งรีบ ก่อนจะหยุดชะงักลงเมื่อเห็นข้อความของสามีที่ส่งเข้ามาMessageคุณสามีใจร้าย : ออกมาเคลียร์กับฉันที่โรงแรมเดอะคิงส์ ห้อง407 คุณสามีใจร้าย : ถ้าไม่มา เราสองคนจะไม่ได้เจอกันอีกเลย “ทำไมถึงไม่กลับมาเคลียร์ที่บ้าน..?” แม้ว่าจะมีความสงสัยอยู่ไม่น้อย หากแต่ไอรดาก็ไม่ได้พิมพ์ตอบกลับไปหาเจ้าของไลน์ เพราะเธอคิดว่าเวหาคงไม่อยากมีปากเสียงทำให้คนที่บ้านไม่สบายใจไปด้วย สาวเจ้าไม่รอช้า เธอก้าวขาลงจากเตียงนอนรวดเร็วเพื่อเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย พอหยิบกุญแจรถได้เธอก็ตรงไปยังลานจอดรถ แล้วขับรถมุ่งหน้าไปยังพิกัดของโรงแรมนั้น..ใช้เวลาไม่นานไอรดาก็มายืนอยู่หน้าห้องของโรงแรมดังกล่าว เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด “เธอต้องง้อพี่เวให้ได้นะ ไอรดา” เสียงเล็กพึมพำกับตัวเอง ก่อนที่เธอจะตัดสินใจเคาะประตูเรียก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ทว่าเคาะไปตั้งสามรอบก็ไร้วี่แววของผู้เป็นสามีมาเปิดประตูให้

“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงนุ่มนวลจากผู้เป็นสามีเอ่ยยามเมื่อเห็นภรรยารู้สึกตัว เจ้าของเรือนร่างบอบบางขยับร่างกาย เปลือกตาคู่สวยค่อยๆเปิดขึ้น ปรากฏใบหน้าอันหล่อเหล่าของใครบางคนกำลังจับจ้องมองเธออยู่ นัยน์ตาสวยสีน้ำตาลอ่อนหลุบมอง ภาพเวหานัวเนียกับผู้หญิงคนนั้นฉายซ้ำเข้ามาในหัว ทำให้ไอรดาเจ็บจี๊ดที่อกข้างซ้ายก่อนจะรีบเบนหน้าหนีจากสามีใจร้ายคนนี้ “เป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” เวหายังคงถามต่อด้วยความเป็นห่วงอย่างสุดหัวใจ หากแต่ไอรดายังคงแสดงสีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาพูด จนณิชาที่ยืนอยู่ขอบเตียงอีกฝั่งรีบแก้ไขสถานการณ์ให้หายกระอักกระอ่วน “ในที่สุดแกก็ตื่นสักที เป็นไงบ้างยัยไอ แกเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” “ฉันไม่เป็นไร” ไอรดาตอบ ก่อนจะยันตัวเองลุกขึ้นมา แต่ทันใดนั้นเธอก็โดนสามีห้ามปรามเอาไว้เสียก่อน “คุณหมอยังไม่อนุญาตให้ลุกนั่ง น้องไอนอนพักก่อนนะครับ เอาไว้หายอ่อนเพลียเมื่อไหร่ค่อยลุก” “ใครใช้ให้เขาเข้ามา” ไอรดาหันไปถามเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “แกใจเย็นๆก่อนนะ พี่เวมีเรื่องจะคุยกับแกเยอะเลย” “แกไล่เข้าออกไปเดี๋ยวนี้ ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเขา” “น้องไอฟังพ