Daddy's Naughty Girl のすべてのチャプター: チャプター 191 - チャプター 200

Naku, dapat pala binasa ko nang mas mabuti ang mga direksyong iyon. Paano kung mali siya at ito ang paraan niya para lokohin ako? Tumingin ako pabalik sa kanyang matingkad na asul na mga mata at kahit sa dilim ay kumikinang ang mga ito. Napakalaki niya kaya halos nasasakop niya ang likurang upuan, at wala akong paraan para labanan siya.Nag-beep ang GPS sa akin at hindi ko ito pinansin. Matagal ko na itong ginagawa kaya alam ko na ang pinakamagandang daan na dapat tahakin at kung saan makakarating nang mabilis. Palagi akong kinakabahan sa paghuli ng mga lalaki sa ganitong oras ng gabi at hindi ko alam kung may papasok na serial killer.Mukha namang hindi ganoon si Patterson, pero paano ko nga ba talaga malalaman? Naaalala ko lang na si Ted Bundy ay isang soro noong araw at walang naghihinala sa kanya. Si Patterson ay may maitim na kulot na buhok at anino ng alas-singko, pero may katuturan naman dahil hatinggabi na. Nakasuot siya ng makapal na sweater at coat, pero kitang-kita ko pa ri

Naku. Hindi ko talaga naisip kung saan kami pupunta hanggang sa huminto kami sa gusali ni Patterson. Ito ang pinakamagandang lugar sa pinakamagandang bahagi ng lungsod. Nawala ang tawa ko at nakaramdam ako ng kaunting panghihinayang sa pag-alok na tulungan siya. Pero kailangan ko ng pera—ano pa nga ba ang dapat kong gawin?Gusto ko sanang pumayag nang yayain niya akong ipaghanda ng hapunan. Sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, nagsaya at nag-eenjoy ako. Wala siyang ideya kung sino ako. Para sa kanya, isa lang akong babaeng dinadala ang mga tao kung saan nila gustong pumunta. Kasama niya, kaya kong mabuhay sa sandali. Hanggang sa huminto kami sa bahay niya at bumalik ang lahat. Hindi magtatagal ay malalaman niya kung sino ako, gusto niya man o hindi. Malinaw sa gusaling tinitirhan niya na mayaman siya. Yung tipong may mga kakilala tulad ng mga magulang ko. Paano kung may makakilala sa akin?"Ayos ka lang ba?" tanong ni Patterson habang pinapasok ko ang sasakyan sa isang bakanteng

Pinanood ko siyang umalis habang nakadikit ang kamay ko sa pisngi ko. Kumirot ang lugar kung saan niya ako hinalikan at ramdam kong uminit ang buong katawan ko. Nang lumayo siya, may kinuha siya sa akin. Gusto ko sanang ibaling ang ulo ko at idikit ang mga labi ko sa kanya, pero natakot ako. Lumayo ang malaki niyang katawan sa akin, at nagsimulang bumagsak ang niyebe. Nang akmang lalayo na ako, lumingon siya para tignan ako sa huling pagkakataon. Natigilan ako nang ngumiti siya sa akin, at kahit papaano, alam kong umaasa siyang nakatayo pa rin ako rito at pinapanood siya.Ginugol ko ang lahat ng aking lakas ngayong umaga para mapilitan akong bumaba sa sofa niya at umalis sa ginhawa ng kanyang tahanan. Alam kong kailangan kong umalis doon bago pa siya magising, at kahit sino pa sa gusali.Si Patterson yung tipo ng lalaking gugustuhing ihatid ako papunta sa kotse ko kung gising pa siya; halata iyon sa kung paano niya ako tinatrato kagabi. Hindi ako yung tipo ng lalaking kinuha niya at s

Mahaba ang araw at halos buong araw na iyon ay abala si Simon. Madali lang ang ngiti ko habang nakahiga ako sa upuan at pinapanood ang pagtatapos ng programa."Paano ka kalmado?" tanong niya habang hinahaplos ang buhok niya."Dahil alam ko na sa tuwing darating tayo sa puntong ito sa proyekto, sapat na ang stress at pag-aalala mo para sa ating dalawa." Umikot ang tingin niya, pero nagkibit-balikat ako. "Alam ko rin na laging maayos ang lahat. Natatapos namin ang mga plano namin sa tamang oras at laging walang aberya. Bakit kailangang mag-iba ito?""Ayaw ko kapag tama ka," bulong niya habang natatapos ang programa at matagumpay ang pagsusulit."Siguraduhin mo lang na naka-plantsa ang tuxedo mo para bukas," sabi ko habang tumatayo siya at kinukuha ang bag niya."Lagi akong handang maging sentro ng atensyon. Huwag mo lang akong ipahiya ulit gamit ang navy suit."Inilagay ko ang isang kamay sa aking puso na parang sinasaktan niya ako. "Sabi ni Dean, mukhang maangas daw ako.""Sinungaling

"Sasama ako," sabi ko kay Cara at tinapos ang tawag. Nang tumingala ako kay Patterson, nakakunot ang kanyang mga kilay dahil sa pinaghalong pag-aalala at galit. "Kasama sa kwarto," sagot ko, at sana ay sapat na ang paliwanag na iyon sa ngayon. "Kailangan ko nang umalis."Hinablot ko ang pantalon ko, pero hinila ito ni Patterson mula sa aking mga kamay. "Wala kang pupuntahan."Matatag ang kanyang tono. Ayoko ring umalis, pero wala akong ibang pagpipilian. Gusto kong sumigaw sa frustration, pero itinatago ko ang mga salita sa likod ng aking mga labi. Namamaga ang mga ito dahil sa kanyang mga halik dahil hindi ako sanay sa atensyon. Dinilaan ko ang mga ito sa pag-iisip na hahalikan ko ulit siya at sinundan ng kanyang asul na mga mata ang galaw. Dinilaan niya ang sarili niyang mga labi at sa palagay ko ay nalalasahan niya ako."Wala kang pupuntahan," ulit niya."Kailangan kong ibalik sa kanya ang kotse. Sa kanya 'yan," pag-amin ko, pero medyo sigurado akong narinig niya ang impormasyong i