Kung may sinumang papasok sa amin ngayon, makikita nila kung gaano niya ako kahigpitan, kung gaano kalapit ang aming mga katawan. Walang sinuman ang nakikipag-usap sa akin nang katulad niya, pero gusto ko na hindi siya ganoon kaingat. Lahat ay napakagalang at magalang sa harap ko. Iisipin kong si Ford ay nagmumura nang malakas dahil sa mga programmed robot kahit anong araw ng linggo.Pagmulat niya muli ng kanyang mga mata, mabigat ang kanyang mga talukap at bahagyang nakaawang ang kanyang mga labi. "Disisyete ka na, Sloan. Hindi mo ako pwedeng pagsabihan ng ganyan.""Diesiotso na ako bukas," paalala ko sa kanya."Maniwala ka sa akin, alam ko 'yan." Binitawan niya ako at humakbang paatras saka hinaplos ang kanyang maikli at maitim na buhok. "Isa pa, napakaraming mata sa lugar na ito." Tumingin siya sa kaliwa't kanan niya na parang sinisigurado na kami pa rin."Wala sa aking pakpak." Itinuro ko ang mga pinto na patungo pabalik sa aking pribadong espasyo.Hindi ko nami-miss ang katotohan
Magbasa pa