All Chapters of ก็เด็กมันร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

ชานนท์อุ้มร่างเปล่าเปลือยลงบนเตียงกว้าง เธอเผลอหลับไปอย่างง่ายดาย คนตัวโตลอบมองใบหน้าอ่อนวัยแล้วยิ้มละมุน มือเรียวไล้ตามแก้มเนียนและจมูกรั้นอย่างอ่อนโยน‘คนแก่อะไรยิ่งนับวันก็ยิ่งเหมือนเด็ก’‘อย่ามีแฟนแก่กว่าละกัน จะรอซ้ำอย่างเดียวเลยล่ะ และจะกีดกันทุกวิถีทางเชียว เอาให้ร้องไม่ออก’ คำพูดพี่สาวลอยเข้ามาในโสตประสาทของเขา แววตาวูบลงเล็กน้อยก่อนจะขยับร่างให้แนบชิดกับร่างนิ่มมากขึ้นคืนนั้นชานนท์ตักตวงความหวานจากร่างบางไปอีกหลายรอบจนอิ่มเอม หญิงสาวหมดเรี่ยวแรงหลับไหลไปกับอ้อมกอดอันอบอุ่นของเขาตลอดทั้งคืน ปารียาปรือตาขึ้นมาในยามเช้าของวันรุ่ง เธอกำลังนอนซุกกับอกกว้างที่ตอนนี้เต็มไปด้วยร่องรอยสีแดงจากการขีดข่วนของเธอ มือเรียวเล็กลูบไล้รอยแดงอย่างแผ่วเบา สายตาหรี่มองคนตัวโตด้านหน้าที่กำลังหลับตาพริ้ม ไรหนวดจางๆ บนใบหน้าหล่อเหลาทำให้น่ามองมากขึ้น หัวใจปารียาพลันปั่นป่วน นี่เป็นคืนแรกที่เธอหลับได้อย่างสนิทโดยไม่ต้องพึ่งยาและรู้สึกอบอุ่นที่สุดเท่าที่เคยสัมผัสตลอดหลายปีที่ผ่านมา“ตื่นแล้วเหรอ” ชานนท์ลืมตามองหน้าเนียนใสของคนที่อยู่ตรงหน้า ปารียาชะงักมือหลบสายตาคมเข้มทำท่าจะลุกจากเตียงเมื่อโ

“คุณรอฉันอยู่ที่รถแล้วกันนะคะฉันไปแป๊บเดียว” ปารียาบอกชายหนุ่มก่อนจะเดินเข้าไปในโรงพยาบาล“คิดถึงแม่จังเลยค่ะ” ปารียากอดแม่เบาๆ แล้วนั่งกุมมือปัทมาข้างเตียง“พอแม่รู้สึกตัวก็บ่นหาแต่พี่แบมใหญ่เลย” ปฐวีเอ่ยด้วยน้ำเสียงดีใจ ปัทมายิ้มให้กับลูกสาวและลูกชายอย่างตื้นตัน แจ่มนั่งยิ้มบางๆ มองทั้งสามแม่ลูกคุยกันอยู่เงียบๆ“แม่ทานอะไรได้บ้างยังคะ” ปารียาเอ่ยเสียงอ่อนโยน“หมอให้ทานอาหารอ่อนๆ แม่ก็กำลังพยายามอยู่” ปัทมาบอกลูกๆ ด้วยใบหน้าอิดโรย“พี่นัธพึ่งกลับไปเมื่อสักครู่นี่เอง” ปฐวีบอกพี่สาว“อ้าวหรอ นัธไม่เห็นบอกพี่ แล้วเขารู้ได้ไง” ปฐวีดวงตากระตุกวูบก่อนที่จะตอบพี่สาว“ผมบอกเขาเองแหละ” ปฐวีบอกกับพี่สาว ปารียาพยักหน้ารับรู้“แบมได้เงินมาจากไหนมารักษาแม่เหรอลูก เงินตั้งเยอะตั้งแยะ” ปารียามองหน้าน้องชายด้วยแววตาที่เป็นกังวลก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นทุกคนต่างมองหน้ากัน“คุณชาร์ล!” ปารียาอุทานชื่อเขาแล้วทำตาโต เธอไม่คิดว่าเขาจะกล้าเข้ามา ช่างเป็นเด็กดื้อที่ไม่เคยเชื่อฟังเธอเลยจริงๆ“สวัสดีครับคุณน้า” ชานนท์เอ่ยทักทายปัทมาพร้อมทั้งยกมือไหว้ ปัทมารับไหว้ ทุกคนกลับทำหน้างง ที่จริงแล้วผู

“แม่คะพี่ๆ ที่ทำงานมาเยี่ยมค่ะ” ปารียาเปิดประตูเข้ามา พลันสายตาเหลือบไปเห็นร่างสูงที่กำลังนั่งอยู่ข้างเตียงปัทมาถึงกับตะลึง‘เขาไม่ได้บอกสักคำว่าจะมา’“งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ มีงานจะต้องไปทำต่อ แล้วเจอกันนะครับ’ ชานนท์พูดเสียงเรียบ สายตาชำเลืองมองใบหน้างดงามอย่างเจ้าเล่ห์ปารียาเผลอทำปากจู๋โดยไม่รู้ตัว ปัทมาได้แต่แอบปรายตามองลูกสาวทีชานนท์ทีเหมือนกำลังจับผิด ชานนท์ยกมือไหว้ปัทมาแล้วเดินออกไป ปล่อยให้ลูกน้องทุกคนยืนอึ้งอยู่สักพัก“พี่แบมท่านรองหล่อเนอะ หล่อมาก หล่อแบบตะโกนตัวก็ห๊อม หอม” นุชจรียืนฝันหวานอยู่คนเดียว จนทุกคนได้แต่มองแล้วส่ายหน้าไปตามๆ กันปัทมาจึงบอกกับทุกคนว่าชานนท์มาที่นี่ได้อย่างไร และทุกคนก็ช่วยกันเก็บข้าวของออกจากห้องทันทีเสียงโทรศัพท์สั่นแจ้งเตือนCharles:ผมให้คนขับรถรอรับคุณอยู่ด้านนอกBabee:ฉันกลับเองได้ค่ะCharles:อย่าดื้อกับผมสิปารียาอ่านข้อความแล้วถอนหายใจยาวๆ อย่างเหนื่อยใจ ทำไมเขาชอบมาทำให้เธอลำบากใจอยู่เรื่อยเลยนะ รู้ทั้งรู้ว่าเรื่องระหว่างเขากับเธอเป็นความลับก็ยังจะตามมารบกวนใจเธออยู่ได้“เจ้านายพี่ใจดีจังเลยนะ” ปฐวีเอ่ยขึ้นมาเมื่อก้าวขาเข้ามาในตึกแถว

“พลัวะ” เสียงกำปั้นชกเข้าที่ใบหน้าอย่างจัง พาทิศเซถลาล้มลงไปกองกับพื้น จ้องหน้าผู้ชายที่เข้ามาหาเรื่องเขาตาเขม็ง แววตากลับกลายเป็นตื่นตระหนกเมื่อเห็นว่าเป็นร่างใหญ่ของชานนท์ พาทิศลุกขึ้นจะเดินไปต่อยหน้าชานนท์ที่เข้ามายุ่งเรื่องส่วนตัวของเขา แต่โดนชานนท์ต่อยเข้าที่ใบหน้าอีกหลายหมัด จนมีเลือดไหลออกมาที่มุมปาก“อย่าได้มายุ่งกับคนของผมอีก” ชานนท์จ้องหน้าพาทิศเอ่ยเสียงเยือกเย็นอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะเดินไปอุ้มร่างบางแล้วเดินจากไป พาทิศจะเดินตาม แต่โดนการ์ดของทางผับคุมตัวเอาไว้ก่อน“โธ่เว้ย กำลังจะดีอยู่แล้วเชียว มึงคิดว่ามึงเป็นใครใหญ่มาจากไหนกันวะ” พาทิศเอามือทุบพวงมาลัยเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์เสียที่ชานนท์เข้ามาขัดจังหวะ‘มึงกำลังคิดจะเป็นศัตรูกับกูงั้นเหรอไอ้ชานนท์ มึงมันไก่อ่อน’“หน้าพี่ไปโดนอะไรมา” ขวัญนรีเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจหลังเห็นมุมปากชายหนุ่มมีรอยแดงเริ่มบวมช้ำขึ้นมา“ทะเลาะกับหมามา” พาทิศกัดฟันพูดอย่างหัวเสีย พูดจบขวัญนรีก็ทำแผลให้กับเขา“ฉันร้อน คุณจะพาฉันไปไหน” ปารียาดิ้นอยู่ในอ้อมกอดของชานนท์ อาการมึนงง เริ่มมีเหงื่อซึมออกมาตามไรผมและฝ่ามือ ชานนท์ยังคงหน้านิ่งไม่พูดจา อุ้มปารียาเดิน

เสียงโทรศัพท์สั่นเตือน ปารียาหยิบขึ้นมาดู ขณะที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานCharles: วันนี้คุณไปรอผมที่คอนโดนะ ผมมีนัดทานข้าวเย็นกับที่บ้านน่ะ คงกลับมืดหน่อยBabee:ค่ะปารียาอ่านแล้วตอบกลับเขาไป แล้วนั่งอมยิ้มหน้าแดงอยู่คนเดียว เมื่อนึกถึงคำพูดของเขา‘ดูสิเมื่อคืนคุณทำอะไรผมบ้าง คุณรู้ตัวบ้างหรือเปล่า ผมช้ำไปหมดทั้งตัวเลย’ชานนท์ก้าวขาลงจากรถ แล้วเดินเข้าในบ้าน ทุกคนกำลังรอเขาอยู่ที่โต๊ะอาหาร วันนี้มีแขกสองคนมาทานข้าวเย็นด้วยนั่นก็คือโยษิตากับแม่ของเธอนั่นเอง ซึ่งแม่กับพี่สาวไม่มีใครบอกเรื่องนี้กับเขาเลย“นั่งข้างๆ น้องเลยชาร์ล” ญาดาเอ่ยบอกลูกชาย ใบหน้ายิ้มแย้ม“สวัสดีครับคุณน้า สวัสดีครับพี่ภูมิ” ชานนท์เอ่ยเสียงเรียบแล้วยกมือขึ้นทักทายชลินทร์ทิพย์และภูมิพัฒน์ แล้วนั่งลงข้างๆ โยษิตา แววตานิ่งเฉยเหมือนไม่ได้แปลกใจอะไรที่ได้เจอโยษิตา มิน่าล่ะเขาถึงเห็นรถคันที่ไม่คุ้นตาจอดอยู่หน้าบ้าน“วันนี้หนูโยเค้าว่างจากการถ่ายแบบพอดี น้าก็เลยชวนมาด้วย น้าขอถ่ายรูปครอบครัวได้มั้ยคะ อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแบบนี้” ชลินทร์ทิพย์พูดพลางหัวเราะออกมา“ได้สิคะ งั้นให้อ้อถ่ายให้ก็ได้ค่ะ” ญาดาเรียกหญิงรับใช้ที่ยืนอยู