All Chapters of ก็เด็กมันร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวก่อนนะคะ”“ไม่เอา นั่งอยู่นี่แหละ จนกว่าผมจะสั่งให้ออกไป คุณเคลียร์งานหมดแล้วนี่” ชานนท์บอกเสียงจริงจัง จนเธอไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ มันก็จริงว่าเธอทำงานเสร็จหมดแล้ว แต่เธอก็ไม่ควรมานั่งอยู่ในห้องของเขาเฉยๆ แถมยังทำให้เธออึดอัดอีกด้วย ปารียานั่งอยู่นานจนไม่มีทีท่าว่าเขาจะให้เธอออกไปโดยง่าย จึงเดินไปนั่งที่โซฟารับแขก แล้วหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน ในที่สุดเธอก็เผลอหลับไปชานนท์พึงพอใจที่ปารียามาอยู่ใกล้ๆ ถึงแม้จะไม่ได้มีอะไรกันก็ตามขอเพียงแค่ได้เห็นหน้าเธอก็ยังดี“พี่เนศคะ เห็นแบมปะ นี่หายไปนานแล้วนะคะ”“ลงมาจากห้องท่านรองยัง เห็นว่าท่านรองเรียกเข้าพบ” ธเนศตอบแวววิไลแล้วพาทิศก็เดินเข้ามาได้ยินพอดีแววตาแปรเปลี่ยนเป็นโกรธแค้นขึ้นมาทันที“คุยเรื่องอะไรตั้งนานสองนาน” แวววิไลบ่นก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะตัวเอง“แบมไปไหนมานานจัง” แวววิไลเอ่ยถามเมื่อปารียากลับมาที่โต๊ะทำงานในเวลาบ่ายคล้อย“เอ่อ…คุณชานนท์เรียกเข้าไปพบค่ะ”“อ๋อ อย่างงั้นเหรอ”“พี่แบมพี่แววดูนี่สิ นางแบบดังโพสต์ไอจีไปทานข้าวบ้านหนุ่มคนสนิท งื้อท่านรองของเรามีแฟนแล้วจริงๆ ด้วยอะ” นุชจรีพูดทำท่าเหมือนจะร้องไห้ ปาร

ชานนท์มองสาวแก้มแดงด้วยสายตาอ่อนโยน ริมฝีปากหนาทาบทับลงบนปากอวบอิ่มอย่างโหยหา เว้าวอน จูบนั้นเนิ่นนาน จวนเธอแทบจะขาดใจ มือเรียวยาวเริ่มลูบไล้ต้นขาจนลามไปถึงอกนุ่ม“อื้อ อย่าค่ะ” ปารียาถอนริมฝีปากออกพูดเสียงพร่า เสียงหายใจหนักหน่วง แต่คำว่าอย่าของปารียามันเป็นเหมือนคำเชิญชวนให้เขาทำต่อเพราะตอนนี้เธอดูเซ็กซี่เหลือเกิน ชานนท์จึงประทับรอยจูบอีกครั้ง“คุณชาร์ลคะ” ปารียาเอามือเล็กผลักอกเขาไว้ ชานนท์จึงยอมหยุดแต่โดยดี ตอนนี้ในร่างกายเขาไฟราคะมันก่อตัวขึ้นมาอีกแล้ว‘บ้าจริง กลัวขาดทุนมากนักรึไง อยู่ในรถก็จะไม่เว้น’“แบมอะ ชอบขัดใจผมอยู่เรื่อย” ชานนท์ทำปากงึมงำท่าทางไม่พอใจก่อนจะขับรถออกไป ปารียาได้แต่นั่งหน้าตึงตลอดทาง“วันนี้ฉันขอนอนห้องเล็กนะคะ” ปารียาบอกกับชานนท์หลังจากที่ทั้งสองกลับมาถึงคอนโด“ได้ ก่อนไปขอสักสาม..หรือสี่ดีนะ” ชานนท์ทำหน้าตาทะเล้น“หมับ” ชานนท์อุ้มร่างปารียาเดินตรงเข้าห้องน้ำ“ว้าย คุณจะทำอะไร ฉันยังอิ่มข้าวอยู่เลยค่ะ” ปารียาร้องเสียงหลงเมื่อร่างลอยขึ้นเหนือพื้นร่างกำยำวางร่างเล็กในอ่างอาบน้ำ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าจากร่างไม่ถึงห้านาทีก็เปลือยเปล่าทั้งคู่ ปารียาหน้าแดงระเรื่อ

“คุณถอดเสื้อผ้าออกสิ” “ผมถอดไม่ถนัด คุณก็ดูสิผมยกแขนได้ที่ไหน” ชานนท์ทำสายตาละห้อยเหมือนเด็ก ปารียาได้แต่ถอนหายใจเธอถอดเสื้อผ้าเขาออกอย่างทุลักทุเล มือเรียวเล็กสั่นเล็กน้อยเมื่อต้องถอดเข็มขัด ชานนท์มองดูอย่างเอ็นดูในความเขินอายของหญิงสาวผู้ที่มีอายุมากกว่าเขาร่างแข็งแรงที่แน่นเครียดไปด้วยมัดกล้าม เมื่อมือนุ่มสัมผัสปัดป่ายตามร่างกาย แก่นกายก็พลันขึงขังขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ไม่ได้สนใจความเจ็บที่ไหล่ของเขาเลยสักนิด แค่ได้กลิ่นกายหอมของเธอเขาก็สามารถเกิดอามณ์ขึ้นมาได้แล้ว ดวงตากลมโตจ้องเขม็งกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าปารียายืนกลืนน้ำลายไปหลายอึก เธอไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้เลย ใบหน้าขาวเนียนร้อนวูบวาบ ท้องน้อยเริ่มปั่นป่วน“อาบน้ำให้ผมสิ เอาแต่จ้องมันอยู่ได้” ชานนท์เอ่ยหยอกเย้าปารียา เขารู้สึกพอใจที่แกล้งเธอได้ ปารียาพรมน้ำจากฝักบัวไปทั่วร่างยกเว้นไหล่ข้างที่บาดเจ็บ ฟองสบู่หอมละมุนปกคลุมร่างแกร่งไปทั้งตัว มือเล็กลูบไล้กล้ามแน่นหนั่นไปทั่วร่าง สัมผัสนั้นให้ความรู้สึกวาบหวิวจนบอกไปไม่ถูก“ตรงนี้ด้วย” ชานนท์ดึงสายตาไปที่แท่งร้อนตรงกึ่งกลางกาย “มืออีกข้างคุณก็ว่างนี่คะ” ปารียาเอ่ยแย้งเสีย

ปารียารู้สึกเหมือนมีของแข็งทิ่มอยู่ที่ศีรษะของเธอจึงเงยหน้าขึ้นมา มือเล็กล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทแล้วหยิบกิ๊บติดผมสีขาวออกมาด้วยความแปลกใจ ปารียาลืมไปเลยว่าเธอเคยมีสิ่งนี้ มันหายไปตั้งแต่งานเลี้ยงบริษัท “คุณยังเก็บมันไว้หรือคะ” ปารียาถามออกมาทั้งน้ำตา ไม่คิดว่าผู้ชายรวยหล่ออย่างเขาจะเก็บของสิ่งนี้ไว้ เรื่องของเธอกับเขาคืนนั้นมันเป็นแค่อุบัติเหตุ “ครับ ผมพกมันติดตัวตลอดเวลา” ชานนท์ยิ้มส่งสายตาหวานเยิ้มให้เธออย่างอบอุ่นแล้วจุมพิตที่หน้าผาก เรื่อยมายังเปลือกตาและจมูกแล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากอ่อนนุ่มอย่างถือวิสาสะ ลิ้นสากสอดแทรกเข้าในโพรงปาก เกี่ยวกระหวัดลิ้นอ่อนนุ่มหวานดูดดึงอยู่เนิ่นนาน จนร่างเล็กสั่นสะท้านไปทั้งตัว “อื้อ ชาร์ล” ปารียาถอนริมฝีปากออกทำท่าจะล้ม จนร่างหนาต้องโอบกอดไว้ “หน้าคุณดูซีดจัง ยังมีไข้อยู่ใช่มั้ยคะ” “นิดหน่อยผมไม่เป็นไรมาก” “บอกให้ลางานก็ไม่ยอมลา ทานยาหน่อยนะคะ” ปารียาบ่นงึมงำหยิบยาในกระเป๋าถือออกมาสองเม็ดแล้วส่งให้เขา พร้อมกับแก้วน้ำดื่มที่วางอยู่บนโต๊ะ ดีหน่อยที่เมื่อเช้าเธอพกยาที่หมอจ่ายใ

“แบม…แบมเคยคิดชอบผมบ้างมั้ย หรือผมเป็นฝ่ายคิดกับคุณเพียงฝ่ายเดียว” ชานนท์เอ่ยถามเสียงออดอ้อน ส่งสายตาหวานซึ้งให้กับปารียาจนคนฟังขนลุกเกรียวไปทั้งตัว มองใบหน้าเขาดวงตาเป็นประกายไม่คิดว่าเขาจะถามขึ้นมาแบบนี้ “ยังมีหลายอย่างที่คุณยังไม่รู้เกี่ยวกับตัวฉัน” ปารียาหลุบตามองต่ำ ทั้งที่รู้สึกหวั่นไหวกับคำพูดของเด็กหนุ่มจนอยากกระโดดกอด คำที่เธออยากได้ยินมาตลอด แต่พอมาถึงตอนนี้เธอกลับขี้ขลาดขึ้นมาซะงั้น “อะไรบ้างล่ะ” จะมีอะไรที่ชานนท์ยังไม่รู้อีกล่ะ ในเมื่อทุกอย่างเขาให้เลขาของเขาไปสืบหาข้อมูลมาให้หมดแล้ว ทั้งเรื่องที่เธอป่วย นัธทวัฒน์ก็เล่าให้เขาฟังหมดแล้วตอนที่เธอนอนหลับหมดสติไป เขาถึงได้เข้าใจอาการของเธอที่เป็นอยู่ ปารียายังคงนอนนิ่ง ไม่กล้าพอที่บอกความจริงกับเขาทุกอย่าง ยังมีเวลาอีกหลายเดือนที่เธอจะเก็บความลับนี้ไว้ ถ้าเขารู้ว่าเธอเป็นโรคเครียดวิตกกังวล ชอบฝันร้ายอยู่บ่อยๆ และกลัวการมีครอบครัวชานนท์ยังอยากจะมีเธออยู่มั้ย ปารียาทรมานกับตัวเองมานานแต่เมื่อเธอได้มาใช้ชีวิตอยู่กับเขาแบบปลอมๆ มันก็ทำให้อาการของเธอหลายอย่างผ่อนคลายลง เธออยากจะเก็