Lahat ng Kabanata ng แม่ม่ายจำยอมพร้อมกับกระพรวนสมบัติ : Kabanata 21 - Kabanata 30

“ไม่รู้เหมือนกัน ฉันไม่กล้าถามเรื่องส่วนตัวของพี่แสงหรอก เธอก็รู้ว่าปากเขาเป็นยังไง” รินรดารู้ว่ามีคนย้ายเข้ามาอยู่ในหมู่บ้าน แต่ไม่ได้สนใจ เพราะไม่คิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะรู้จักกับสุริยา“บ้านเขาอยู่ไหน”“บ้านผู้หญิงคนนั้นน่ะเหรอ”“อือ”“ข้างบ้านฉันเอง”“หลังไหน”“ก็บ้านผีดุไง นางมาซื้อบ้านหลังนั้น เธอไม่รู้เรื่องเลยเหรอ”“เพิ่งรู้นี่แหละ” รินรดาพึมพำออกมา “ฝากเป็นหูเป็นตาแทนหน่อยนะ”“ไม่ต้องดูหรอก พี่แสงไม่ได้ไปตัดหญ้าบ้านหลังนั้นอีกแล้ว”“ค่อยยังชั่ว”“พี่แสงไม่มีวันเอาแม่ม่ายมาทำเมียหรอกน่า เธออย่าคิดมากเลย” รัมพาว่าขึ้นอีก“แล้วเขาสวยไหม”“ก็สวยอยู่นะ”“สู้ฉันได้ไหม”“อือ”“อือ อะไรตอบมาให้มันชัด ๆ หน่อย”“ริน แอ๋ม มาดูเด็กให้พี่หน่อย พี่กำลังติดสายนายกอบต. อยู่”เสียงของหัวหน้าและเสียงเด็กร้องทำให้ทั้งสองจำต้องพักเรื่องที่คุยกันเอาไว้ก่อน รินรดายังกังขาเรื่องหน้าตาของคนที่ชื่อจันดี ตกลงคือสวยสู้เธอได้ไหมชยุตจอดรถอีแต๊กไว้ข้างกอไผ่เมื่อมาถึงนา พิมพาภรรยาของชยุตจึงเอ่ยออกด้วยความสงสัย “พี่แสงดูสนิทกับอาจันดีนะคะ”“มันคงเห็นว่าเป็นน้องพี่ละมั้ง”“พี่ยุตไม่คิดว่าเพื่อนตัวเองจะสนใจอาจั

“เดี๋ยวนี้มีงานประจำทำแล้วเหรอ” อาทิตย์ว่าเหน็บ แต่สุริยาไม่ได้ตอบโต้ “เป็นแค่ลูกจ้างก็ต้องรู้จักประมาณตน ไม่ใช่หวังสูงอยากเอื้อมเด็ดดอกฟ้าเสียล่ะ” เหตุผลที่อาทิตย์ไม่ชอบสุริยาก็เพราะเขาหล่อกว่า และชอบวางท่านิ่ง คล้ายไม่ทุกข์ไม่ร้อน อย่างอื่นเทียบเขาไม่ได้เลยสุริยาจึงเปรยขึ้นลอย ๆ “ถ้าดอกฟ้าโน้มลงมาให้เด็ดก็ไม่แน่เหมือนกัน” เขาก็แค่อยากกวนประสาทคนโอ้อวดผู้นี้เท่านั้นอาทิตย์แค่นเสียงในลำคอคล้ายเย้ยหยัน “ดอกฟ้าดอกนี้ เขามีสมอง เขารู้ว่าคนไหนเป็นเพชร คนไหนเป็นกรวด” คำว่ากรวดอาทิตย์หันหน้าไปทางสุริยาพอดี “คงไม่มีใครอยากเอากรวดมาสวมบนนิ้วหรอก จริงไหม”“ใครจะรู้ ถึงเป็นเพชรก็อาจจะเป็นเพชรน้ำต่ำก็ได้” สุริยาตอกกลับเสียงรถมอเตอร์ไซด์ของจันดีดังเข้ามาใกล้ ทั้งสองหันมองพร้อมกัน อาทิตย์จึงพูดเสียงลอดไรฟันออกมา “แกคอยดูก็แล้วกัน ว่าเพชรกับกรวดใครจะแน่กว่ากัน”สุริยามีท่วงท่าปลอดโปร่ง มุมปากคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม เรื่องนี้เขาไม่เคยคิดแข่งกับใครอยู่แล้ว ถ้าอาทิตย์จีบจันดีติดจริง ๆ เขาก็แค่ยินดีด้วย คิดถึงตรงนี้ดวงตาก็กระตุกรุนแรง ไม่สิ แล้วเด็กแฝดล่ะจะทำยังไง ไม่ได้ ๆ เขาจะปล่อยให้เด็กสองคนนั้นมี

สุริยาไม่ได้ไปไหนไกล เขาเดินมาทางหน้าบ้านของจันดีมีเสียงออดดังขึ้น จันดีจึงเดินลงจากบ้านมาดู แปลกใจเล็กน้อยเมื่อคนที่กดออดเป็นสุริยา หรือว่าเขาจะเอาปลามาให้พอเห็นหน้าจันดี สุริยาก็รีบพูดขึ้นก่อน “พี่ขอเข้าไปนอนที่กระท่อมหน่อยนะ”“ได้ค่ะ” ใบหน้านิ่งบวกกับแววตาเฉยชาทำให้เธออ่านอารมณ์เขาไม่ออก “พี่แสงกินข้าวเย็นแล้วเหรอคะ”“พี่ไม่หิว” จันดีเปิดประตูรั้วให้ เขาก็เดินไปที่กระท่อมทันที“ใครมาเหรอคะแม่” ฉายระวีมีความอยากรู้“เปล่าจ้ะ คงมีใครมากดออดเล่นน่ะ” เรื่องที่เขามานอนที่บ้านจันดีไม่ได้บอกลูก เพราะกลัวว่าลูกจะเผลอไปเล่าให้ใครฟัง เดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องใหญ่สุริยานอนเอามือก่ายหน้าผากอยู่ในกระท่อม ดวงตาเหม่อมองหญ้าคาด้านบน เขาจะไปหาเงินที่ไหนมาใช้หนี้ให้หมดเร็ว ๆ นะ ยิ่งหายิ่งถมไม่เคยเต็มนานเท่าไรไม่รู้ที่เขานอนอยู่อย่างนั้น รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่แสงไฟสาดส่องเข้ามาหน้ากระท่อม“พี่แสงหลับแล้วเหรอคะ” เขาไม่ได้จุดตะเกียงเธอจึงไม่รู้ว่าเขาหลับอยู่หรือไม่“ยัง มีอะไรเหรอ”“ฉันเอาข้าวมาให้ค่ะ” ลูกทั้งสองนอนหลับไปแล้ว เธอจึงเอาข้าวมาให้เขา“พี่ไม่หิว เอากลับไปเถอะ”“งั้นฉันวางไว้ตรงนี้นะคะ” จันดี

คะนึงนิตย์คิดว่าสุริยามาเพื่อคุยกับลูกสาวตนตามคำแนะนำของรำเพยเธอจึงพูดขึ้นว่า “อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันที่นี่ก่อนนะ รินกำลังทำอาหารอยู่” “ผมมาธุระเดี๋ยวก็กลับแล้วครับ” สุริยาพูดออกไปเสียงชัดถ้อยชัดคำ “มีธุระอะไรเหรอ” หัตถา “ผมเอาเงินมาใช้หนี้ครับ” สองสามีภรรยามองตากัน หัตถาจึงถามว่า “คืนทั้งหมดเลยเหรอ” “คืนเฉพาะสองแสนหลังที่แม่มายืมไปรักษาพ่อครับ” “แล้วที่เหลือล่ะ” คะนึงนิตย์ถาม “แม่จะเป็นคนหามาคืนเองครับ” นับจากสามปีที่ยืมเงินไป สุริยาหาเงินให้แม่เลี้ยงนำมาใช้หนี้หนึ่งแสนบาทแล้ว แต่รำเพยแอบนำเงินไปใช้อย่างอื่น หนี้จึงถูกใช้ไปเพียงเจ็ดหมื่น ถ้าวันนั้นแม่เลี้ยงไม่โมโหจนเผยความจริงออกมาเขาก็คงไม่รู้เรื่อง คราวนี้เขาจึงนำเงินที่จันดีให้ยืม มาใช้หนี้ด้วยตนเอง “แสดงว่าแกจะไม่แต่งงานกับลูกสาวฉัน” หัตถาถาม รินรดาเดินมาข้างประตูยืนฟังอย่างตั้งใจ “ผมไม่ได้ชอบรินครับ” “ลูกฉันไม่ดีตรงไหนเหรอ” คะนึงนิตย์ “ไม่เกี่ยวกับว่าดีหรือไม่ดีครับ แต่ไม่รักก็คือไม่รัก”

อาทิตย์ขับรถอีแต๊กออกไปแล้วสุริยาจึงขำน้อย ๆ อย่างอารมณ์ดี “ไปแกล้งเขาทำไม” “หมั่นไส้ผู้ชายใจป้ำค่ะ ต้องเจอแบบนี้ถึงจะรู้ว่าใจป้ำจริงไหม” ก่อนหน้าจะช่วยเหลือเธออย่างนั้นอย่างนี้ พอรู้ว่าเธอมีหนี้เป็นล้านเท่านั้นแหละรีบออกตัวทันที “เผ่นแน่บเลยไม่เห็นเหรอ” สุริยากลั้วขำ จันดีหัวเราะเสียงดังกับคำพูดของเขา “ดีแล้วค่ะ จะได้ไม่ต้องมาพูดหยั่งเชิงฉันอีก” “พูดจริง ๆ เหรอ ที่บอกว่าไม่คิดจะมีใครไปตลอดชีวิต” “จริงค่ะ ฉันอยู่กับลูกกับพี่แสงก็มีความสุขดีอยู่แล้วนี่คะ จะต้องเอาใครมาเป็นภาระอีก” ส่วนมากไม่ว่าหญิงหรือชาย ย่อมคบกันเพราะผลประโยชน์ทั้งนั้น อีกอย่างคนที่เธอคิดมากกว่าพี่ชายก็ดันชอบผู้ชายซะงั้น “เธอให้พี่รวมอยู่ในครอบครัวเธอด้วยเหรอ” “หรือพี่แสงไม่อยากอยู่คะ ก็เห็นมานอนที่บ้านฉันทุกวัน กินข้าวเย็นด้วยกันเกือบทุกวัน แบบนี้ไม่เรียกว่าคนในครอบครัวได้หรือคะ” ยังไม่นับที่ต้องทำงานร่วมกันทั้งวันอีก “อยากสิ แต่เธอให้เกียรติผู้ชายอย่างพี่มากเกินไป” “ยังไงคะ” “พี่จนแล้วก็… กำพร้าแม