แม่ม่ายจำยอมพร้อมกับกระพรวนสมบัติ のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

เกือบสัปดาห์แล้วที่สุริยานอนนอกห้อง คืนนี้เขากางมุ้งกับปูที่นอนเอง พอลูกทั้งสองเห็นเข้าก็เกิดความสงสัย “พ่อไม่นอนในห้องกับพวกเราเหรอครับ” ทุกเช้าที่พวกเขาตื่นขึ้นมาไม่เคยเจอพ่อนอนอยู่ด้วยสักครั้ง สุริยาเหลือบมองจันดีแวบหนึ่งแล้วตอบลูกว่า “พ่อร้อน” “หนูก็ร้อนเหมือนกันค่ะ งั้นหนูขอนอนกับพ่อนะคะ” “ผมก็อยากนอนกับพ่อครับ” ว่าแล้วทั้งสองก็มุดคลานเข้ามุ้งพ่ออย่างหน้าตาเฉย ทิ้งกายลงนอนบนที่นอนพ่อหยอกกันหัวเราะคิกคักอย่างสบายใจ สุริยาส่ายหน้า ถามภรรยา “เอาไงดี” วันนี้อากาศหนาวเย็นด้วยสิ ถึงจะมีผ้าห่มหลายผืนแต่ด้านนอกก็มีลมโชยมาตลอด หากกลางดึกลูกนอนดิ้นจนผ้าห่มหลุดออกจากตัว พ่อกับแม่ไม่รู้สึกตัวตื่นมาห่มผ้าให้ ลูกทั้งสองอาจจะเป็นหวัดได้ “นอนข้างในด้วยกันเถอะค่ะ” ไหน ๆ คนอื่นก็มองเธอกับเขาเป็นสามีภรรยากันแล้ว สู้นอนด้วยกันไปเลยดีกว่า สุริยาเห็นด้วยอย่างยิ่ง เพราะเขารอโอกาสนี้มานานแล้ว เก็บที่นอนแล้วบอกลูกเข้าไปนอนในห้องด้วยกัน ลูกหลับไปแล้ว สุริยานอนอยู่ด้านหลังภรรยา จันดีนอนหันหลังให้สามี พอได้ยินเสี

“มีอะไร” สุริยาถามลูก “ย่าอยู่ตรงนั้นครับ” “งั้นพ่อไปเอง พวกเรามุดตามพ่อมานะ” “ครับ/ค่ะ” จันดีถอนหายใจ เรียกพี่แสง แต่ก็ไม่ทันแล้ว สุริยาลอดออกไปหน้าตาเฉย รำเพยยืนมองอย่างงุนงง พ่อลูกมุดตามกันมาคล้ายลูกสุนัขตามพ่ออย่างไรอย่างนั้น จันดียื่นถุงใส่ปลาให้สามีก่อนจะลอดตามพวกเขาไป รำเพยยังวางท่าพูดออกเสียงขุ่น “นี่พวกแกเข้าออกบ้านฉันเป็นว่าเล่นเลยนะ ไม่เห็นหัวฉันแล้วใช่ไหม” “ไหว้ย่าร่ำสิลูก” สุริยาบอกลูกพลางทำหูทวนลม “สวัสดีครับย่าร่ำ/สวัสดีค่ะย่าร่ำ” พูดออกเสียงใส มือป้อม ๆ พนมมือไหว้อย่างน่ารักน่าเอ็นดู ไม่ได้สนใจสายตาคมดุของผู้เป็นย่าเช่นกัน ผู้เป็นย่ายังทำท่าไม่พอใจ “มาทางไหนก็กลับไปทางนั้น บ้านนี้ไม่ต้อนรับพวกแก” “งั้นพวกเรากลับกันเถอะ สงสัยบ้านย่ามีปลาเยอะแล้ว” จันดีบอกลูก “ผมจะกลับทางเดิม” “หนูก็จะกลับทางเดิม” กลับทางเดิมสนุกดี สามแม่ลูกเดินตามกันเตรียมกลับทางหมาลอด รำเพยจึงพูดขึ้น “เดี๋ยว ได้ปลาอะไรมา” ตอนนี้ที่บ้านยังขาดแคลนอาหารอยู่มาก อีก

สุริยาเดินเข้าไปกอดภรรยาถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย “มีเงินพอเหรอ ถ้าเราไม่มีไม่จำเป็นต้องช่วยก็ได้นะ” ถึงแม้สวนดอกไม้จะมีคนเข้ามาเที่ยวชมทุกวัน แต่ถ้าให้แม่เลี้ยงไปแล้ว สุริยาเกรงว่าครอบครัวตนจะลำบาก“ฉันยังพอมีอยู่ค่ะ” มีมากกว่าสี่สิบล้านแน่ะ แต่ถ้าอำพลก่อเรื่องอีก เธอก็คงไม่ช่วยแล้ว และดูจากท่าทางของรำเพยเธอคงสำนึกผิดแล้วจริง ๆภรรยายืนยันเช่นนั้นเขาจะทำอะไรได้อีกหลังจากอำพลออกมาจากห้องขังแล้ว รำเพยจึงรีบให้ลูกชายมาขอบคุณพี่ชายกับพี่สะใภ้ที่บ้านโดยเร็วอำพลเดินเข้าไปในบ้าน มุมปากคลี่ยิ้มแห้ง ๆ เมื่อเห็นหน้าพี่ชายพี่สะใภ้ พนมมือขึ้นไหว้พูดออกว่า “ขอบคุณพี่แสงกับพี่สะใภ้มากครับที่ช่วยผม”“จำไว้คราวหน้าถ้าทำอีก ฉันจะไม่ให้พี่สะใภ้ช่วยแก” สุริยาพูดเสียงเข้ม ใบหน้าจริงจัง และอำพลก็รู้ว่าพี่ชายจะทำตามที่พูดทุกคำ“ครับ” อำพลรับคำเสียงหนักแน่น เขาจำความรู้สึกตอนที่นอนอยู่ในห้องขังได้เป็นอย่างดี ทุกวันที่อยู่ในนั้นเขากินไม่ได้นอนไม่หลับ นอนร้องไห้คิดถึงบ้านทุกคืน หากให้เขาติดคุกสามปี เขาคงตายอยู่ในนั้นเป็นแน่ เพราะแค่นอนไม่กี่คืนเขาก็แทบหายใจไม่ออกจันดีไม่ได้กล่าวคำใดออกมา ปล่อยให้พี่ชายสั่งสอน

จันดีลงบันทึกรายรับรายจ่ายวันนี้เสร็จ ก็สามารถคิดกำไรออกมาได้แล้ว เธอพูดออกมาช้า ๆ “ต้นทุนทั้งหมดหนึ่งแสนสองหมื่นแปดพันแปดร้อยยี่สิบสี่บาท รายรับทั้งหมดเจ็ดแสนห้าหมื่นเก้าพันเก้าร้อยหกสิบบาท คิดเป็นกำไร หกแสนสามหมื่นหนึ่งพันหนึ่งร้อยสามสิบหกบาท”สุริยาตาลุกวาว เพราะไม่เคยหาเงินได้มากขนาดนี้มาก่อน ทำงานครึ่งปีได้เงินมาตั้งหกแสนกว่าบาท“แล้วเธอจะทำอะไรต่อ หรือปล่อยไว้อย่างนี้”“อีกสักเดือนสองเดือนก็เก็บเมล็ดพันธุ์ได้แล้วค่ะ เราสามารถเก็บเมล็ดพันธุ์ไว้ปลูกปีหน้าได้” คัดเอาเมล็ดพันธุ์ดีไว้บางส่วน ปีหน้าถ้าไม่พอค่อยซื้อเพิ่ม“หลังจากนั้นล่ะ”“ไถที่เตรียมไว้ปลูกแตงโมกับแตงไทยค่ะ” จันดีเอียงคอถามสามีอีกว่า “ดีไหมคะ”สุริยาฉวยจังหวะที่ลูกนั่งก้มหน้าจุมพิตปากภรรยา ผละริมฝีปากออกเอ่ยขึ้นอย่างเชื่อฟังว่า “เธอว่าดี พี่ก็ว่าด้วยหมดนั่นแหละ” คนในหมู่บ้านนี้คงคาดไม่ถึงเช่นกัน ว่าสวนดอกไม้ของจันดีจะมีคนเข้าชมมากขนาดนี้สัปดาห์ต่อมาจันดีกับสามีและลูกทั้งสองจึงขี่รถมอเตอร์ไซด์ไปรับรถยนต์ที่จองไว้ แต่ลูกทั้งสองไม่ยอมขึ้นรถมอเตอร์ไซด์ “แม่ครับ ทำไมเราไม่นั่งรถอีแต๊กไปครับ” “ตอนกลั

สามคนพ่อแม่ลูกนิ่งงัน ฉวีตกอยู่ในภวังค์อยู่นาน แสดงว่าเงินที่จันดีใช้หนี้คืนเธอ เป็นเงินของจันดีจริง ๆ “แล้วมันไปทำอะไรมาถึงได้รวยขนาดนั้นคะ” ความอิจฉาเข้าครอบงำจันทร์แรมขึ้นทันตา “ทำสวนดอกไม้ให้นักท่องเที่ยวเข้าชมครับ” “ทำสวนดอกไม้อย่างนั้นเหรอ” ฉวี “ค่ะ ถ้าถึงแล้วฉันจะชี้ให้ดูนะคะ ตอนนี้เขาปิดไปแล้วค่ะ” รินรดา ทุกคนเงียบไปเกือบสิบนาที อาทิตย์ก็ชะลอรถอีแต๊ก และชี้ให้ทุกคนดู “นั่นไงครับ สวนดอกไม้จันดี” ฉวี ขุน และจันทร์แรม มองไปยังสวนดอกไม้อันกว้างใหญ่ ในพื้นที่กว่ายี่สิบไร่ มันยังคงดูสวยงาม แม้ดอกไม้เริ่มร่วงโรยไปบางส่วนแล้ว แต่เฟื่องฟ้ายังชูใบดอกอวดอ้างสายตาผู้คนที่ผ่านไปมาหลายหลากสีเช่นเดียวกับพวงครามที่ยังมีพวงดอกสีม่วงสดให้คนชื่นชมเช่นกัน ด้วยเหตุนี้จันดีจึงเลือกปลูกเฟื่องฟ้า และพวงคราม เพราะมันทั้งทนแดดและออกดอกตลอดทั้งปี อีกทั้งใบดอกยังมีสีสันสวยงาม รถอีแต๊กเคลื่อนผ่านสวนดอกไม้จันดีไปแล้ว ฉวีจึงเอ่ยถาม “คนมาเที่ยวเยอะไหมคะ” “เยอะค่ะ วันนึงน่าจะไม่ต่ำกว่าสามสี่ร้อยคนค่ะ” ร