All Chapters of แม่ม่ายจำยอมพร้อมกับกระพรวนสมบัติ : Chapter 11 - Chapter 20

จันดีเดินไปหยิบจอบมาเพื่อถางหญ้าออกจากโคนต้น และพรวนดินให้ แอบลุ้นในใจว่ากุหลาบพันปีสองต้นนี้มีสีอะไร และไม่รู้ว่าเป็นพันธุ์อะไรด้วย ตอนทำงานเป็นไกด์นำเที่ยว เคยไปเที่ยวทางภาคเหนือบ่อย ๆ ได้ชมแปลงดอกไม้หลายที่ ทุกที่ที่ไปล้วนสวยงามตระการตา และเคยแอบฝันว่าอยากปลูกดอกไม้ไว้หลากหลายสายพันธุ์ แล้วเปิดให้คนเข้ามาเที่ยวชม เก็บค่าเช่าไม่แพงมาก แต่ตอนนี้ความฝันของเธอมันช่างริบหรี่นัก เธอจะเอาเงินจากที่ใดมาลงทุนกันเล่า ถ้าจ่ายค่าบ้านครบ และใช้เงินไปด้วยทุกวัน เงินที่เหลืออยู่ก็มีไม่ถึงสองหมื่นแล้ว เธอต้องรีบหาทางทำเงินให้เร็วที่สุดขอให้ข้าพเจ้าคิดหาอาชีพทำเงินเลี้ยงลูกได้โดยเร็วด้วยเถิด คิดแล้วก็ยกมือขึ้นไหว้ ลูกทั้งสองมองหน้ากันแบบงง ๆ ที่เห็นแม่ทำเช่นนั้น จันดีใช้จอบถางหญ้าออกจากโคนต้นกุหลาบพันปี โดยมีลูกนั่งเล่นขายของอยู่ใต้ต้นไม้ห่างจากแม่หลายเมตร เพียงแค่ปลายจอบแตะถึงพื้นดินกระพรวนสีทองร้อยด้วยเชือกไหมสีแดงที่ห้อยอยู่บนคอก็ส่งเสียงดังกระหึ่มก้องอยู่ในหู เธอดึงกระพรวนออกมาจากเสื้อแล้วเพ่งมองมัน หันไปมองลูกทั้งสอง พวกเขายังนั่งเล่นโดยไม่ได้สนใจแม่ จันดีขมวดคิ้ว หรือลูกของเธอจะ

ฉายระวีแหงนหน้าขึ้นไปบนต้นมะม่วง มือน้อย ๆ ชี้บอกแม่ “แม่คะลูกนั้นด้วยค่ะ” “ไหน” “นั่นไงคะอยู่ใกล้ ๆ มือแม่ไง” “อีกลูกนึงอยู่บนหัวแม่” ฉัตรกุล จันดีเก็บมะม่วงโยนลงพื้นให้ลูก เพราะลูกร้องอยากกินมะม่วง แต่หาไม้สอยไม่เจอจึงปีนขึ้นมาเอง “พอรึยัง” “พอแล้วครับ” ได้มะม่วงมาห้าหกลูกแล้ว จันดีจึงค่อย ๆ ไต่ต้นมะม่วงลงมา มันไม่ได้สูงมากแต่เธอก็ยังขาสั่นมือสั่น เกิดมาเธอเคยปีนต้นไม้เมื่อไรกัน ในที่สุดจันดีก็ตกต้นมะม่วงก่อนจะถึงพื้นเพียงหนึ่งเมตร ตุบ! “โอ๊ย” “แม่!” ฉัตรกุลกับฉายระวีวิ่งไปประคองแม่ยืนขึ้น แต่จันดีลุกไม่ไหว อีกทั้งเด็กทั้งสองยังตัวเล็กมีแรงไม่มากพอ สุริยารีบวิ่งมาที่ต้นมะม่วงรีบถามออกไป “ลุกไหวไหม” “ไหวค่ะ” ตอบไหวแต่ใบหน้าบิดนิ่ว รู้สึกปวดร้าวสะโพกไปหมด จันดียืดกายขึ้นพยายามจะลุกหลายครั้งแต่ก็ลุกไม่ไหว เขาจึงตัดสินใจไปช่วยพยุงขึ้น สุริยาหันไปบอกเด็กชาย “ฉัตรหิ้วกระติกน้ำตามลุงไปนะ ส่วนฉายถือถุงมะม่วงตามลุงมานะ” “ครับ/ค่ะ”

จันดีให้ลุงกับป้าช่วยเจรจาต่อรองเรื่องราคาที่ดินอยู่เกือบชั่วโมง ในที่สุดก็ตกลงราคากันได้ จากสามแสนเหลือสองแสนห้าหมื่นบาท วันนี้จันดีจะแวะไปดูที่ดินแปลงนั้นก่อน แล้วจะตัดสินใจอีกครั้ง เพราะอย่างไรวันนี้เธอก็ต้องผ่านไปทางนั้นพอดีอาทิตย์มองเห็นสุริยายืนรออยู่หน้าบ้านของตนจึงเดินเข้ามาคุยด้วย “มาทำอะไร”“พาจันดีมาซื้อที่”“รู้จักกัน?” คนถูกถามยังไม่ตอบ อาทิตย์จึงนึกขึ้นได้ “อ้อ ลืมไปว่าแกเป็นลูกชายของป้าเฉิด” คนในหมู่บ้านรู้ดีว่าสุริยาทำตัวเหมือนลูกชายของเฉิดฉันอีกคนแล้ว“อยากเป็นด้วยหรือไง”“ไม่ละ พ่อกับแม่ฉันรักฉันออกปานนี้ ไยต้องไปเป็นลูกคนอื่น” “อาทิตย์หน้าคุณประวิทย์จะเดินทางมาที่นี่ เดี๋ยวค่อยโอนพร้อมกันเลย” เสียงคมสันต์ดังมาจากประตูบ้าน ทำให้ปากของอาทิตย์ที่กำลังจะพูดแดกดันสุริยาต่อหยุดลง“ขอบคุณพ่อผู้ใหญ่มากนะคะ”“ไม่เป็นไร ฉันสิต้องขอบคุณจันดี ที่มาซื้อที่แปลงนี้ให้ฉัน” คมสันต์ว่า “แล้วจะซื้อไปทำอะไรล่ะ”“ยังไม่ได้คิดเลยค่ะ แต่คงต้องหาอะไรสักอย่างมาปลูก” จันดีคิดไว้แล้วแต่ยังไม่อยากบอกความฝันของตนกับใคร“ปลูกอ้อยปลูกมันก็ดีนะ” คมสันต์แนะนำ“ค่ะ” จันดียิ้มรับโดยไม่พูดอะไร “ฉันล

กลับถึงบ้านจันดีเก็บของขึ้นบนบ้านเสร็จก็เที่ยงวันพอดี สุริยายกของช่วยจันดีเสร็จจึงหันหลังก้าวขาลงจากเรือนเพื่อกลับบ้านตนเอง “พี่แสงรอกินข้าวเที่ยงด้วยกันนะคะ” เสียงจันดีทำให้เท้าที่ก้าวออกหยุดอยู่กับที่ สุริยายังลังเล เขาไม่ค่อยกินข้าวบ้านคนอื่น ยกเว้นบ้านชยุตเท่านั้น คนตัวเล็กถือขวดน้ำเดินมาหาลุงที่บันไดพร้อมเอ่ยขึ้นเสียงเล็กแหลม “ลุงแสงเปิดให้หนูหน่อยค่ะ” ฉายระวียื่นขวดน้ำหวานที่ซื้อในร้านสะดวกซื้อให้ลุง แววตาออดอ้อนนั้นทำให้เขาใจอ่อนยวบ บอกไม่ถูกว่าทำไมถึงได้รู้สึกถูกชะตากับเด็กสองคนนี้นัก ก่อนหน้าเขาไม่เคยชอบเด็ก ไม่ชอบเสียงร้องของเด็ก ไม่ชอบเวลาเด็กเล่นซุกซน เพราะมันทำให้เขาหงุดหงิด แต่ตอนนี้คล้ายเขาจะตกหลุมรักเด็กสองคนนี้เข้าแล้ว หรือเป็นเพราะเด็กสองคนนี้กลัวคนอื่น แต่กับเขากลับวิ่งเข้าหา คนตัวใหญ่ยิ้มให้ฉายระวี เอื้อมมือไปหยิบขวดน้ำที่มีหยดน้ำเกาะอยู่ข้างขวดมาเปิดให้ “ลุงแสงเปิดให้ผมด้วยครับ” “ขึ้นไปด้านบนบ้านเถอะ เดี๋ยวตกบันได” มือใหญ่เดินดุนหลังเด็กน้อยทั้งสองเข้าไปด้านใน สองคนนั่งห้อยขาต่องแต่งบนพักสองของบ้าน สุริยา

จันดีเริ่มใช้จอบขุดลงดินด้านข้างพุ่มกุหลาบพันปี จุดไหนไม่ได้ยินเสียงจันดีก็ขุดไปรอบต้นกุหลาบพันปีจนเจอ มันสั่นแรงขึ้นเมื่อเธอขุดลึกลงไป ในความลึกระดับเท่ากันกับไหแรก จันดีก็ขุดเจอเศษผ้าสีถ่าน แต่ผ้าผืนนี้กว้างกว่าผืนแรก มือเล็กดึงผ้าผืนนั้นออกมา พบว่าตรงนั้นมีไหสำริดอยู่สองใบใหญ่ เธอเปิดดูไหฝั่งซ้ายมือก่อน ในนั้นมีมัดธนบัตรใบละหนึ่งพันอยู่เต็มไห เธอหยิบกระดาษแผ่นเล็กขึ้นดูอีก ‘ไหที่สอง ห้าล้านบาท’ จำนวนเงินบนกระดาษทำให้ลำคอแห้งผาก มือสั่นเทาเอื้อมไปเปิดไหทางขวามือ แสงระยิบระยับที่ทอประกายออกมาจากไหใบนั้นทำให้เธอแสบตา ตอนนี้จันดีสั่นไปทั้งตัว กระนั้นมือยังล้วงไปหยิบกระดาษแผ่นเล็กในนั้นที่เขียนกำกับไว้ว่า ‘ไหที่สาม ทองคำหนักห้าร้อยบาท’ จันดีอ้าปากเอ่ออ่าอยู่หลายครา ร่างเล็กนั่งลงกับพื้นด้วยอาการนิ่งงัน ในหัวอึงอลไปหมด ดีใจจนทำอะไรไม่ถูก ที่ตัวเองกลายเป็นเศรษฐีนีโดยไม่ทันตั้งตัว มีเงินสิบล้านบาทก็นับว่ามากแล้ว นี่ทั้งเงินทั้งทอง มันช่างเป็นอะไรที่เธอคาดไม่ถึงจริง ๆ ทองคำห้าร้อยบาทคูณสองหมื่นห้าเข้าไปสิ ถ้าเธอเก็บไว้นานกว่านี้เล่า ราคาทองคำก็จะสูงขึ้นเรื่อย ๆ อา! เ