แม่ม่ายจำยอมพร้อมกับกระพรวนสมบัติ のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

ทั้งสองคุยกันอย่างถูกคอ หัวร่อต่อกระซิกกันอยู่เกือบครึ่งค่อนคืน รินรดารู้สึกว่าเข้ากันได้ดีกับอาทิตย์อย่างรวดเร็ว เสียดายเวลาที่ก่อนหน้านี้ มัวแต่ยึดติดอยู่กับสุริยาเป็นนานสองนานผ่านไปสามวันรำเพยจึงมีโอกาสเจอหน้าลูกเลี้ยง และวันนี้ก็เป็นวันแรกที่ทุกคนในครอบครัวกินข้าวเย็นด้วยกันอย่างพร้อมหน้า “แกเอาเงินไปคืนแม่เรียมแล้วเหรอ” รำเพยถามขึ้นแบบไร้ที่มาที่ไป แต่สุริยาก็รู้ว่าถามเขา “ครับ” “แล้วส่วนที่เหลือล่ะ” “แม่ก็ให้อ้อมกับแอ๋มหาไปคืนเขาสิ” “เงินเดือนแค่ห้าหกพันนี่นะ” รำเพยถามเสียงสูง “ผมไม่มีเงินเดือนด้วยซ้ำ” สุริยาเริ่มขึ้นเสียง จะเอาเปรียบเขาไปถึงไหน เขาก็ทำงานรายวันใช้หนี้มาหลายปีแล้ว ไม่เห็นเคยบ่นสักคำ “ให้อ้อมกับแอ๋มช่วยกันนั่นแหละถูกแล้ว” สมจิตสรุปให้ รำเพยเบะปากที่สามีเข้าข้างลูกชายคนโปรด แต่ยอมพูดเสียงเบาลง “แล้วแกเอาเงินมาจากไหนไปใช้หนี้” “ยืมเขามาอีกที” “แล้วมันต่างกันตรงไหน ถ้าพี่ยอมแต่งงานกับพี่ริน ผมก็ไม่ต้องมาใช้หนี้แบบนี้ เสียดายเงินค่าเหล้า” อำพลบ่นอุ

เขาเดินมาใกล้เธอมากขึ้น แล้วพูดว่า “เธอมัดกิ่งเตี้ย ๆ ก็ได้ กิ่งไหนสูงปล่อยไว้นั่นแหละ เดี๋ยวพี่ทำเอง” ในใจอยากถามว่าเธอเจาะสะดือหรือเปล่าก็ไม่กล้า เพราะกลัวเธอรู้ว่าเขาแอบมองเอวเล็กคอดของเธอ แต่ภาพความขาวนวลเนียนนั้น มันจะติดตาเขาไปอีกนานจันดีตอบค่ะคำหนึ่งแล้วส่งยิ้มหวานให้เขา เพราะเธอคิดจะปีนเหล็กดัดก็กลัวมันล้ม ไม่รู้ตัวเลยว่า คนตัวใหญ่ที่เพิ่งเดินเข้ามาแอบคิดไปถึงไหนแล้วสุริยาช่วยเธอมัดกิ่งพวงครามจนเสร็จ แถมยังคอยเหลือบมองเธอตลอด แต่ก็ไม่มีเหตุให้บังเอิญได้เห็นสะดือเธออีก หรือเขาอาจจะคิดมากเกินไป หลายต่อหลายครั้งที่อาทิตย์มาหารินรดาที่บ้านตอนเย็น ทั้งสองจึงเกิดความสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว อีกทั้งหัตถากับภรรยายังไว้ใจให้รินรดาไปไหนมาไหนกับอาทิตย์ตามลำพัง วันนี้เป็นวันหยุดของรินรดา เขาจึงชวนเธอมาเที่ยวที่นาของเขาสองต่อสอง รินรดารู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมากที่ได้มานาของอาทิตย์ เธอก้าวขาลงจากรถยนต์ที่ยืมพ่อมาแล้วยืนกอดอกอยู่ข้างต้นขนุน สายตาทอดมองต้นข้าวสีเขียวที่กำลังตั้งท้อง สุริยาปูเสื่อลงข้าง ๆ จากนั้นย่องเบาเข้าไปใกล้ สองแขนสวมกอดรินรดาจากด้านหลัง

หลายวันต่อมาเมื่ออยู่กับสามีตามลำพังรำเพยจึงถือโอกาสคุยเรื่องสุริยา “ถ้าไอ้แสงมันไปคบกับจันดีพี่จะว่ายังไง” รำเพยลองหยั่งเชิงสามีเพื่อดูทิศทางลมเสียก่อน ดวงตาสมจิตไหววูบ แต่เพียงไม่นานก็กลับสู่ปกติ “จันดีรวยปานนั้นไอ้แสงมันไม่กล้าอาจเอื้อมหรอก” ลูกชายเขาเป็นคนถ่อมตน เขาย่อมรู้ว่าอะไรควรหรือไม่ควร เพราะเขารู้ว่าอย่างไรพ่อก็ไม่มีเงินไปแต่งจันดีได้ “เฮอะ! รวยเรยอะไรกัน กู้มาทั้งนั้นแหละ ไม่ได้ร่ำรวยมาจากที่ไหนหรอก เงินที่ซื้อดินแปลงนั้นก็ยืมพ่อกับแม่มา” คนที่ศูนย์โอทอปเล่าว่าอย่างนั้น “แต่พ่อกับแม่เขาก็มีเงินให้ลูกยืมไม่ใช่เหรอ” มองหน้าภรรยาพูดต่อว่า “ไม่เหมือนเธอ ที่รอเอาจากลูกฝ่ายเดียว” “พี่สม ฉันพูดไปเพราะหวังดีกับลูกนะ” อยู่ดี ๆ ก็วนมาว่าเธอจนได้ “ทุกวันนี้ฉันก็พยายามไปรับจ้างช่วยลูกแล้วไง” “ปล่อยให้ลูกมันตัดสินใจเองเถอะ มันโตแล้ว” ถ้ามันคือโชคชะตา ถึงหนีอย่างไรก็หนีไม่พ้น “แต่ไอ้แสงต้องไปเลี้ยงลูกคนอื่นนะ” รำเพยยังอยากเอาชนะ “เธอหวังดีกับมันขนาดนั้นเชียวเหรอ” “ก็ใช่น่ะสิ” สมจิ

จันดีเดินไปปิดประตูรั้วบ้านกลับมาสุริยามีสีหน้ายุ่งยากใจรีบถามจันดี “เราจะทำยังไงกันดี”“ไม่ต้องทำอะไรเลยค่ะ ก็ทำเหมือนปกติ”“แต่เธอเสียหาย”“ฉันไม่มีอะไรให้เสียหรอกค่ะ” เรื่องนี้เธอคิดเผื่อไว้ตั้งแต่ตัดสินใจให้เขาเข้ามานอนในบ้านแล้ว“แต่เธอจะเป็นขี้ปากชาวบ้านไปอีกนานเลยนะ”“งั้นเราก็แต่งงานกัน” เขานิ่งงันไป ไม่คิดว่าเธอจะพูดประโยคนี้ออกมา ในใจกำลังรู้สึกลิงโลดแต่จันดีกลับพูดต่อว่า “แต่งแล้วค่อยหย่า ยังไงเรื่องของเราก็ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว” จันดียังพูดเสริมขึ้นอีก “ฉันไม่อยากมีใคร พี่ไม่อยากมีใคร แค่แต่งกันสักเดือนสองเดือนค่อยหย่าก็ได้ พี่แสงว่าดีไหมคะ”สุริยาได้ยินคำว่า ‘เธอไม่อยากมีใคร’ เขาก็พูดอะไรไม่ออกแล้ว แอบคิดเข้าข้างตัวเองมาตั้งนานว่าจันดีอาจมีใจให้เขา แต่ความจริงแล้ว… เธอไม่เคยคิดเขานิ่งงันไปนานจันดีจึงพูดขึ้นอีก “เอาตามนี้แหละค่ะ ค่าสินสอดก็ตามที่ฉันว่านั่นแหละ เหล้าหนึ่งไห ไก่หนึ่งตัวก็พอ” เงินทองเธอมีอยู่มากมายเธอจะเอามาทำไม อีกอย่างเธอไม่อยากได้หน้า ไม่อยากมีชื่อเสียง รวยเงียบ ๆ แบบนี้ดีอยู่แล้ว ใครอยากคิดอะไรก็ปล่อยให้เขาคิดไป ทั้งชีวิตสุริยาทำงานมาอย่างหนัก เธอยัง

จันดีเดินมาถึงเบญญาจึงพูดขึ้นคนแรก “เล่ามาเลย เรื่องมันเป็นยังไง ไหนบอกว่าเขาชอบผู้ชายไง แล้วไปนอนด้วยกันได้ยังไงนานสองนาน” “เอ่อ…” “เล่ามาให้หมดเลยนะอา” พิมพา จันดีจึงเริ่มเล่าตั้งแต่เธอเห็นสุริยาในบ้านวันนั้น จนถึงวันที่แม่กับน้องสาวของเขามาที่บ้าน “เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ” “ที่แท้ก็ยังไม่เคยนอนด้วยกัน แต่พี่แสงทำไปเพราะอยากปกป้องแก” เบญญาว่า จันดีพยักหน้าหงึกหงัก แต่ช่างเถอะ เรื่องนี้พิมพาจะไม่บอกสามีเป็นอันขาด ให้เขาตื่นมานึ่งข้าวให้เธอจนครบหนึ่งเดือนไปเถอะ “แต่อาแสงก็ดูไม่เป็นเดือดเป็นร้อนนี่คะ แถมยังเข้ากันได้ดีกับเด็ก ๆ ด้วย” “เขาคงชอบเด็กอยู่แล้วมั้งคะ” จันดีคิดว่าอย่างนั้น พิมพารีบแย้งขึ้น “ไม่จริงค่ะ อาแสงไม่ใช่คนชอบเด็ก” “จริง พี่เป็นพยานได้” เบญญากล่าวสำทับอีกเสียง “เขาอาจจะถูกชะตากับเด็กสองคนนี้ก็ได้ค่ะ” จันดี “อาจจะใช่ แต่แกสังเกตไหมว่าหน้าของฉัตรคล้ายกับตาสมอยู่นะ” เบญญาเป็นคนพูด “ฉันก็แปลกใจเหมือนกันค่ะ” แต่ในโลกนี้มีคนหน้