All Chapters of เรื่องสั้น 3P / 4P - รวมเรื่อง : Chapter 101 - Chapter 110

เช้าวันต่อมาสามหนุ่มลงมาทำอาหารให้กับลูกน้อยก่อนไปโรงเรียน หมวยคงตื่นมาทำให้ไม่ไหวแน่ ๆ เพราะเมื่อคืนเธอถูกทั้งสามคนจัดหนักชนิดที่ว่าเธอสลบคาอกไปเลย"คุณแม่ไปไหนครับคุณพ่อ" กองทัพเอ่ยถามผู้เป็นพ่อของตน ในขณะที่กำลังนั่งกินข้าวกันอยู่"คุณแม่ยังไม่ตื่นครับ" ชนะศึกตอบลูกชายของตัวเอง"คุณแม่ไม่สบายหรือเปล่าคะพ่อศึก ปกติคุณแม่ไม่ได้ตื่นสายแบบนี้นี่นา" น้องอุ๋มอิ๋มแกเป็นคนที่ช่างสังเกต เวลาใครแปลกไปก็จะสังเกตเห็นจากแววตา การกระทำแบบนี้ได้แม่ของเธอมาเต็ม ๆ"เปล่าครับ คุณแม่สบายดี แต่เมื่อคืนคุณแม่นอนดึกก็เลยตื่นสายน่ะครับ" ชนะศึกตอบน้องอุ๋มอิ๋มไป"คุณพ่อครับ...เมื่อคืนผมตื่นขึ้นมาได้ยินเสียงอะไรก็ไม่รู้ครับ มันร้องน่ากลัวมากเลย ตอนแรกผมก็คิดว่าเป็นผี แต่พอลองฟังดี ๆ มันไม่ใช่เสียงผีครับมันเป็นเสียงคน คุณพ่อได้ยินหรือเปล่าครับมันร้องว่า อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อ๊า อ๊า แบบนี้ล่ะครับ""แค่ก ๆ ๆ" ปืนใหญ่กับอาวุธที่นั่งจิบกาแฟอยู่บนโซฟาก็ถึงกับสำลักทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของน้องกองทัพ"เมื่อคืนกองทัพตื่นมาตอนไหนลูก" ชนะศึกถาม"ตื่นมาตอนดึกแล้วครับคุณพ่อ ผมปวดฉี่ก็เลยเดินออกไปฉี่ในห้องน้ำ แต่ผมได้ยินเสียงร้อง

วันต่อมา"อืมมม...." ร่างกายเล็กหยัดตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะปรายตามองรอบ ๆ "โห..."สภาพห้องในตอนนี้ไม่ได้ดีเลย ถุงยางใช้แล้ววางทิ้งเกลื่อนไปหมด แถมสามหนุ่มก็แยกย้ายกันไปนอนตามโซฟาบ้าง เตียงบ้าง ไม่เหลือสภาพดีเลย"อาวุธ ชนะศึก ปืนใหญ่ ตื่นกันได้แล้ว"เมื่อได้ยินเสียงเรียกของหมวยแต่ละคนต่างก็พากันตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย"รีบเก็บห้องเลย ก่อนที่ลูก ๆ จะมา""อืม..."พวกเขาพากันลุกเดินเก็บของที่ทิ้งเกลื่อนอยู่บนพื้นจนเรียบร้อย ตามคำสั่งของหมวย"เสร็จแล้วครับเมีย""เสร็จแล้วก็ไปอาบน้ำค่ะ จะได้ลงไปด้านล่าง ป่านนี้คุณพ่อคุณแม่รอแล้ว""ครับ"ทั้งสามตอบรับอย่างว่าง่าย แล้วพากันเดินเข้าห้องน้ำไป ร่างเล็กที่นั่งเปลือยกายอยู่บนเตียงก็รีบควานหาผ้าขนหนูมาคลุมร่างกายของตัวเองทันทีเวลาต่อมาหลังจากที่ทำอะไรเสร็จสรรพหมดแล้วทั้งสี่คนก็พากันเดินลงบันไดมาพร้อม ๆ กัน"ขอโทษนะคะคุณพ่อคุณแม่รอนานหรือเปล่าคะ" หมวยรีบเอ่ยปากขอโทษเมื่อเห็นพ่อแม่ของอาวุธนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารเรียบร้อยหมดแล้ว"ไม่นานเลยลูก นั่งลงเถอะจ้ะ""ค่ะ""เป็นยังไงบ้างลูก เมื่อคืนนอนหลับสบายดีไหม""ก็สบายดีค่ะคุณแม่ บรรยากาศตอนกลางคืนเย็นสบาย

#โรงพยาบาลจิตเวชทันทีที่ฉันนั่งรถมาถึงกรุงเทพฯฉันก็รีบบึ่งมาที่โรงพยาบาลจิตเวชทันทีโดยที่ไม่ได้พักผ่อนเลย ใช่แล้วล่ะฉันเดินทางมาทั้งคืนเลย อาวุธปืนใหญ่และชนะศึกก็ผลัดกันขับรถจนกระทั่งมาถึงกรุงเทพฯ ฉันให้พวกเขานอนพักเอาแรงอยู่ที่บ้านก่อนส่วนฉันก็ให้คนขับรถพามายังโรงพยาบาลจิตเวชทันทีฉันเป็นห่วงแม่มาก ฉันหลับตาไม่ลงเลย"เอ่อคุณพยาบาลคะ...ไม่ทราบว่าคนไข้ที่ถูกส่งตัวมาตอนนี้อยู่ที่ไหนหรอคะ""คนไข้ชื่ออะไรคะ?""นางxxxxxxค่ะ" ฉันบอกชื่อแม่ของฉันไป"อยู่ที่ตึกใหญ่สุดเลยค่ะ คุณหมอน่าจะทำการรักษาอยู่""ขอบคุณมาก ๆ นะคะ"ฉันรีบเดินไปยังตึกใหญ่ที่พยาบาลบอกมา พอฉันมาถึงฉันก็เห็นแม่นั่งอยู่บนเตียงโดยมีหมอยืนคุยอะไรอยู่ข้าง ๆ ฉันเข้าไปหาไม่ได้เพราะมันเป็นห้องกระจกใหญ่กั้นอยู่ ฉันได้แต่ยืนมองดูแม่ผ่านกระจกใส ใครกันนะช่างใจร้ายทำร้ายแม่ได้ขนาดนี้หวังว่าจะไม่ใช่พ่อนะ..."ฮึกกก....หมวยขอโทษนะแม่ ที่ทิ้งแม่ไปปล่อยให้แม่เผชิญกับเรื่องร้าย ๆ อยู่คนเดียว" ถ้าฉันไม่ทิ้งแม่ไปตั้งแต่แรก เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้นกับแม่ ฉันคงได้ดูแลแม่มากกว่านี้"หมวย....""...." ฉันหันหน้าไปมองยังเสียงเรียก ก็เห็นปืนใหญ่ชน

ผมประเคนหมัดหนัก ๆ เข้าที่เบ้าหน้าของมันทีนึง จนมันหงายหลังล้มลงไปกับพื้น"อะไรของมึงวะ มึงมาต่อยกูทำไมกูไปทำอะไรให้มึง!" มันโวยวายเสียงดังใส่ผม คิดว่าคนอย่างผมจะกลัวหรอ เหอะก็ไม่..."ได้ข่าวว่าแกมีคดีติดตัวอยู่นี่นา ตำรวจกำลังตามตัวเลยมีค่าหัวซะด้วย" ผมเหยียดยิ้มใส่มัน แล้วถอยหลังกลับไปนั่งไขว่ห้างที่โซฟาเหมือนเดิมไอ้นี่มันโดนตำรวจหมายหัวเอาไว้แล้ว ข้อหาค้ายาเสพติด หลายที่ซะด้วย หาตัวยากจนตำรวจตั้งค่าหัวไว้สูงลิ่วเลย แต่มันก็ไม่ได้ไปไหนไกลมันมุดหัวอยู่ในรูของไอ้เสี่ยนี่เอง"กะ...แกเป็นใคร เป็นตำรวจหรอ!?" มันเริ่มกระวนกระวาย มองไปรอบ ๆ ตัวของมันเหมือนกำลังมีอาการหลอนยา"ฉันไม่ได้เป็นตำรวจ แต่ฉันเป็นมากกว่าตำรวจ""เป็นอะไร?""เป็นเจ้ากรรมนายเวรของมึงยังไงล่ะ""กูไม่เคยฆ่าใคร ไม่เคยไปสร้างความเดือดร้อนให้ใคร มึงอย่ามาพูดมั่ว ๆ กูไม่มีหรอกเจ้ากรรมนายเวร""กูให้มึงนึกดี ๆ อีกที""...." มันขมวดคิ้วแล้วจ้องหน้าของผม "มึงเป็นใครกันแน่วะ""กูคิดว่ามึงน่าจะจำหมวยกับแม่ของเธอได้นะ""อ้อ...อย่าบอกนะว่ามึงเป็นผัวใหม่แม่อีหมวยมัน เหอะ!! ผู้หญิงแบบนั้นมึงยังกล้าเอาลงเนอะ ผ่านผู้ชายมาไม่รู้ตั้งกี่ร

หลายวันผ่านไปหลังจากที่สะสางเรื่องวุ่นวายทั้งหมดเรียบร้อยหมดแล้วฉันก็กลับมาคอยดูแลแม่เหมือนเดิม ตอนนี้แม่อาการดีขึ้นมากแล้วหมออนุญาตให้กลับมาอยู่ที่บ้านได้แล้ว แกยังกลัว ๆ ระแวงอยู่บ้าง แต่แกจะไว้ใจฉันมากที่สุดเพราะฉันคือคนใกล้ชิดกับแกฉันไม่ได้หวังให้แม่จำฉันได้ ฉันหวังแค่ให้แม่อย่าเป็นอะไรมากกว่านี้ไปอีกเลยอยู่ด้วยกันไปแบบนี้นี่แหละ อยู่ด้วยกันจนกว่าจะตายจากกันไปข้างนึงเวรกรรมอะไรหนอที่ทำให้แม่ของฉันต้องมาเจอเรื่องร้าย ๆ แบบนี้ แต่ก็อย่างว่าแหละเลี้ยงงูพิษไว้ใกล้ตัวสุดท้ายมันก็แว้งกัดตัวเอง ฉันสังเกตเห็นเรื่องพวกนี้มาตั้งแต่ตอนที่ยังอยู่ด้วยกันแล้ว ผู้ชายคนนั้นห่วงตัวเป็นพิเศษห่วงโทรศัพท์และทุกครั้งที่แม่หลับแล้วเขามักจะออกไปข้างนอกดึก ๆ ซึ่งตอนนั้นฉันก็ยังไม่นอน เลยเห็นทุกการกระทำของเขาผู้ชายคนนี้ใครได้ไปก็ซวยไปทั้งชาตินั่นแหละ เป็นแมงดาที่เกาะผู้หญิงกิน พอหาผลประโยชน์ไม่ได้ก็หาข้ออ้างทิ้งไป เหมือนกับที่แม่ของฉันเจอ ให้ข้ออ้างว่าแม่ของฉันขายตัวแล้วรับไม่ได้ แล้วตลอดเวลาที่ผ่านมาล่ะทำไมถึงรับได้ เพียงเพราะว่าแม่ของฉันมีเงินให้ใช้หรอกเหรอที่ยังยอมอยู่ด้วยมันก็สมควรแล้วล่ะที่มันจะ