All Chapters of เรื่องสั้น 3P / 4P - รวมเรื่อง : Chapter 71 - Chapter 80

"ชนะศึก อาวุธ ปืนใหญ่" ฉันเรียกชื่อเรียงตัวของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าริชชี่ พวกเขาขึ้นมาที่นี่ได้ยังไงกัน"หมวยรู้จักคนพวกนี้อ่อ?" ริชชี่หันมาถามฉัน"หมวย?" ปืนใหญ่พูดแทรกขึ้นมา "เธอไม่ได้ชื่อริชชี่เหรอ?""คนที่ชื่อริชชี่คือฉัน ส่วนนี่เพื่อนของฉันชื่อว่าหมวย" ริชชี่หันไปตอบปืนใหญ่ "พวกคุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าหรือว่ามาผิดห้อง?""ไม่!! ไม่ผิด เธอโกหกกันทำไม?...." ปืนใหญ่หันมาถามฉันอ่า....มันได้เวลาที่จะบอกความจริงแล้วสินะ โกหกไปฉันก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี ในเมื่อเรื่องมันมาขนาดนี้แล้วฉันก็ไม่รู้จะโกหกไปอีกทำไม อะไรมันจะเกิดก็ปล่อยให้มันเกิดเถอะฉันเหนื่อยที่จะต้องมานั่งปิดบังแล้ว"ความจริงคือฉันไม่ได้ชื่อริชชี่ แต่ฉันชื่อหมวย" ฉันบอกกับทั้งสามคนไป"โกหกกันทำไม?..." อาวุธถามเสียงแผ่ว"หึ! น่าเสียใจนะที่พวกนายจำฉันไม่ได้ ลองนึกดูดี ๆ สิว่าฉันคือใคร""มะ....หมวย หมวยเหรอ?" ชนะศึกถาม"ดีใจจังที่จำได้ ใช่ฉันคือหมวย ยัยเป็ดขี้เหร่ผู้หญิงหน้าตาน่าเกลียดที่พวกนายเคยล้อเลียนกันไง""...." ทั้งสามคนทำหน้าตกใจ คงไม่คิดล่ะสิว่าฉันจะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้และก็คงไม่มีใครคิดว่าฉันจะกลับไปหาพวกเขาในสภาพที่ไม่ใช

อ้วกก อ้วกก อ้วกกนี่คือเสียงของหมวยที่กำลังนั่งพับโก่งคออ้วกอยู่กับชักโครกในห้องน้ำ หลังจากที่ออกมาจากโรงพยาบาลอาการแพ้ท้องของหมวยก็รุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ กินอะไรไม่ได้เลยได้กลิ่นอะไรก็อ้วกแตกหมด แม้กระทั่งน้ำเปล่าก็ยังกลืนแทบไม่ลง"อืมมม....อ้วกก อ้วกกก แหวะ!""เป็นยังไงบ้างหมวย ไปหาหมออีกรอบนึงไหมอาการเป็นหนักน่าเป็นห่วงเลยนะ" ริชชี่เดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง"ไม่เป็นไร หมอก็บอกแล้วนี่ว่ามันเป็นอาการแพ้ท้องธรรมดาของผู้หญิงที่กำลังท้อง""ยังไหวใช่ไหม""อื้มม....พยุงเราออกไปหน่อยสิ""ได้ ๆ" ริชชี่รีบเข้ามาพยุงตัวหมวยออกไปด้านนอกทันที"อืออ...ขอบใจนะ""อยากกินอะไรหรือเปล่า แบบของเปรี้ยว ๆ หรือของดองอะไรพวกนี้ เราเคยอ่านผ่าน ๆ ตามา เขาบอกว่าผู้หญิงแพ้ท้องชอบกินของเปรี้ยวของดองกัน""อื้ม...ลองซื้อมาก่อนก็ได้ เราเองก็ไม่รู้จะกินอะไรเหมือนกัน มันรู้สึกไม่อยากอาหารไปหมดเลย""งั้นเดี๋ยวเรารีบลงไปซื้อที่ด้านล่างให้นะ ร้านผลไม้น่าจะมาเปิดขายแล้วตอนนี้""อื้ม..ขอบใจมากนะริชชี่""ไม่เป็นไร นอนพักอยู่ที่นี่แหละนะไม่ต้องลุกออกไปไหน เดี๋ยวจะเป็นลมเป็นแล้งเอา""จ้า..."จากนั้นริชชี่ก็คว้ากระเป๋าส

ตัดมาทางฝั่งของสามเพื่อนสนิท....ทุกคนต่างช่วยระดมคนค้นหามีลูกน้องกี่คนขนมาเท่านั้น ทั้งพยายามติดต่อถามคนที่อยู่ในละแวกใกล้เคียง แต่ก็ไม่มีใครรู้เลยว่าหมวยไปอยู่ที่ไหนจนกระทั่งฟ้าเริ่มมืดลง การค้นหาก็ลำบากมากขึ้นแต่ก็ยังไม่มีใครถอดใจ เพราะคิดว่าหมวยคงไปเดินเล่นอยู่แถว ๆ นี้ ยังไม่มีใครคิดว่าจะเกิดเรื่องร้าย ๆ ขึ้นทุกคนยังคงมีความหวัง ถึงแม้จะรู้ว่าถ้าอาการของหมวยกำเริบขึ้นมาเมื่อไรเธอสามารถฆ่าตัวตายได้ แต่ทุกคนก็ยังไม่คิดถึงเรื่องนั้นเพราะคิดว่าหมวยน่าจะนึกถึงลูกในท้องของตัวเองอยู่"เจอบ้างหรือเปล่าวะ!" อาวุธกดโทรออกหาเพื่อนสนิท ขณะที่พวกเขากำลังแยกกันค้นหา และไม่ยอมวางสายไปไหน เพราะถ้าใครเจอก็จะรีบบอกกันและก็จะไปเจอกันที่นั่นทันที( ไม่เจอเลยว่ะ ) ปืนใหญ่ตอบกลับมา[ กูก็ไม่เจอเหมือนกัน ] ชนะศึกพูดสวนขึ้นมาหลังจากที่ปืนใหญ่พูดจบ"หายไปไหนเนี่ยหมวย อย่าไปไหนไกลเลยนะฮึกกก....กลับมาเถอะพวกเราเป็นห่วงหมวย" ริชชี่ได้แต่ภาวนาขอให้หมวยปลอดภัยดีและไม่คิดสั้นกับตัวเองเธอรู้สึกผิดมากที่ทิ้งหมวยเอาไว้คนเดียวจนเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ถ้าตอนนั้นเธอยังอยู่กับหมวยอาจจะช่วยอะไรได้ดีกว่านี้ และมันอาจจะ

Part อาวุธ"หมวยท้อง!!" ผมร้องอุทานออกมาอย่างสุดเสียงเมื่อได้ยินไอ้ปืนพูดจบ มันบอกผมว่าหมวยกำลังท้อง"เออ หมวยกำลังท้อง" มันพูดย้ำขึ้นมาอีกรอบนึง ทำให้ผมได้รู้ว่ามันไม่ได้พูดเล่น"ละ...แล้วหมวยเป็นยังไงบ้างวะ""เห็นเพื่อนของหมวยบอกว่ากำลังแพ้ท้องหนักเลย กินอะไรก็ไม่ได้ กูก็เลยอาสาจะทำอาหารไปส่งให้ทุกวัน นี่ก็เพิ่งจะเอาไปส่งให้ไม่รู้ว่าจะกินได้หรือเปล่า" มันบอก นี่คงเป็นข่าวดีมากที่สุดในชีวิตของผมเลยสินะ ถึงแม้จะไม่รู้ก็เถอะว่าเด็กในท้องเป็นลูกของใครระหว่างพวกผมสามคน"มึงว่าเด็กในท้องเป็นลูกของใคร?" ผมหันไปจ้องหน้าไอ้ปืนกับไอ้ศึก"ก็มีกันอยู่แค่สามคนนี่แหละ ออกมาหน้าตาเหมือนใครเดี๋ยวก็รู้เองนั่นแหละ" ไอ้ศึกพูด"กูไม่ได้ป้องกันเลย แถมเผลอปล่อยในไปอีกรอบนึงด้วย" ไอ้ปืนบอก"กูก็ไม่ได้ป้องกันเหมือนกัน" ไอ้ศึกบอก"ส่วนกูป้องกันดีทุกอย่าง แต่แม่งเอาเสร็จแล้วถึงได้รู้ว่าถุงยางแตก!" ก็ครั้งล่าสุดที่เพิ่งจะมีอะไรกับเธอนั่นแหละถุงยางแตก แถมน้ำของผมเข้าไปในท้องของเธอเต็ม ๆ ไม่ไหลออกมาสักหยดหรือว่าหมวยกำลังท้องลูกของผมอยู่...ใช่สิ! ครั้งล่าสุดหมวยมีอะไรกับผมและไอ้ศึกแค่สองคน จากนั้นเรื่องเซ็กซ์ก็

Part ปืนใหญ่เห็นไอ้วุธมันโทรมาบอกกับผมว่าวันนี้จะไปหาหมวยที่คอนโดกัน ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่านึกยังไงพวกมันถึงอยากจะไปกันผมไปทำงานที่ร้านอาหารทุกวันอีกทั้งทำอาหารใส่กล่องไปส่งให้เพื่อนของหมวยที่คอนโดทุกเช้าเย็นเหมือนกัน เห็นบอกว่าช่วงนี้หมวยเธอกำลังเจริญอาหารมากเพราะท้องกำลังโต แค่เห็นว่าหมวยเธอกินอาหารที่ผมทำไปให้ทุกวันแค่นี้ผมก็ดีใจมากแล้ว อย่างน้อย ๆ ผมก็ได้เป็นส่วนหนึ่งในการดูแลเธอผมกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วนอกจากทำปัจจุบันให้มันดีที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้___________ตกเย็น#คอนโดหมวยผม ไอ้วุธ ไอ้ศึก ยืนอยู่ที่หน้าตึกคอนโดของหมวย ยังไม่มีใครกล้าขึ้นไป ไม่รู้ว่าหมวยเธอจะว่ายังไงถ้าเห็นหน้าพวกผมในตอนนี้ เพราะตลอดระยะเวลา 5 เดือนที่ผ่านมา พวกผมไม่เคยมาให้หมวยเธอได้เห็นหน้าเลยสักครั้ง"เอายังไงต่อดีวะ! จะกลับหรือจะขึ้นไปดี" ผมหันหน้าไปถามพวกมันทั้งสองคน อีกใจนึงผมก็อยากจะขึ้นไปหาหมวยแทบแย่แต่ก็ติดตรงที่ว่าหมวยเธอเป็นโรคซึมเศร้าอยู่ และถ้าเธอมีอาการเครียดเมื่อไรมันก็จะส่งผลกระทบไม่ดีไปถึงลูกในท้องของเธอ"มาขนาดนี้แล้วไม่ต้องกลับหรอกไปกันเถอะกูโทรบอกเพื่อนของหมวยเอาไว้เรียบร้อยแล้ว" ไอ้